Μαίρη Χρονοπούλου

Η Μαίρη Χρονοπούλου, που γράφεται στα λατινικά Mary ή Mairi Chronopoulou και Hronopoulou, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιουλίου 1933 και μεγάλωσε εκεί. Σύμφωνα με τη Φίνος Φιλμ, οι γονείς της δεν ενθουσιάστηκαν με την ιδέα να γίνει ηθοποιός. Ως μέλος του Λυκείου των Ελληνίδων συμμετείχε σε οντισιόν του σκηνοθέτη Δημήτρη Ροντήρη, και το 1953 το Εθνικό Θέατρο την προσέλαβε ως μέλος του χορού στις παραστάσεις αρχαίων τραγωδιών. Η Φίνος Φιλμ σημειώνει ότι έμαθε την τέχνη της πάνω στη σκηνή και όχι σε δραματική σχολή· μετά από εξετάσεις, μια κρατική επιτροπή τής έδωσε άδεια άσκησης του επαγγέλματος του ηθοποιού ως εξαιρετικό ταλέντο.

Όσο ήταν ακόμη νέα στο Εθνικό Θέατρο, εμφανίστηκε σε βουβό ρόλο στην κωμωδία της Φίνος Φιλμ Χαρούμενο ξεκίνημα (1954) του Ντίνου Δημόπουλου. Το επίσημο θεατρικό της ντεμπούτο έγινε τη σεζόν 1957–58 στο θέατρο Ακροπόλ, σε κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου, δίπλα στη μεγάλη Κυβέλη. Αργότερα είπε ότι κατάλαβε πως είναι καλή ηθοποιός το 1961–62, όταν το κοινό αποθέωνε τον μεγάλο μονόλογό της στη θεατρική παράσταση Κόκκινα φανάρια σε σκηνοθεσία του Αλέξη Δαμιανού.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 ως τις αρχές της δεκαετίας του 1980 ήταν συχνά συνθιασάρχης με πρωταγωνιστές όπως ο Λάμπρος Κωνσταντάρας και ο Κώστας Βουτσάς. Έπαιξε σε ελληνικές κωμωδίες και σε δημοφιλή έργα συγγραφέων όπως ο Νιλ Σάιμον και ο Σόμερσετ Μομ. Πέθανε στην Αθήνα στις 6 Οκτωβρίου 2023, σε ηλικία 90 ετών, μετά από πτώση στο σπίτι της.

Από το 1963 η Χρονοπούλου πρωταγωνίστησε σε μια μεγάλη σειρά κοινωνικών δραμάτων, κυρίως ως κομψή κυρία ή μοιραία γυναίκα, δίπλα στους ζεν πρεμιέ της εποχής, ανάμεσά τους ο Νίκος Κούρκουλος και ο Αλέκος Αλεξανδράκης. Η ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη Τα κόκκινα φανάρια (1963) ήταν η ελληνική συμμετοχή στα Όσκαρ και μία από τις πέντε υποψήφιες για το βραβείο ξενόγλωσσης ταινίας. Για τη Φίνος Φιλμ γύρισε δράματα όπως το Χωρίς ταυτότητα (1963) και το Πολύ αργά για δάκρυα (1968) του Γιάννη Δαλιανίδη, καθώς και τη Λεωφόρο του μίσους (1968) και το Ορατότης μηδέν (1970) του Νίκου Φώσκολου.

Ανάμεσα σε αυτά τα δράματα πρωταγωνίστησε σε τρία μιούζικαλ του Δαλιανίδη για τη Φίνος Φιλμ: Οι θαλασσιές οι χάντρες (1967), Μια κυρία στα μπουζούκια (1968) και Γοργόνες και μάγκες (1968). Στη Μια κυρία στα μπουζούκια τραγούδησε επίσης δύο από τα πιο γνωστά τραγούδια του ελληνικού κινηματογράφου σε μουσική του Μίμη Πλέσσα: το Είμαι γυναίκα του γλεντιού και το Του αγοριού απέναντι. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 έκανε λιγότερες ταινίες, συνεργάστηκε όμως με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στους Κυνηγούς (1977) και στο Ταξίδι στα Κύθηρα (1984). Για Τα παιδιά της χελιδόνας (1987) του Κώστα Βρεττάκου κέρδισε το βραβείο α΄ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Η Φίνος Φιλμ διατηρεί σελίδα καλλιτέχνη για τη Χρονοπούλου με τις ημερομηνίες της, μερικά από τα λόγια της και κατάλογο με τις δεκαέξι ταινίες της με τη Φίνος Φιλμ, και τη χαρακτηρίζει μία από τις πιο δημοφιλείς Ελληνίδες ηθοποιούς ως τον θάνατό της. Το 2021 η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου τής απένειμε τιμητικό βραβείο Ίρις για την προσφορά της στον ελληνικό κινηματογράφο. Τον Νοέμβριο του 2023 το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης οργάνωσε ειδική προβολή στη μνήμη της. Για μια άσκηση στα ελληνικά, ανοίξτε τον κατάλογο ταινιών στη σελίδα της στη Φίνος Φιλμ και διαλέξτε τρεις τίτλους. Βρείτε το άρθρο στην αρχή κάθε τίτλου: «η» στη Λεωφόρο του μίσους, «οι» στις Θαλασσιές τις χάντρες, «το» στο Παρελθόν μιας γυναίκας. Έπειτα πείτε μια πρόταση με το «Μου αρέσει η ταινία…».

• Η πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο, το 1954, ήταν ένας βουβός ρόλος: δεν είχε ούτε μία ατάκα.
• Σύμφωνα με τη Φίνος Φιλμ, δεν φοίτησε ποτέ σε δραματική σχολή· πήρε την άδεια να παίζει ως εξαιρετικό ταλέντο.
• Στη Μια κυρία στα μπουζούκια τραγούδησε δύο τραγούδια του Μίμη Πλέσσα που είναι ακόμη πολύ γνωστά στην Ελλάδα.
• Όταν παρέλαβε το τιμητικό της βραβείο το 2021, είπε χαμογελώντας ότι το χειροκρότημα ήταν για το θάρρος της να ανέβει σε σκηνή ύστερα από 25 χρόνια, με μπαστούνι.