Tatiana Gritsi-Milliex

Tatiana Gritsi lindi në Athinë në tetor 1920; Arkivi i Shkrimtarëve Grekë i Qendrës Kombëtare të Librit (EKEBI) e vendos lindjen e saj në lagjen Thisio. Mbaroi shkollën e mesme me mësime në shtëpi dhe për pak kohë u mor me vallëzim. Në vitin 1942 u regjistrua në Universitetin e Athinës, por shpejt e la për të mësuar frëngjisht në Institutin Francez të Athinës dhe këndim në Konservatorin Helen. Në Institut njohu studiuesin francez dhe filhelenin Roger Milliex, me të cilin u martua; patën dy fëmijë. Gjatë pushtimit gjerman iu bashkua Frontit Nacional Çlirimtar (EAM) dhe punoi si vullnetare në Kryqin e Kuq Helen.

Nga viti 1945 deri në vitin 1975 jetoi kryesisht jashtë vendit, me kthime në Greqi. Në Paris (1945–1946) ndoqi mësime të historisë së artit në Luvër dhe foli në një kongres ndërkombëtar grash për gratë greke në Rezistencë. Përsëri në Athinë, nga viti 1947 deri në vitin 1959, punoi në Qendrën e Studimeve të Azisë së Vogël, ekspozoi piktura dhe shkroi pa pushim. Çifti jetoi më pas në Qipro (1959–1971), ku ajo mbështeti jetën kulturore të ishullit, dhe pastaj kaloi në Xhenova. Diktatura e Papadopulosit i hoqi shtetësinë greke. Pas vitit 1974 punoi për radion publike greke dhe për ERT2, shkroi kritikë për gazeta si Avgi dhe Kyriakatiki Eleftherotypia dhe drejtoi Stegi Kalon Technon kai Grammaton (1981–1986). Vdiq në Athinë në shkurt 2005.

Paraqitja e saj e parë letrare erdhi në vitin 1945, me tregime në revistën Ελεύθερα Γράμματα (Letra të Lira). Gjatë Pushtimit ajo kishte qarkulluar tashmë fshehurazi një përkthim grek të veprës Le Silence de la mer të Vercors-it, botuar zyrtarisht në vitin 1945 si Η σιωπή της θάλασσας (Heshtja e detit). Πλατεία Θησείου (1947) hapi një varg të rregullt librash, mes tyre Ημερολόγιο (Ditar, 1952), Σε πρώτο πρόσωπο (Në vetën e parë, 1958) dhe …Και ιδού ίππος χλωρός… (1963), titulli i të cilit citon Apokalipsin. Sipas nekrologjisë së Kathimerinit në vitin 2005, librat e saj të parë ishin thurur me kujtime fëmijërie dhe përvoja të njerëzve të afërt.

Σπαράγματα (Copëza, 1973) botoi një pjesë të arkivit të saj që i kishte shpëtuar konfiskimit nën diktaturë, ndërsa Χρονικό ενός εφιάλτη (Kronika e një makthi, 1986) u kthye te vitet 1966–1974. Arkivi i EKEBI-t e përshkruan prozën e saj si të përqendruar te proceset psikologjike, me strukturë të lirshme, zë poetik dhe prani të fortë të imagjinatës, kujtesës dhe kohës së brendshme. Antologjia shkollore greke për vitin e fundit të liceut i vendos veprat e saj të hershme në letërsinë e Pushtimit dhe të Rezistencës dhe vëren se librat e mëvonshëm braktisën format e ngulitura nën ndikimin e romanit modern francez. Ajo përktheu gjithashtu, kryesisht nga frëngjishtja, dhe disa nga përkthimet e saj teatrore u vunë në skenë nga trupa greke. Ndër nderimet e saj ishin çmime shtetërore për tregimin dhe romanin, Çmimi i të Dymbëdhjetëve dhe një çmim i Akademisë së Athinës.

Kronika e saj Μια ιστορία της αντίστασης (Një histori e Rezistencës), botuar së pari në revistën Επιθεώρηση Τέχνης në vitin 1961, përfshihet në tekstin shkollor grek të letërsisë për vitin e fundit të liceut, prandaj shumë nxënës grekë e njohin aty. Në vitin 2000 seriali i ERT-së Αντ’ αυτού i kushtoi një episod, ku historiania Eleni Glykatzi-Arveler foli për të. Si nxënës, nisni nga një vend dhe jo nga një subjekt: shikoni fotografinë e sheshit Thisio në këtë faqe dhe përshkruani një itinerar të shkurtër në greqishten e re me στην πλατεία (në shesh) dhe από την πλατεία (nga sheshi), për shembull Από την πλατεία φαίνεται η Ακρόπολη (Nga sheshi duket Akropoli). Pastaj përcillni fjalinë e një shoku me Μου είπε ότι… (Më tha se…).

• Libri i saj i parë, Πλατεία Θησείου (1947), mban emrin e lagjes athinase ku EKEBI regjistron lindjen e saj.
• Në një letër të vitit 1964 nga Qiproja i shkroi romancierit Stratis Cirkas se shpresonte që luftimet në ishull të mos zgjasnin përgjithmonë.
• Diktatura ushtarake greke i hoqi shtetësinë greke; ajo u kthye në Greqi pas vitit 1974.
• Ishte anëtare themeluese e Shoqatës së Shkrimtarëve (Εταιρεία Συγγραφέων) në Athinë.