Ζωή Λάσκαρη

Η Ζωή Λάσκαρη γεννήθηκε ως Ζωή Κουρούκλη στη Θεσσαλονίκη στις 12 Δεκεμβρίου· το έτος διαφέρει από πηγή σε πηγή, από το 1940 έως το 1944, και η ίδια έδινε το 1944. Έχασε τον πατέρα της όταν ήταν βρέφος και τη μητέρα της όταν ήταν ακόμη παιδί, και μεγάλωσε με τον παππού και τη γιαγιά της. Αργότερα θυμόταν ότι έπαιζε μαζί τους στην πλατεία Αριστοτέλους. Στην εφηβεία της έπαιζε μπάσκετ σε ομάδες της Θεσσαλονίκης. Τον Ιούνιο του 1959, χωρίς να το πει στους κηδεμόνες της, πήρε μέρος σε καλλιστεία στην Αθήνα με το όνομα Αμαρυλλίς και στέφθηκε Σταρ Ελλάς. Έπειτα ταξίδεψε στο Λονγκ Μπιτς των Ηνωμένων Πολιτειών για τον διαγωνισμό Μις Υφήλιος και έμεινε για ένα διάστημα στην Αμερική, δουλεύοντας ως μοντέλο.

Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, ο σκηνοθέτης Γιάννης Δαλιανίδης τη διάλεξε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον «Κατήφορο», που κυκλοφόρησε από τη Φίνος Φιλμ τον Δεκέμβριο του 1961. Ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία ελληνικής ταινίας της χρονιάς. Ο Δαλιανίδης και ο παραγωγός Φιλοποίμην Φίνος τής έδωσαν το όνομα Λάσκαρη, εν μέρει για να μη συγχέεται με την ξαδέρφη της, την τραγουδίστρια Ζωή Κουρούκλη. Σπούδασε επίσης υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη. Έμεινε στη Φίνος Φιλμ μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και έπειτα αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας της στο θέατρο. Διετέλεσε επίσης δημοτική σύμβουλος στην Αθήνα. Πέθανε αιφνίδια στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη, ανατολικά της Αθήνας, στις 18 Αυγούστου 2017.

Η Λάσκαρη γύρισε 23 ταινίες με τη Φίνος Φιλμ, τις 21 σε σκηνοθεσία του Δαλιανίδη· η εταιρεία αναφέρει ότι καμία άλλη πρωταγωνίστρια δεν δούλεψε αποκλειστικά για ένα μόνο στούντιο. Το εύρος της κάλυπτε από κοινωνικά δράματα μέχρι λαμπερά μιούζικαλ. Ο «Νόμος 4000» (1962) πήρε τον τίτλο του από τον νόμο περί «τεντιμποϊσμού», που προκαλούσε τότε αντιδράσεις, και κατέγραψε την ανήσυχη νεολαία των αρχών της δεκαετίας του 1960. Στο μιούζικαλ «Κορίτσια για φίλημα» (1965), που γυρίστηκε στην Αθήνα, στη Ρόδο και στην Ύδρα, υποδύθηκε την ανιψιά μιας διευθύντριας τουριστικού γραφείου της Νέας Υόρκης σε διακοπές στην Ελλάδα· ήταν η πρώτη ελληνική ταινία με στερεοφωνικό ήχο. Η «Στεφανία», που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1967 και βασίζεται σε μυθιστόρημα της Νέλλης Θεοδώρου, την έδειξε ως νεαρή γυναίκα κλεισμένη σε αναμορφωτήριο, ένα τολμηρό θέμα για την εποχή. Λίγες εβδομάδες αργότερα ήρθαν «Οι θαλασσιές οι χάντρες», ένα μιούζικαλ για έναν μπουζουξή στην Πλάκα και μια πλούσια κοπέλα με μοντέρνο συγκρότημα· προβλήθηκε στις Κάννες με τον τίτλο «Les Perles grecques».

Στο θεατρικό σανίδι εμφανίστηκε πρώτα στην Κύπρο στα μέσα της δεκαετίας του 1960 και στην Αθήνα γύρω στο 1970. Από το 1977, με το «Ξυπόλυτοι στο πάρκο», η θεατρική της πορεία πήρε νέα κατεύθυνση: συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως ο Μίνως Βολανάκης και ο Ανδρέας Βουτσινάς σε έργα του Έντουαρντ Άλμπι και του Τενεσί Ουίλιαμς. Υποδύθηκε την Ελένη στις «Τρωάδες» του Ευριπίδη στην Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη. Ο τελευταίος θεατρικός της ρόλος, τη σεζόν 2016–17, ήταν στη «Νύφη Κουράγιο» του Νίκου Μουτσινά.

Οι ταινίες της Λάσκαρη με τη Φίνος Φιλμ βλέπονται ακόμη ευρέως: η Φίνος Φιλμ έχει αποκαταστήσει ψηφιακά τίτλους όπως ο «Νόμος 4000». Το 2013 η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου τής απένειμε τιμητικό βραβείο για την προσφορά της στον κινηματογράφο, και εκείνη το αφιέρωσε στον Φίνο και στους νέους δημιουργούς. Έλεγε συχνά ότι έξω από το κοσμικό Κολωνάκι κανείς δεν τη φώναζε «κυρία Λάσκαρη», μόνο «Ζωίτσα», με τη φιλική ελληνική κατάληξη -ίτσα. Για εξάσκηση, διαλέξτε μια σύντομη σκηνή από μια ελληνόφωνη ταινία της, όπως «Οι θαλασσιές οι χάντρες», και σημειώστε πώς οι ήρωες ζητούν πράγματα και παίρνουν τον λόγο με τη σειρά. Έπειτα γράψτε έναν δικό σας διάλογο τεσσάρων γραμμών σε μια ταβέρνα με το «Θα ήθελα…» και το «Μπορείτε να…;», χωρίς να αντιγράψετε τις ατάκες της ταινίας.

• Πήρε μέρος στα καλλιστεία του 1959 με το όνομα Αμαρυλλίς.
• Πριν από τον κινηματογράφο έπαιζε μπάσκετ σε ομάδες της Θεσσαλονίκης, ανάμεσά τους ο Άρης.
• Τα «Κορίτσια για φίλημα» ήταν η πρώτη ελληνική ταινία με στερεοφωνικό ήχο.
• Μετά από περισσότερα από τριάντα χρόνια μακριά από τον κινηματογράφο, επέστρεψε για έναν μικρό ρόλο στο «The Republic» του Δημήτρη Τζέτζα.