Dimitris Horn

Horn urodził się w Atenach w 1921 roku w rodzinie teatralnej: jego ojciec, Pantelis Horn, był znanym dramatopisarzem początku XX wieku, którego sztuki o ateńskim życiu wystawiały czołowe zespoły tamtych czasów. Chłopiec dorastał wśród aktorów i pisarzy i kształcił się w szkole aktorskiej Teatru Narodowego (1937–1940). Zadebiutował na scenie około 1939 roku i grał przez ciężkie lata wojny i niemieckiej okupacji, gdy ateńskie teatry pozostały otwarte i były jednym z niewielu miejsc, gdzie ludzie mogli na jeden wieczór zapomnieć o głodzie.

Po wojnie szybko stał się pierwszym aktorem. Wysoki, szczupły i zawsze dobrze ubrany, z ciepłym, lekko ironicznym głosem, był przeciwieństwem hałaśliwych komików, którzy królowali w teatrze popularnym, a publiczność widziała w nim nowoczesnego dżentelmena w europejskim stylu. W latach 50. ściśle współpracował z Elli Lambeti, najbardziej podziwianą grecką aktorką swojego pokolenia; razem założyli zespół teatralny i grali w sztukach i filmach, które do dziś wspomina się jako złoty moment greckiego aktorstwa.

Grał na scenie do końca życia, w sztukach greckich i zagranicznych, często na czele własnego zespołu. Nakręcił mniej filmów niż wielu kolegów, bo wolał teatr, ale każda jego rola ekranowa stała się znana. Zmarł w Atenach 16 stycznia 1998 roku, po kilku latach choroby.

Sława Horna w kinie opiera się na niewielkiej grupie filmów z lat 50., złotego wieku kina greckiego. W Η κάλπικη λίρα (Fałszywa moneta, 1955) w reżyserii Jorgosa Tzavellasa fałszywy złoty suweren przechodzi z rąk do rąk w czterech historiach; w ostatniej Horn gra Pavlosa, biednego malarza, a Elli Lambeti jego żonę Aliki. W Το κορίτσι με τα μαύρα (Dziewczyna w czerni, 1956) w reżyserii Michalisa Kakojanisa (Michael Cacoyannis), nakręconym na wyspie Hydra, jest Pavlosem, pisarzem z Aten, który zakochuje się w młodej mieszkance wyspy granej przez Lambeti; film startował w konkursie festiwalu w Cannes w 1956 roku.

W Μια ζωή την έχουμε (Żyje się tylko raz, 1958), znowu Tzavellasa, jest nieśmiałym urzędnikiem bankowym, który z miłości do kobiety wydaje nie swoje pieniądze, a Μια του κλέφτη... (1960) przyniósł mu nagrodę dla najlepszego aktora na festiwalu filmowym w Salonikach. We wszystkich jego styl jest ten sam: naturalny, powściągliwy, nigdy nie krzyczy, z doskonałą dykcją. W czasach, gdy znaczna część greckiego aktorstwa była teatralna i przesadna, ta powściągliwość wydawała się nowa.

Prawdziwym domem był jednak dla niego teatr. Przez ponad pół wieku grał komedię i dramat, autorów greckich i zagranicznych, często jako szef własnego zespołu. Młodzi aktorzy chodzili na jego przedstawienia, by nauczyć się wypowiadać kwestię jasno i prosto, a wielu z nich mówiło później, że jego role nauczyły ich, czym jest elegancja na scenie.

Najłatwiej poznać Horna przez jego filmy, które greckie stacje telewizyjne wciąż pokazują, zwłaszcza w święta, i które można znaleźć z napisami. Το κορίτσι με τα μαύρα to najlepszy początek: krótki, piękny film, z wyspą Hydra w czerni i bieli oraz Hornem i Lambeti w najlepszej formie. Μια ζωή την έχουμε dał tytuł zwrotowi, który każdy Grek wciąż powtarza, gdy postanawia cieszyć się chwilą. W greckich szkołach teatralnych Horn pozostaje wzorem dobrej dykcji i spokojnego, nowoczesnego stylu gry, a książki i telewizyjne filmy dokumentalne opowiadają historię jego współpracy z Elli Lambeti. Uczący się może wybrać krótką scenę, posłuchać, jak wyraźnie mówi, i powtórzyć na głos jego kwestie.

• Jego ojciec, Pantelis Horn, był dramatopisarzem, więc teatr był rodzinnym zajęciem.
• Το κορίτσι με τα μαύρα, w którym grał główną rolę, startował w konkursie festiwalu w Cannes w 1956 roku.
• Tytuł jednego z jego filmów, «Μια ζωή την έχουμε» (Żyje się tylko raz), jest dziś codziennym greckim powiedzeniem.
• Nakręcił stosunkowo niewiele filmów, bo zawsze wolał scenę.