Mary Chronopoulou

Mary Chronopoulou, e shkruar edhe Mairi Chronopoulou ose Hronopoulou, lindi në Athinë më 16 korrik 1933 dhe u rrit atje. Sipas Finos Film, prindërit e saj nuk ishin të kënaqur me idenë që ajo të bëhej aktore. Si anëtare e Liceut të Grave Greke, ajo mori pjesë në audicionet e regjisorit Dimitris Rondiris, dhe në vitin 1953 Teatri Kombëtar e punësoi si anëtare të korit në shfaqjet e tij me tragjedi antike. Finos Film thekson se ajo e mësoi zanatin në skenë dhe jo në një shkollë aktrimi; pas një provimi, një komision shtetëror i dha licencën për të punuar si aktore si talent i jashtëzakonshëm.

Kur ishte ende e re në Teatrin Kombëtar, ajo u shfaq në një rol pa fjalë në komedinë e Finos Film Χαρούμενο ξεκίνημα (Fillim i gëzuar, 1954) të Dinos Dimopoulos. Debutimi i saj zyrtar në skenë erdhi në sezonin 1957–58 në teatrin Akropol, në një komedi të Alekos Sakellarios dhe Christos Giannakopoulos, pranë aktores së madhe Kyveli. Më vonë ajo tregoi se e kuptoi që ishte aktore e mirë në vitet 1961–62, kur publiku e duartrokiste me entuziazëm monologun e saj të gjatë në versionin skenik të Κόκκινα φανάρια (Fenerë të kuq), me regji të Alexis Damianos.

Nga fundi i viteve 1960 deri në fillim të viteve 1980 ajo drejtoi shpesh trupa teatrale së bashku me yje si Lambros Konstantaras dhe Kostas Voutsas. Luajti në komedi greke dhe në pjesë të njohura të autorëve si Neil Simon dhe Somerset Maugham. Vdiq në Athinë më 6 tetor 2023, në moshën 90 vjeç, pas një rënieje në shtëpi.

Nga viti 1963 Chronopoulou luajti role kryesore në një seri të gjatë dramash sociale, kryesisht si zonjë elegante ose femme fatale, përkrah aktorëve kryesorë të kohës, mes tyre Nikos Kourkoulos dhe Alekos Alexandrakis. Filmi i Vasilis Georgiadis Τα κόκκινα φανάρια (Fenerët e kuq, 1963) ishte kandidatura e Greqisë për Oskarët dhe një nga pesë filmat e nominuar për filmin më të mirë në gjuhë të huaj. Për Finos Film ajo xhiroi drama si Χωρίς ταυτότητα (Pa identitet, 1963) dhe Πολύ αργά για δάκρυα (Tepër vonë për lot, 1968) të Giannis Dalianidis, si dhe Η λεωφόρος του μίσους (Bulevardi i urrejtjes, 1968) dhe Ορατότης μηδέν (Dukshmëri zero, 1970) të Nikos Foskolos.

Mes këtyre dramave ajo pati rolin kryesor në tre miuzikalë të Dalianidis për Finos Film: Οι θαλασσιές οι χάντρες (Rruazat ngjyrë deti, 1967), Μια κυρία στα μπουζούκια (Një zonjë në buzuki, 1968) dhe Γοργόνες και μάγκες (Sirena dhe mangupë, 1968). Te Një zonjë në buzuki ajo këndoi gjithashtu dy këngë të famshme filmi me muzikë të Mimis Plessas: Είμαι γυναίκα του γλεντιού (Jam grua që do festën) dhe Του αγοριού απέναντι (Djalit përballë). Nga fundi i viteve 1970 ajo bëri më pak filma, por punoi me Theo Angelopoulos te Οι κυνηγοί (Gjuetarët, 1977) dhe Ταξίδι στα Κύθηρα (Udhëtim në Kitera, 1984). Për Τα παιδιά της χελιδόνας (Fëmijët e dallëndyshes, 1987) të Kostas Vrettakos fitoi çmimin për aktoren më të mirë në Festivalin e Filmit Grek në Selanik.

Finos Film mban një faqe artisteje për Chronopoulou me datat e saj, disa nga thëniet e saj dhe listën e gjashtëmbëdhjetë filmave të saj me Finos, dhe e quan një nga aktoret greke më të dashura deri në vdekje. Në vitin 2021 Akademia Greke e Filmit i dha një çmim nderi Iris për kontributin e saj në kinemanë greke. Në nëntor 2023 Festivali Ndërkombëtar i Filmit në Selanik organizoi një shfaqje të veçantë në kujtim të saj. Për një detyrë në greqisht, hapni listën e filmave në faqen e saj te Finos Film dhe zgjidhni tre tituj. Gjeni nyjen në fillim të çdo titulli: η te Η λεωφόρος του μίσους (Bulevardi i urrejtjes), οι te Οι θαλασσιές οι χάντρες (Rruazat ngjyrë deti), το te Το παρελθόν μιας γυναίκας (E kaluara e një gruaje). Pastaj thoni një fjali me Μου αρέσει η ταινία… (Më pëlqen filmi…).

• Paraqitja e saj e parë në film, në vitin 1954, ishte një rol pa fjalë: nuk kishte asnjë replikë.
• Sipas Finos Film, nuk ndoqi kurrë shkollë aktrimi; licencën për të luajtur e mori si talent i jashtëzakonshëm.
• Te Një zonjë në buzuki këndoi dy këngë të Mimis Plessas që janë ende shumë të njohura në Greqi.
• Kur mori çmimin e nderit në vitin 2021, bëri shaka se duartrokitjet ishin për guximin e saj të dilte sërish në skenë pas 25 vjetësh, me bastun.