Patricia Apergi

Patricia Apergi werd in Athene geboren; haar gepubliceerde biografieën noemen geen jaartal. Ze begon met dansen op de school van Niki Kontaxaki en studeerde daarna theaterwetenschap aan de Nationale en Kapodistrias-Universiteit van Athene. Vervolgens studeerde ze dans aan de Université de Nice Sophia-Antipolis in Frankrijk en choreografie aan Middlesex University in Londen. In 2006 richtte ze het hedendaagse dansgezelschap Αερίτες (Aerites) op, dat sindsdien haar podiumwerk produceert.

Europese netwerken nodigden haar al snel uit. Ze was in 2013–2014 modul-dance-kunstenaar van het European Dancehouse Network en in 2016–2017 geassocieerd kunstenaar van de Maison de la Danse in Lyon. In 2017 maakte ze Prometheus and the Rebels of Today als gastchoreograaf van EgriBiancoDanza in Turijn, en in 2019 werkte ze met dansers van de opera van Gdańsk in Polen en met het Italiaanse gezelschap Aterballetto. In 2021 choreografeerde ze National Adulthood voor het Ballet van de Griekse Nationale Opera en in 2022 Newtopia met de Oostenrijkse groep Bodhi Project. Lesgeven loopt naast het podium: ze geeft dans en theater aan de Leonteios-school in Athene, doceerde van 2016 tot 2020 choreografie aan de beroepsdansschool Anna Petrova–Maro Marmarinou en leidde van 2013 tot 2020 een dansprogramma voor 65-plussers in de Onassis Stegi. Van 2020 tot 2022 zat ze in het bestuur van het Athens Epidaurus Festival.

Apergi’s hoofdonderwerp is het lichaam in de stad. Over Era po Vera (2012) in de Onassis Stegi vertelde ze dat het gezelschap begon bij bewegingen die op straat ontstonden, vaak bij armere groepen die een stem zochten: parkour, streetdance, capoeira, Afrikaanse dans, protest en botsing. Die code mengden ze met hedendaagse dans tot wat zij het bewegingswoordenboek van de stad noemde, een soort gedanste graffiti van Athene. Πλάνητες (Planites, De Zwervers), rond 2013, had een volledig mannelijke cast en toonde de straat als plek van zwerven, van hoop op een beter morgen en van ontmoeting met de vreemdeling.

Cementary (2017), opnieuw in de Stegi, ontstond, zei ze later, in een tijd waarin ze zich verslagen voelde, en de lichamen leken neergedrukt door de zwaartekracht. Πολήττες (2018) wendde zich tot de Arabische dabke, ooit op daken gedanst en later een dans van verzet, om bewegingen te tonen die mislukken en weer opstaan; zij verbond het stuk met de πολίτες (burgers) van een land dat de ήττα (nederlaag) beleeft. Ο Οίκος της Ταραχής (Het Huis van de Onrust, 2023) leende van voguing en krumping, waar gekozen families elkaar steunen. Hystory (2025), op het Athens Epidaurus Festival gebracht met vijf vrouwen, is het vrouwelijke vervolg op Planites. De titel speelt met het Oudgriekse ὑστέρα (baarmoeder), de bron van het woord hysterie, en met het Engelse woord history (geschiedenis).

Apergi bouwt ook plekken waar nieuwe dans kan groeien. In 2021 richtte ze met Eleusis 2023, Culturele Hoofdstad van Europa, U(R)TOPIAS op, gepresenteerd als de eerste choreografieacademie van Griekenland. In 2018 bracht ze Πολήττες revisited in het antieke stadion van Epidaurus met 90 dans- en theaterstudenten uit de hele wereld. In juli 2026 bracht ze Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι naar het Internationale Dansfestival van Kalamata, een gedeelde avond op muziek van Giorgos Koumentakis; haar deel put uit Kavafis’ gedicht Γκρίζα (Grijs). Probeer als leerder zelf haar stadsthema. Stel je een plein voor en beweeg een denkbeeldige danser met korte zinnen in het Nieuwgrieks: Ο χορευτής έρχεται από τον δρόμο (De danser komt van de straat). Πηγαίνει προς την πλατεία (Hij gaat naar het plein). Zet daarna één danser μέσα (binnen) een cirkel en één έξω (buiten).

• Voor de choreografie studeerde ze theaterwetenschap aan de Universiteit van Athene.
• Van 2013 tot 2020 leidde ze een dansprogramma voor 65-plussers in de Onassis Stegi.
• De titel Hystory verbindt het Oudgriekse ὑστέρα (baarmoeder) met het Engelse woord history (geschiedenis).
• Van 2020 tot 2022 zat ze in het bestuur van het Athens Epidaurus Festival.