Mary Chronopoulou

Mary Chronopoulou, ook gespeld als Mairi Chronopoulou of Hronopoulou, werd op 16 juli 1933 in Athene geboren en groeide daar op. Volgens Finos Film waren haar ouders niet blij met het idee dat ze actrice zou worden. Als lid van het Lyceum van Griekse Vrouwen deed ze auditie bij regisseur Dimitris Rondiris, en in 1953 nam het Nationale Theater haar aan als koorlid voor zijn opvoeringen van antieke tragedies. Finos Film benadrukt dat ze het vak op het toneel leerde en niet op een toneelschool; na een examen gaf een staatscommissie haar als uitzonderlijk talent een vergunning om als actrice te werken.

Toen ze nog nieuw was bij het Nationale Theater, verscheen ze in een stille rol in de Finos Film-komedie Χαρούμενο ξεκίνημα (Vrolijk begin, 1954) van Dinos Dimopoulos. Haar officiële toneeldebuut volgde in het seizoen 1957–58 in het Akropol-theater, in een komedie van Alekos Sakellarios en Christos Giannakopoulos, naast de grote actrice Kyveli. Later vertelde ze dat ze in 1961–62 begreep dat ze een goede actrice was, toen het publiek haar lange monoloog toejuichte in de toneelversie van Κόκκινα φανάρια (Rode lantaarns) in de regie van Alexis Damianos.

Van eind jaren zestig tot begin jaren tachtig leidde ze vaak toneelgezelschappen samen met sterren als Lambros Konstantaras en Kostas Voutsas. Ze speelde in Griekse komedies en in populaire stukken van schrijvers als Neil Simon en Somerset Maugham. Ze overleed op 6 oktober 2023 in Athene, 90 jaar oud, na een val thuis.

Vanaf 1963 speelde Chronopoulou hoofdrollen in een lange reeks sociale drama's, meestal als stijlvolle dame of femme fatale, tegenover de jeune premiers van die tijd, onder wie Nikos Kourkoulos en Alekos Alexandrakis. De film Τα κόκκινα φανάρια (De rode lantaarns, 1963) van Vasilis Georgiadis was de Griekse inzending voor de Oscars en een van de vijf genomineerden voor beste buitenlandse film. Voor Finos Film maakte ze drama's als Χωρίς ταυτότητα (Zonder identiteit, 1963) en Πολύ αργά για δάκρυα (Te laat voor tranen, 1968) van Giannis Dalianidis, en Η λεωφόρος του μίσους (De boulevard van de haat, 1968) en Ορατότης μηδέν (Zicht nul, 1970) van Nikos Foskolos.

Tussen deze drama's door speelde ze de hoofdrol in drie musicals van Dalianidis voor Finos Film: Οι θαλασσιές οι χάντρες (De zeeblauwe kralen, 1967), Μια κυρία στα μπουζούκια (Een dame in de bouzoukia, 1968) en Γοργόνες και μάγκες (Zeemeerminnen en boefjes, 1968). In Een dame in de bouzoukia zong ze ook twee beroemde filmliedjes met muziek van Mimis Plessas: Είμαι γυναίκα του γλεντιού (Ik ben een vrouw die van feesten houdt) en Του αγοριού απέναντι (Aan de jongen van de overkant). Vanaf eind jaren zeventig maakte ze minder films, maar ze werkte met Theo Angelopoulos in Οι κυνηγοί (De jagers, 1977) en Ταξίδι στα Κύθηρα (Reis naar Kythira, 1984). Voor Τα παιδιά της χελιδόνας (De kinderen van de zwaluw, 1987) van Kostas Vrettakos won ze de prijs voor beste actrice op het Festival van de Griekse Film in Thessaloniki.

Finos Film heeft een artiestenpagina over Chronopoulou met haar data, enkele van haar uitspraken en een lijst van haar zestien Finos-films, en noemt haar een van de populairste Griekse actrices tot aan haar dood. In 2021 kreeg ze van de Griekse Filmacademie een ere-Irisprijs voor haar bijdrage aan de Griekse film. In november 2023 hield het Internationale Filmfestival van Thessaloniki een speciale vertoning ter nagedachtenis aan haar. Voor een Griekse opdracht open je de filmlijst op haar Finos Film-pagina en kies je drie titels. Zoek het lidwoord aan het begin van elke titel: η in Η λεωφόρος του μίσους (De boulevard van de haat), οι in Οι θαλασσιές οι χάντρες (De zeeblauwe kralen), το in Το παρελθόν μιας γυναίκας (Het verleden van een vrouw). Zeg daarna een zin met Μου αρέσει η ταινία… (Ik vind de film leuk…).

• Haar eerste filmoptreden, in 1954, was een stille rol: ze had geen enkele tekst.
• Volgens Finos Film ging ze nooit naar een toneelschool; ze kreeg haar speelvergunning als uitzonderlijk talent.
• In Een dame in de bouzoukia zong ze twee liedjes van Mimis Plessas die in Griekenland nog steeds heel bekend zijn.
• Bij het ontvangen van haar ereprijs in 2021 grapte ze dat het applaus voor haar moed was om na 25 jaar, met een wandelstok, weer op een podium te stappen.