Zoe Laskari

Zoe Laskari urodziła się jako Zoi Kouroukli w Salonikach 12 grudnia; rok różni się w zależności od źródła, od 1940 do 1944, a ona sama podawała 1944. Straciła ojca jako niemowlę, a matkę jeszcze w dzieciństwie, i wychowywali ją dziadkowie. Później wspominała, że bawiła się z nimi na placu Arystotelesa. Jako nastolatka grała w koszykówkę w klubach z Salonik. W czerwcu 1959 roku, nie mówiąc nic opiekunom, wzięła udział w konkursie piękności w Atenach pod imieniem Amaryllis i została ukoronowana na Star Hellas. Potem pojechała do Long Beach w Stanach Zjednoczonych na konkurs Miss Universe i została przez pewien czas w Ameryce, pracując jako modelka.

Po powrocie do Grecji reżyser Giannis Dalianidis wybrał ją do głównej roli w filmie Ο Κατήφορος (Równia pochyła), wydanym przez Finos Film w grudniu 1961 roku. Był to największy grecki sukces kasowy roku. Dalianidis i producent Filopoimin Finos nadali jej nazwisko Laskari, po części po to, by nie mylono jej z kuzynką, piosenkarką Zoi Kouroukli. Studiowała też aktorstwo w szkole dramatycznej Pelosa Katselisa. Pozostała w Finos Film do połowy lat siedemdziesiątych, a potem poświęciła większość kariery teatrowi. Była też radną miejską w Atenach. Zmarła nagle w swoim domu w Porto Rafti, na wschód od Aten, 18 sierpnia 2017 roku.

Laskari zagrała w 23 filmach Finos Film, z czego 21 wyreżyserował Dalianidis; według wytwórni żadna inna gwiazda nie pracowała tylko dla jednego studia. Jej repertuar sięgał od dramatów społecznych po błyskotliwe musicale. Νόμος 4000 (Ustawa 4000, 1962) wziął tytuł od budzącej wtedy kontrowersje ustawy przeciw tak zwanym teddy boys i pokazywał niespokojną młodzież początku lat sześćdziesiątych. W musicalu Κορίτσια για φίλημα (Dziewczyny do całowania, 1965), kręconym w Atenach, na Rodos i na Hydrze, zagrała siostrzenicę dyrektorki nowojorskiego biura turystycznego na wakacjach w Grecji; był to pierwszy grecki film z dźwiękiem stereo. Η Στεφανία (Stefania), wydana w styczniu 1967 roku na podstawie powieści Nelly Theodorou, pokazała ją jako młodą kobietę w zakładzie poprawczym, co było śmiałym tematem jak na tamte czasy. Kilka tygodni później przyszedł Οι θαλασσιές οι χάντρες (Koraliki w kolorze morza), musical o grającym na buzuki muzyku z Plaki i bogatej dziewczynie z nowoczesnym zespołem; pokazano go w Cannes jako Les Perles grecques.

Na scenie wystąpiła po raz pierwszy na Cyprze w połowie lat sześćdziesiątych, a w Atenach około 1970 roku. Od 1977 roku, od sztuki Boso w parku, jej kariera sceniczna obrała nowy kierunek: pracowała z reżyserami takimi jak Minos Volanakis i Andreas Voutsinas przy sztukach Edwarda Albeego i Tennessee Williamsa. Pod kierunkiem Michaela Cacoyannisa zagrała Helenę w Trojankach Eurypidesa w Epidauros. Jej ostatnią rolą teatralną, w sezonie 2016–17, była rola w Νύφη Κουράγιο (Panna Courage) Nikosa Moutsinasa.

Filmy Laskari z Finos wciąż są chętnie oglądane: Finos Film cyfrowo odrestaurowała tytuły takie jak Νόμος 4000. W 2013 roku Grecka Akademia Filmowa przyznała jej honorową nagrodę za wkład w kino, którą zadedykowała Finosowi i młodym filmowcom. Lubiła mówić, że poza eleganckim Kolonaki nikt nie nazywał jej panią Laskari, tylko Ζωίτσα (Zosieńka), z serdeczną grecką końcówką -ίτσα. Aby poćwiczyć, wybierz krótką scenę z jednego z jej greckojęzycznych filmów, na przykład Οι θαλασσιές οι χάντρες, i zanotuj, jak postacie o coś proszą i na zmianę zabierają głos. Potem napisz własny czterowierszowy dialog w tawernie z Θα ήθελα… (Chciałbym…) i Μπορείτε να…; (Czy mógłby pan…?), nie przepisując kwestii z filmu.

• W konkursie piękności w 1959 roku wystąpiła pod imieniem Amaryllis.
• Przed kinem grała w koszykówkę w klubach z Salonik, w tym w Arisie.
• Κορίτσια για φίλημα (Dziewczyny do całowania) był pierwszym greckim filmem z dźwiękiem stereo.
• Po ponad trzydziestu latach z dala od kina wróciła do małej roli w filmie The Republic Dimitrisa Tzetzasa.