Angeliki Stellatu

Angeliki Stellatu lindi në Athinë në vitin 1963. U formua në baletin klasik dhe u diplomua me nderime nga Shkolla Shtetërore e Vallëzimit, ku mësuesja Mary Tsouti u kërkonte kërcimtarëve të vinin re çfarë ndiejnë brenda çdo lëvizjeje, jo vetëm ta kryenin. Në një intervistë të vitit 2015 kujtoi edhe një shfaqje të trupës së Pina Bausch në Odeonin e Herodit Atik si «diçka si një zbulesë». Një bursë e Fondacionit Onassis e çoi më pas në Nju Jork, ku studioi në studiot e Merce Cunningham dhe ndoqi seminare për improvizim kontakti dhe teknikë release.

Pasi u kthye në Athinë, themeloi me Dimitris Papaioannou Edafos Dance Theatre; historia e vetë grupit jep vitin 1986, ndërsa burime të tjera 1987. Ishte kërcimtarja kryesore e tij dhe asistente koreografe në shfaqje si Medea dhe Drakula, derisa u largua pas For Ever në vitin 2001. Kërceu edhe me trupa të tjera të pavarura, mes tyre Sine Qua Non, Analia dhe Choriká e Zouzou Nikoloudit. Në teatër punoi si koreografe dhe këshilltare lëvizjeje për regjisorë, ndër të tjera në Teatrin Kombëtar, në Teatrin Neos Kosmos, në sallën e koncerteve Megaron të Athinës dhe në Festivalin e Athinës. Më vonë vuri në skenë vepra të vetat, edhe me trupën e saj Ypsilon.

Puna e Stellatut lëviz mes interpretimit, koreografisë dhe formësimit të lëvizjes së aktorëve në skenë. Në Ανθρώπινη δίψα (Etja njerëzore, 1999) të Edafos, solo e saj Σκαλοπάτια (Shkallët) i solli çmimin për interpretimin më të mirë femëror në çmimet kombëtare greke të vallëzimit. Në vitin 2004 ishte koreografe në ekipin krijues të Papaioannou për ceremonitë e hapjes dhe mbylljes së Lojërave Olimpike të Athinës. Puna e saj për lëvizjen në Motortown, dramë e Simon Stephens me regji të Vangelis Theodoropoulos, mori në vitin 2008 çmimin e koreografisë Koula Pratsika.

Si regjisore dhe koreografe krijoi a little before ( ) a little after për Patrën, Kryeqytet Evropian i Kulturës, në vitin 2006, dhe cann.ib.als me Ypsilon në Teatrin Neos Kosmos në vitin 2009. Një duet i mëvonshëm, little lives or the body I inhabit, i paraqitur në Athinë dhe Kalamata, e bëri temë përpjekjen e dy trupave për të lëvizur në sinkroni të përsosur. Në mars 2015 Opera Kombëtare Greke i porositi punën e parë për baletin e saj: dy vepra të Manos Haxhidhakisit, Το χαμόγελο της Τζοκόντας (Buzëqeshja e Xhokondës) dhe Μαρσύας (Marsia), rrallë e vënë në skenë, në Teatrin Olympia. I tha LiFO-s se nuk ka një kod koreografik të caktuar dhe se e parapëlqen shprehjen abstrakte ndaj rrëfimit: lëvizja, si muzika, mund të ngjallë ndjenja pa shpjeguar një subjekt.

Stellatu i përket brezit që ndërtoi vallëzimin bashkëkohor grek në grupe të pavarura gjatë viteve 1980 dhe 1990. Në vitin 2015 vuri re se ai lulëzim kishte të bënte me disa koreografë dhe jo me vallëzimin në tërësi, sepse mungonin strukturat për ta mbajtur. Sot emri i saj shfaqet në programet e teatrove dhe festivaleve greke, shpesh në rreshtin «lëvizja» ose «koreografia». Lexoni intervistën e saj greqisht në LiFO të vitit 2015 dhe gjeni foljet që përdor për provat: χορεύω, δοκιμάζω, προχωρώ. Pastaj ngrihuni, përkuluni ngadalë anash, drejtohuni, ndaluni dhe tregoni vargun: Η δασκάλα είπε ότι γέρνουμε αργά, σηκωνόμαστε και σταματάμε (Mësuesja tha se përkulemi ngadalë, ngrihemi dhe ndalemi). Lëvizni vetëm brenda një kufiri të rehatshëm.

• U formua në baletin klasik dhe thotë se këpucët me majë i mbante rehat si pantofla.
• Filmon çdo provë dhe bën korrigjimet pasi sheh videon.
• Solo e saj e vitit 1999 në Etja njerëzore titullohej Σκαλοπάτια (Shkallët).
• Haxhidhakisi e shkroi Marsian për Koreodramën Greke të Rallou Manou.