Μαρία Ναυπλιώτου

Η Μαρία Ναυπλιώτου ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Όπως έχει διηγηθεί, όταν ήταν παιδί η μητέρα της πίστευε ότι δεν είχε καλή στάση σώματος και την πήγε σε σχολή μπαλέτου. Εκεί είδε μεγαλύτερα κορίτσια να προετοιμάζονται για το επαγγελματικό μπαλέτο και αποφάσισε αμέσως να γίνει χορεύτρια. Αποφοίτησε από την Επαγγελματική Σχολή Χορού της Ραλλούς Μάνου, και σε συνέντευξη του 2024 θυμήθηκε ότι ανέβηκε για πρώτη φορά στη σκηνή ως χορεύτρια στα 15 της.

Έκανε καριέρα ως επαγγελματίας χορεύτρια, αλλά γύρω στα 25 της την εγκατέλειψε εντελώς: όπως είπε αργότερα, δεν ξαναμπήκε ποτέ σε αίθουσα μπαλέτου. Ο λόγος ήταν πρακτικός. Ο χορός σε εγκαταλείπει νωρίς, εξήγησε, ενώ το θέατρο μπορεί να συντροφεύει έναν ηθοποιό ως τα βαθιά γεράματα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας. Το 1999 έκανε το ντεμπούτο της στο Εθνικό Θέατρο ως Κάθριν Χόλλυ στο Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι του Τενεσί Ουίλιαμς· αποδίδει στον σκηνοθέτη Κοραή Δαμάτη και στον ηθοποιό Νίκο Κούρκουλο το ότι έδωσαν ρόλο σε «ένα άγνωστο κορίτσι». Τον Ιούλιο του ίδιου έτους έπαιξε την Αντιγόνη στις Φοίνισσες του Ευριπίδη με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε σκηνοθεσία Νίκου Χουρμουζιάδη.

Την ίδια περίπου εποχή η τηλεοπτική σειρά του Mega Η αίθουσα του θρόνου την έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό. Στις 24 Μαρτίου 2008 άναψε τη φλόγα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου στην αρχαία Ολυμπία.

Μεγάλο μέρος της θεατρικής της δουλειάς αφορά το κλασικό και το αρχαίο δράμα. Στο Εθνικό Θέατρο έπαιξε τη Δόνια Ελβίρα στον Δον Ζουάν του Μολιέρου (2000), τη θεά Αθηνά στην Ορέστεια του Αισχύλου (2001), τη Βιέρα στην Τέταρτη αδελφή του Γιάνους Γκουοβάτσκι (2003), την Αφροδίτη στον Ιππόλυτο του Ευριπίδη (2004) και τη Ρεγάνη στον Βασιλιά Ληρ του Σαίξπηρ (2005). Με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος έπαιξε τον ομώνυμο ρόλο στην Ιφιγένεια η εν Ταύροις του Ευριπίδη στο αρχαίο θέατρο των Φιλίππων το 2006 και συμμετείχε στις Τρωάδες το 2009.

Αργότερα πρωταγωνίστησε σε μεγάλες παραστάσεις στην Αθήνα: στην Άννα Καρένινα του Τολστόι στο Εθνικό Θέατρο το 2016, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια· στο Master Class του Τέρενς Μακνάλι, όπου υποδύθηκε τη Μαρία Κάλλας για αρκετές σεζόν από τα τέλη της δεκαετίας του 2010· στη Φιλουμένα Μαρτουράνο του Εντουάρντο Ντε Φίλιπο το 2023· και το 2024 στο Ακρωτήρι, ένα έργο για την άνοια, όπου ερμηνεύει μια γυναίκα που χάνει τη μνήμη της, σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου. Στον κινηματογράφο έπαιξε την Πόπη στην ταινία του Γιάννη Οικονομίδη Η ψυχή στο στόμα (2006) και εμφανίστηκε επίσης στις ταινίες Η χορωδία του Χαρίτωνα και Πεθαίνοντας στην Αθήνα. Η διαδρομή της από τον χορό στον λόγο δίνει στην υποκριτική της έντονη σωματική παρουσία.

Η Ναυπλιώτου εργάζεται ακόμη κυρίως στη σκηνή της Αθήνας· το 2024 είπε ότι η σκηνή είναι το σπίτι της εδώ και σχεδόν τριάντα χρόνια. Έχει επιστρέψει και στην τηλεόραση, για παράδειγμα ως χήρα στη σειρά της ΕΡΤ1 Παραλία. Η αφή της φλόγας που έκανε το 2008 ανήκει σε μια τελετή που η Ελλάδα οργανώνει στην Ολυμπία πριν από κάθε Ολυμπιάδα. Για μια άσκηση στα ελληνικά, διαβάστε τη δική της φράση στο «Μια φράση να θυμάστε» παρακάτω και βρείτε τις δύο λέξεις για επαγγέλματα: «χορεύτρια» και «ηθοποιός». Έπειτα περιγράψτε φωναχτά μια σύντομη σειρά κινήσεων, όπως τη σημειώνει μια χορεύτρια: «Σηκώνω το χέρι. Γυρίζω δεξιά. Περπατάω μπροστά.» Στο τέλος προσθέστε μια φράση που λέει ένας ηθοποιός: «Μιλάω στο κοινό».

• Τα πρώτα της μαθήματα μπαλέτου ξεκίνησαν επειδή η μητέρα της πίστευε ότι χρειαζόταν καλύτερη στάση σώματος.
• Θεωρεί τη Δόνια Ελβίρα στον Δον Ζουάν (2000) την πρώτη της αποτυχία στη σκηνή και λέει ότι της έμαθε πως ένας ηθοποιός χρειάζεται τεχνική και όχι μόνο συναίσθημα.
• Έχει υποδυθεί δύο θεές στο Εθνικό Θέατρο: την Αθηνά στην Ορέστεια και την Αφροδίτη στον Ιππόλυτο.
• Οι ταινίες της τής χάρισαν βραβείο Β΄ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για Η ψυχή στο στόμα και βραβείο Α΄ γυναικείου ρόλου σε φεστιβάλ στην Αίγυπτο για Η χορωδία του Χαρίτωνα (οι πηγές αναφέρουν το Κάιρο ή την Αλεξάνδρεια).