Zoe Laskari

Zoe Laskari werd als Zoi Kouroukli in Thessaloniki geboren op 12 december; het jaar verschilt per bron, van 1940 tot 1944, en zelf gaf ze 1944 op. Ze verloor haar vader als baby en haar moeder toen ze nog een kind was, en groeide op bij haar grootouders. Later herinnerde ze zich dat ze met hen op het Aristotelousplein speelde. Als tiener speelde ze basketbal bij clubs in Thessaloniki. In juni 1959 deed ze, zonder het haar voogden te vertellen, onder de naam Amaryllis mee aan een schoonheidswedstrijd in Athene en werd ze gekroond tot Star Hellas. Daarna reisde ze naar Long Beach in de Verenigde Staten voor de Miss Universe-verkiezing en bleef ze een tijd in Amerika, waar ze als model werkte.

Terug in Griekenland koos regisseur Giannis Dalianidis haar voor de hoofdrol in Ο Κατήφορος (Het hellende vlak), dat Finos Film in december 1961 uitbracht. Het werd het grootste Griekse kassucces van het jaar. Dalianidis en producent Filopoimin Finos gaven haar de naam Laskari, deels zodat ze niet verward zou worden met haar nicht, de zangeres Zoi Kouroukli. Ze studeerde ook acteren aan de toneelschool van Pelos Katselis. Ze bleef tot halverwege de jaren zeventig bij Finos Film en wijdde daarna het grootste deel van haar loopbaan aan het theater. Ze was ook gemeenteraadslid in Athene. Ze overleed onverwacht in haar huis in Porto Rafti, ten oosten van Athene, op 18 augustus 2017.

Laskari maakte 23 films met Finos Film, waarvan 21 geregisseerd door Dalianidis; volgens het bedrijf werkte geen andere hoofdrolspeelster voor slechts één studio. Haar bereik liep van sociale drama’s tot sprankelende musicals. Νόμος 4000 (Wet 4000, 1962) dankte zijn titel aan een toen omstreden wet tegen zogenoemde teddy boys en toonde de rusteloze jeugd van de vroege jaren zestig. In de musical Κορίτσια για φίλημα (Meisjes om te kussen, 1965), opgenomen in Athene, op Rodos en op Hydra, speelde ze het nichtje van een New Yorkse reisbureaudirectrice op vakantie in Griekenland; het was de eerste Griekse film met stereogeluid. Η Στεφανία (Stefania), uitgebracht in januari 1967 en gebaseerd op een roman van Nelly Theodorou, toonde haar als jonge vrouw in een tuchthuis, een gewaagd onderwerp voor die tijd. Enkele weken later volgde Οι θαλασσιές οι χάντρες (De zeeblauwe kralen), een musical over een bouzoukispeler in de Plaka en een rijke jonge vrouw met een moderne band; de film werd in Cannes vertoond als Les Perles grecques.

Ze stond voor het eerst op het toneel op Cyprus halverwege de jaren zestig en rond 1970 in Athene. Vanaf 1977, met Barefoot in the Park, sloeg haar toneelloopbaan een nieuwe richting in; ze werkte met regisseurs als Minos Volanakis en Andreas Voutsinas aan stukken van Edward Albee en Tennessee Williams. Onder Michael Cacoyannis speelde ze Helena in De Trojaanse vrouwen van Euripides in Epidaurus. Haar laatste toneelrol, in 2016–17, was in Νύφη Κουράγιο (Bruid Courage) van Nikos Moutsinas.

Laskari’s Finos-films worden nog veel bekeken: Finos Film heeft titels als Νόμος 4000 digitaal gerestaureerd. In 2013 gaf de Griekse Filmacademie haar een eerprijs voor haar bijdrage aan de film; zij droeg die op aan Finos en aan jonge filmmakers. Ze zei graag dat buiten het chique Kolonaki niemand haar mevrouw Laskari noemde, alleen Ζωίτσα (kleine Zoe), met de vriendelijke Griekse uitgang -ίτσα. Kies om te oefenen een korte scène uit een van haar Griekstalige films, zoals Οι θαλασσιές οι χάντρες, en noteer hoe de personages om dingen vragen en elkaar het woord geven. Schrijf daarna een eigen dialoog van vier regels in een taverne met Θα ήθελα… (Ik zou graag…) en Μπορείτε να…; (Kunt u…?), zonder de zinnen uit de film over te nemen.

• Ze deed in 1959 mee aan de schoonheidswedstrijd onder de naam Amaryllis.
• Vóór de film speelde ze basketbal bij clubs in Thessaloniki, waaronder Aris.
• Κορίτσια για φίλημα (Meisjes om te kussen) was de eerste Griekse film met stereogeluid.
• Na meer dan dertig jaar weg van de film keerde ze terug voor een kleine rol in The Republic van Dimitris Tzetzas.