Amalia Mutusi

Amalia Mutusi lindi në Athinë në një familje teatri: nëna e saj është aktorja Nonika Galinea dhe motra e saj, Arietta Mutusi, është gjithashtu aktore. Studioi në shkollën e dramës të Teatrit të Artit të Karolos Kunit (Θέατρο Τέχνης) dhe vijoi formimin në Nju-Jork, në HB Studio dhe në shkollën e aktrimit të William Esperit.

Pasi u kthye në Athinë, bashkëthemeloi Teatrin Thission (Θέατρο Θησείον), që veproi nga 1985 deri më 1998, dhe luajti në të gjitha shfaqjet e tij me regji të Mihail Marmarinosit, mes tyre Medea e Euripidit, Hamleti i Shekspirit dhe Elektra e Sofokliut. Gjithsej kaloi rreth njëzet vjet me Marmarinosin dhe kompozitorin Dimitris Kamarotos. Bashkëpunoi ngushtë edhe me regjisorin Lefteris Vogiaxis, në Të pastruarit e Sarah Kane (2000), Antigonën e Sofokliut (2007) dhe Amfitrionin e Molierit (2012), si dhe me regjisorë si Janis Kokos, Janis Huvardas, Thomas Moshopulos, Dimiter Gotscheff dhe Jorgos Lanthimos.

Mësimdhënia ecën krah skenës. Dha mësim aktrimi në Universitetin e Patrës dhe në shkollën e teatrit Embros nga 1995 deri më 2000, dhe më 2015 jepte mësim në shkollën e dramës së Konservatorit të Athinës (Ωδείο Αθηνών). Për Teatrin Kombëtar të Greqisë ka drejtuar gjithashtu, bashkë me të tjerë, një Punëtori Ndërkombëtare të Dramës Antike në Epidaur, të përqendruar te një këngë kori nga Antigona e Sofokliut.

Karriera e saj mbështetet mbi të gjitha te tragjedia antike, shpesh në teatro të mëdha në ajër të hapur. Luajti Elektrën në Oresteian që Janis Kokos vuri në skenë për Teatrin Kombëtar (2001) dhe rolin titullar në Μήδεια (Medea) të Euripidit, me regji të Antonis Antipasit, në përkthimin e Jorgos Himonasit dhe me muzikë të Eleni Karaindru. Ajo Medea pati sukses në teatrin antik të Epidaurit më 2011 dhe u rikthye në shtator në Odeonin e Herodit Atik. Më 2015 ishte Ifigjenia te Ιφιγένεια στη χώρα των Ταύρων (Ifigjenia në Tauridë) e Euripidit për Teatrin Shtetëror të Greqisë së Veriut, me regji të Thomas Moshopulosit.

Repertori i saj modern është po aq i gjerë, nga Shekspiri, Çehovi, Ibseni dhe Rasini te Sarah Kane. Ishte Ofelia në një Hamlet të vitit 1998 dhe u kthye te vepra si Gertruda në regjinë e Janis Huvardasit në Stegi Onassis më 2015. Në sezonin 2007/08 interpretoi Anën te Shtatë mëkatet e vdekshme të Brehtit dhe Vajlit në Operën Kombëtare Greke dhe tha se libreti në greqisht ishte një sfidë e madhe. Në ekran njihet për filmin Χαρά (Gëzim) të Elias Janakakisit.

Në intervista e quan aktrimin «një art shumë praktik»: ashtu si pianisti mëson sa gjatë ta shtypë çdo tast, aktori duhet t’i afrohet tekstit poetik përmes tingullit të tij, prandaj përkthimi ka kaq rëndësi.

Puna e saj ruhet në arkivin dixhital të Teatrit Kombëtar të Greqisë, ku programe, artikuj shtypi dhe fotografi dokumentojnë shfaqje si Oresteia e vitit 2001 dhe Motra e katërt (2003), ku luajti Katian. Ajo ua ka përcjellë zanatin edhe aktorëve më të rinj, nga Patra dhe Embros te Konservatori i Athinës dhe punëtoria e dramës antike në Epidaur.

Provoni: gjeni fjalinë e saj në greqishten e re «Ο Ευριπίδης πείραξε τον μύθο για να τον φέρει πιο κοντά στην πραγματικότητα» (Euripidi e ndryshoi mitin për ta afruar me realitetin) në intervistën e vitit 2015 për Το Βήμα. Tregojeni me fjalët tuaja, duke filluar me Η Μουτούση είπε ότι… (Mutusi tha se…). Pastaj përshkruani greqisht një veprim skenik, për shembull Η Ιφιγένεια βγαίνει στη σκηνή… (Ifigjenia del në skenë…).

• Luajti Ofelian më 1998 dhe Gertrudën, nënën e Hamletit, më 2015, dhe tha se roli i vjetër mbetet brenda saj «si gjenet».
• E përshkroi Ifigjeninë si «peizazh nuancash»: as natë as ditë e qartë, por kalimi drejt agimit.
• Kur mori çmimin e saj të kinemasë më 2013, tha se njohja nga njerëzit e profesionit vlente më shumë se ajo e publikut.