Zoi Laskari

Zoi Laskari lindi si Zoi Kurukli në Selanik më 12 dhjetor; viti ndryshon sipas burimeve, nga 1940 deri në 1944, dhe ajo vetë jepte 1944. Humbi të atin kur ishte foshnjë dhe të ëmën kur ishte ende fëmijë, dhe u rrit me gjyshërit. Më vonë kujtonte se luante me ta në sheshin Aristotelus. Si adoleshente luajti basketboll në klube të Selanikut. Në qershor 1959, pa u thënë kujdestarëve, mori pjesë në një konkurs bukurie në Athinë me emrin Amaryllis dhe u kurorëzua Star Hellas. Pastaj shkoi në Long Beach të Shteteve të Bashkuara për konkursin Miss Universe dhe qëndroi për një kohë në Amerikë, duke punuar si modele.

Pasi u kthye në Greqi, regjisori Janis Dalianidis e zgjodhi për rolin kryesor në Ο Κατήφορος (Tatëpjeta), që Finos Film e nxori në dhjetor 1961. Ishte suksesi më i madh grek i vitit në arka. Dalianidis dhe producenti Filopimin Finos i dhanë emrin Laskari, pjesërisht që të mos ngatërrohej me kushërirën e saj, këngëtaren Zoi Kurukli. Ajo studioi edhe aktrim në shkollën e dramës së Pelos Katselisit. Qëndroi te Finos Film deri në mesin e viteve 1970 dhe më pas ia kushtoi pjesën më të madhe të karrierës teatrit. Shërbeu gjithashtu si këshilltare bashkiake në Athinë. Vdiq papritur në shtëpinë e saj në Porto Rafti, në lindje të Athinës, më 18 gusht 2017.

Laskari luajti në 23 filma me Finos Film, 21 prej tyre me regji të Dalianidisit; sipas kompanisë, asnjë aktore tjetër kryesore nuk punoi vetëm për një studio. Diapazoni i saj shkonte nga dramat sociale te miuzikalet e ndritshme. Νόμος 4000 (Ligji 4000, 1962) e mori titullin nga një ligj kundër të ashtuquajturve teddy boys, që atëherë ngjallte debat, dhe paraqiste rininë e trazuar të fillimit të viteve 1960. Në miuzikalin Κορίτσια για φίλημα (Vajza për t’u puthur, 1965), xhiruar në Athinë, Rodos dhe Hidra, ajo luajti mbesën e drejtoreshës së një zyre turistike në Nju Jork me pushime në Greqi; ishte filmi i parë grek me zë stereo. Η Στεφανία (Stefania), dalë në janar 1967 dhe bazuar në një roman të Neli Teodorusë, e tregonte si një grua të re të dërguar në një institut korrektues, temë e guximshme për kohën. Disa javë më vonë erdhi Οι θαλασσιές οι χάντρες (Rruazat ngjyrë deti), një miuzikal për një buzukist në Plaka dhe një vajzë të pasur me një grup modern; u shfaq në Kanë me titullin Les Perles grecques.

Në skenë doli për herë të parë në Qipro në mesin e viteve 1960 dhe në Athinë rreth vitit 1970. Nga 1977, me Këmbëzbathur në park, karriera e saj teatrore mori një drejtim të ri: punoi me regjisorë si Minos Volanakis dhe Andreas Vucinas në vepra të Edward Albee dhe Tennessee Williams. Luajti Helenën në Trojanet e Euripidit në Epidaur, me regji të Mihalis Kakojanisit. Roli i saj i fundit në skenë, në sezonin 2016–17, ishte te Νύφη Κουράγιο (Nusja Kurajë) e Nikos Mucinasit.

Filmat e Laskarit me Finos shihen ende shumë: Finos Film ka restauruar dixhitalisht tituj si Νόμος 4000. Në 2013 Akademia Greke e Filmit i dha një çmim nderi për kontributin në kinema, të cilin ajo ia kushtoi Finosit dhe kineastëve të rinj. I pëlqente të thoshte se jashtë Kolonakit elegant askush nuk e thërriste zonja Laskari, vetëm Ζωίτσα (Zoja e vogël), me mbaresën e përzemërt greke -ίτσα. Për ushtrim, zgjidhni një skenë të shkurtër nga një film i saj në greqisht, si Οι θαλασσιές οι χάντρες, dhe shënoni si personazhet kërkojnë gjëra dhe flasin me radhë. Pastaj shkruani dialogun tuaj me katër rreshta në një tavernë me Θα ήθελα… (Do të doja…) dhe Μπορείτε να…; (A mund të…?), pa kopjuar replikat e filmit.

• Në konkursin e bukurisë të vitit 1959 mori pjesë me emrin Amaryllis.
• Para kinemasë, luante basketboll në klube të Selanikut, mes tyre Aris.
• Κορίτσια για φίλημα (Vajza për t’u puthur) ishte filmi i parë grek me zë stereo.
• Pas më shumë se tridhjetë vjetësh larg kinemasë, u kthye për një rol të vogël në The Republic të Dimitris Cecasit.