Ismini Kapandai

Ismini Kapandai urodziła się w Atenach w 1939 roku i dorastała w dzielnicy Kolonaki, w domu pełnym książek. W wywiadzie dla greckiego magazynu LiFO w 2020 roku powiedziała, że czytanie wspierało ją w każdym okresie życia. Jej matka miała korzenie w Azji Mniejszej i studiowała w Londynie; ojciec był inżynierem mechanikiem i elektrykiem. Wyszła za mąż za poetę i rzeźbiarza Vasosa Kapantaisa, którego rodzina pochodziła z Pergamonu, zmarłego w 1990 roku.

Jej pisarstwo wyrosło z rozmów z mężem o tym, co znaczy być współczesnym Grekiem, νεοέλληνας. To pytanie skłoniło ją do lektur o greckich powstaniach pod panowaniem osmańskim, a badania stały się jej pierwszą książką, Επτά φορές το δαχτυλίδι (Siedem razy pierścień), wydaną przez Estię w 1989 roku. W 1990 roku ukazało się Απειρωτάν και Τούρκων (O Epirotach i Turkach). Książka otrzymała Nagrodę Literatury Chrześcijańskiej w 1990 roku i Nagrodę Ouranisa Akademii Ateńskiej w 1992 roku. Od tego czasu opublikowała ponad dziesięć powieści w wydawnictwach Estia, Kastaniotis i Ikaros, a także książkę dla dzieci, albumy ilustrowane o Grekach z Azji Mniejszej i kościołach Konstantynopola, opowiadania w gazetach i czasopismach oraz teksty do filmów dokumentalnych. Tłumaczy też na grecki, od Matyldy Mary Shelley po Wieże Barchesteru Anthony’ego Trollope’a. W 2001 roku pismo literackie Εξώπολις (Exopolis) poświęciło jej twórczości zespół stron z długim wywiadem.

Większość powieści Kapandai to powieści historyczne, ale autorka mówi, że jej celem jest „prawda tekstu literackiego”, a nie lekcja historii. Το άλας της γης (Sól ziemi, 2002) rozgrywa się w Salonikach w pierwszej połowie XIV wieku, w czasie konfliktu wewnątrz warstwy rządzącej, który przerodził się w walkę klas społecznych. Εμείς έχουμε εμάς (Mamy siebie, 2007) przenosi się między Epirem, Wyspami Jońskimi i Italią pod panowaniem osmańskim. Σικελικός Εσπερινός (Nieszpory sycylijskie) zaczyna się na weneckiej Krecie za panowania cesarza Michała VIII Paleologa i unii kościelnej z 1274 roku, a potem wędruje na Sycylię i do Konstantynopola. Η Φλώρια των νερών (Floria wód, 1999), historia miłosna o obcym i problemie przynależności, dotarła do czytelników anglojęzycznych w 2002 roku w przekładzie Ricka Newtona, który zdobył Nagrodę Translatorską im. Elizabeth Constantinides przyznawaną przez Modern Greek Studies Association.

Pisze też o czasach bliższych. Με θέα τη ζωή (Z widokiem na życie, 2009) śledzi kobietę opowiadającą o wzlocie i upadku swojej rodziny w XX wieku, a Αστική οικία στο Χαλάνδρι (Kamienica w Chalandri, 2017) to powieść kryminalna osadzona na przedmieściu Aten w połowie lat 90. Το βρωμερόν ύδωρ της λήθης (Cuchnąca woda niepamięci, 2020) wraca do Aten tuż po zabójstwie Ioannisa Kapodistriasa w 1831 roku; tytuł pochodzi z anonimowego tekstu Ελληνική Νομαρχία z 1806 roku. Jej książki ukazały się także w Montrealu, Sofii, Belgradzie i Mediolanie.

Powieści Kapandai wciąż są dostępne w wydawnictwach Kastaniotis i Ikaros, a ośrodki kultury i biblioteki miejskie w Attyce zapraszały ją na spotkania klubów czytelniczych, w Chalandri w 2010 roku i w Aspropyrgos w 2018 roku. Centrum Języka Greckiego odnotowuje strony Εξώπολις z 2001 roku poświęcone autorce w swoim internetowym archiwum czasopism. Na pierwszy krok w grece weź jedno miejsce akcji z tej strony: Θεσσαλονίκη, 14ος αιώνας (Saloniki, XIV wiek) albo Αθήνα, 1831 (Ateny, 1831). Zapytaj Πού; (Gdzie?) i Πότε; (Kiedy?), a potem odpowiedz dwoma własnymi krótkimi zdaniami: Η ιστορία είναι στη Θεσσαλονίκη. Είναι ο 14ος αιώνας (Historia dzieje się w Salonikach. Jest XIV wiek). To nasze zdania do ćwiczeń, nie cytaty z jej książek.

• Jej pierwsza książka wyrosła z rozmów z mężem o tym, co czyni kogoś współczesnym Grekiem.
• Angielski przekład Η Φλώρια των νερών przyniósł tłumaczowi nagrodę w 2002 roku.
• Tytuł Το βρωμερόν ύδωρ της λήθης pochodzi z anonimowego greckiego tekstu z 1806 roku.
• Przełożyła na grecki Matyldę Mary Shelley.