Patricia Apergi

Patricia Apergi lindi në Athinë; biografitë e saj të botuara nuk e japin vitin. Filloi vallëzimin në shkollën e Niki Kontaksakit dhe më pas studioi teatrologji në Universitetin Kombëtar dhe Kapodistrian të Athinës, në Departamentin e Studimeve Teatrore. Pastaj studioi vallëzim në Université de Nice Sophia-Antipolis në Francë dhe koreografi në Middlesex University në Londër. Më 2006 themeloi trupën e vallëzimit bashkëkohor Αερίτες (Aerites), që që atëherë prodhon veprat e saj skenike.

Rrjetet evropiane e ftuan shpejt. Ishte artiste modul-dance e European Dancehouse Network më 2013–2014 dhe artiste e asociuar e Maison de la Danse në Lion më 2016–2017. Më 2017 krijoi Prometheus and the Rebels of Today si koreografe e ftuar e EgriBiancoDanza në Torino, dhe më 2019 punoi me balerinë të operës së Gdanjskut në Poloni dhe me trupën italiane Aterballetto. Më 2021 koreografoi National Adulthood për Baletin e Operës Kombëtare Greke dhe më 2022 Newtopia me grupin austriak Bodhi Project. Mësimdhënia ecën krahas skenës: jep mësim vallëzimi dhe teatri në Shkollën Leonteios të Athinës, dha mësim koreografie në shkollën profesionale të vallëzimit Anna Petrova–Maro Marmarinou nga 2016 deri më 2020 dhe nga 2013 deri më 2020 drejtoi një program vallëzimi për të moshuarit mbi 65 vjeç në Onassis Stegi. Nga 2020 deri më 2022 ishte anëtare e bordit të Festivalit të Athinës dhe Epidaurit.

Tema kryesore e Apergit është trupi në qytet. Për Era po Vera (2012), të vënë në Onassis Stegi, ajo shpjegoi se trupa nisi nga lëvizje të lindura në rrugë, shpesh mes grupeve më të varfra që kërkonin një zë: parkour, street dance, capoeira, vallëzim afrikan, protestë dhe përplasje. E ndërthurën këtë kod me vallëzimin bashkëkohor për të ndërtuar atë që ajo e quajti fjalorin e lëvizjes së qytetit, një lloj grafiti i vallëzuar i Athinës. Πλάνητες (Planites, Endacakët), rreth vitit 2013, kishte vetëm interpretues meshkuj dhe e trajtonte rrugën si vend endjeje, shprese për një të nesërme më të mirë dhe takimi me të huajin.

Cementary (2017), sërish në Stegi, erdhi, siç tha ajo më vonë, në një kohë kur ndihej e mundur, dhe trupat e saj dukeshin të shtypur nga graviteti. Πολήττες (2018) iu drejtua vallit arab dabke, dikur i kërcyer mbi çati dhe më vonë vall rezistence, për të treguar lëvizje që dështojnë dhe ngrihen sërish; ajo e lidhi veprën me πολίτες (qytetarët) e një vendi që përjeton ήττα (humbjen). Ο Οίκος της Ταραχής (Shtëpia e trazirës, 2023) huazoi nga voguing dhe krumping, ku familjet e zgjedhura mbështesin njëra-tjetrën. Hystory (2025), e shfaqur në Festivalin e Athinës dhe Epidaurit me pesë gra, është vazhdimi femëror i Planites. Titulli luan me fjalën e greqishtes së lashtë ὑστέρα (mitër), nga e cila vjen fjala histeri, dhe me fjalën angleze history (histori).

Apergi ndërton edhe vende ku vallëzimi i ri mund të rritet. Më 2021, me Eleusinën 2023 Kryeqytet Evropian të Kulturës, themeloi U(R)TOPIAS, të paraqitur si akademia e parë e koreografisë në Greqi. Më 2018 vuri në skenë Πολήττες revisited në stadiumin antik të Epidaurit me 90 studentë vallëzimi dhe teatri nga e gjithë bota. Në korrik 2026 solli Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι në Festivalin Ndërkombëtar të Vallëzimit në Kalamata, një mbrëmje e përbashkët me muzikë të Jorgos Kumendakisit; pjesa e saj frymëzohet nga poezia e Kavafisit Γκρίζα (Gri). Nëse mësoni greqisht, provoni vetë temën e saj urbane. Imagjinoni një shesh dhe lëvizni një balerin të imagjinuar me fjali të shkurtra në greqishten e re: Ο χορευτής έρχεται από τον δρόμο (Balerini vjen nga rruga). Πηγαίνει προς την πλατεία (Shkon drejt sheshit). Pastaj vendosni një balerin μέσα (brenda) një rrethi dhe një tjetër έξω (jashtë).

• Para koreografisë studioi teatrologji në Universitetin e Athinës.
• Nga 2013 deri më 2020 drejtoi një program vallëzimi për të moshuarit mbi 65 vjeç në Onassis Stegi.
• Titulli Hystory bashkon greqishten e lashtë ὑστέρα (mitër) me fjalën angleze history (histori).
• Nga 2020 deri më 2022 ishte në bordin e Festivalit të Athinës dhe Epidaurit.