Rena Wlachopulu

Wlachopulu urodziła się 28 lipca 1923 roku na Korfu, wyspie jońskiej znanej z muzyki, orkiestr dętych i kochającej operę publiczności. Śpiewała na Korfu już jako nastolatka, a w 1939 roku zwróciła na siebie uwagę, śpiewając w rewii w Atenach. Od 1943 roku śpiewała w Pantheonie z kompozytorem Jannisem Spartakosem, który pisał dla niej piosenki jazzowe, a prasa nazwała ją «królową jazzu». Miała mocny głos, doskonałe wyczucie rytmu i ogromną charyzmę sceniczną.

Od śpiewu przeszła do teatru, a zwłaszcza do επιθεώρηση, ateńskiej rewii, widowiska złożonego z piosenek, skeczy i politycznych żartów. Tam nauczyła się komicznego wyczucia czasu, które przyniosło jej sławę: uniesionej brwi, nagłego przejścia od słodyczy do furii, kwestii rzuconej dokładnie we właściwym momencie. W latach 60. odkryło ją kino i stała się jedną z największych gwiazd złotego wieku greckiej komedii, obok takich aktorów jak Lambros Konstantaras, Dinos Iliopulos i Kostas Wutsas.

Przez dziesięciolecia pracowała w teatrze i telewizji i nigdy tak naprawdę nie przeszła na emeryturę; publiczność kochała ją do końca. Zmarła w Marusi pod Atenami 29 lipca 2004 roku, dzień po swoich osiemdziesiątych pierwszych urodzinach, a grecka prasa nazwała ją wielką damą komedii.

W swoich filmach Wlachopulu niemal zawsze grała ten sam typ kobiety, a publiczność ją za to uwielbiała: silną, gadatliwą, praktyczną Greczynkę, która się kłóci, knuje, śpiewa i w końcu wszystko naprawia. Jej komizm był jednocześnie fizyczny i muzyczny, a niemal każdy film dawał jej co najmniej jedną piosenkę.

W Μερικοί το προτιμούν κρύο (Niektórzy wolą na zimno, 1963) śpiewa «Σαν ξημερώνει Κυριακή» (Gdy świta niedziela), duet z Dinosem Iliopulosem, do muzyki Mimisa Plessasa, który napisał wiele jej filmowych piosenek. W Η χαρτοπαίχτρα (Hazardzistka, 1965) jest żoną, która nie potrafi przestać grać w karty, u boku Lambrosa Konstantarasa jako zrozpaczonego męża. Potem przyszły Η βουλευτίνα (Pani poseł, 1966) i Η ζηλιάρα (Zazdrośnica, 1968), a Βίβα Ρένα (Viva Rena, 1967) i Η Ρένα είναι οφσάιντ (Rena na spalonym, 1972) zbudowano tak całkowicie wokół niej, że mają jej imię w tytule.

Te filmy pokazują Grecję lat 60.: nowe mieszkania w Atenach, wakacje nad morzem, kłopoty z pieniędzmi, małżeństwa aranżowane i odrzucane. Oglądane dziś są też lekcją mówionej greki, pełną wyrażeń, idiomów i rytmu prawdziwej rozmowy.

Greckie stacje telewizyjne wciąż pokazują komedie Wlachopulu, zwłaszcza w święta i letnie popołudnia, a wielu Greków zna jej kwestie na pamięć. Dla uczącego się każdy jej film to dobry sposób, by usłyszeć naturalną, szybką, zabawną grekę, a jej filmowe piosenki łatwo znaleźć. Najpierw obejrzyj Η χαρτοπαίχτρα: fabuła jest prosta, a żarty wymagają niewielu słów. Wspomina się ją razem z Aliki Wujuklaki i Tanasisem Wengosem jako jedną z twarzy złotego wieku greckiego kina, a na Korfu wciąż mówi się z dumą o dziewczynie z wyspy, która rozśmieszyła cały kraj.

• Zanim została aktorką komediową, była piosenkarką jazzową: w latach 40. ateńska prasa nazywała ją «królową jazzu».
• Dwa jej filmy, Βίβα Ρένα (1967) i Η Ρένα είναι οφσάιντ (1972), mają w tytule jej własne imię.
• Sztuki komicznej nauczyła się w ateńskiej rewii, mieszance piosenek, skeczy i satyry.