Stavros Tsiolis

Stavros Tsiolis 1937’de Mora Yarımadası’ndaki Arkadya bölgesinin merkezi Tripoli’de doğdu; Arkadya daha sonra birçok filminin manzarası oldu. Atina’daki Stavrakos film okulunda sinema okudu ve 1958’den itibaren yaklaşık on yıl yardımcı yönetmen olarak çalıştı. Kaynaklar 54 ile 56 arasında film sayar; bunların çoğu Yunan popüler sinemasının büyük stüdyosu Finos Film içindi. 2018’deki bir söyleşide film yapmanın inceliklerini yönetmen Giannis Dalianidis’ten öğrendiğini söyledi.

İlk uzun metrajlı filmi Ο μικρός δραπέτης (Küçük Kaçak), kendi senaryosundan Finos Film için çekildi; genellikle 1968’e tarihlenir, ancak bazı filmografiler 1969’u verir. Ardından polisiye filmler ve toplumsal dramlar geldi; bunlar arasında Πανικός (Panik, 1969) vardı. 1970 ya da 1971’e tarihlenen Κατάχρησις εξουσίας (Yetkinin Kötüye Kullanılması) uluslararası alanda başarı kazandı. Sonra, 1971 civarında, yönetmenlikten uzaklaştı. Ancak 1985’te Μια τόσο μακρινή απουσία (Öylesine Uzun Bir Yokluk) ile geri döndü.

O zamandan 2004’e kadar düzenli olarak film çekti. Ayrıca Θεατρικά (Oyunlar) adlı bir kitapta toplanan tiyatro oyunları ve popüler şarkıcılar için şarkı sözleri yazdı. Son filmi 2017’de, seksen yaşındayken çıktı. Tsiolis 23 Temmuz 2019’da Atina’da öldü.

Μια τόσο μακρινή απουσία (Öylesine Uzun Bir Yokluk, 1985), iki kız kardeş üzerine karanlık bir dramdır: babalarının ölümünden sonra, bir zamanlar Almanya’da öğrenci olan kardeşlerden biri kendi içine kapanır; diğerinin onu koruma çabası ise kendi çöküşüyle sonuçlanır. Film 1985 Selanik festivalinde, kadın oyuncuları ve Giorgos Arvanitis’in görüntü yönetimi için verilenler de dahil, bir dizi ödül kazandı. Sonra üslubu değişti. Ακατανίκητοι εραστές (Yenilmez Âşıklar, 1988), yetimhaneden kaçan, Atina’nın merkezinde dolaşan, Tripoli’ye trene binen ve arabası bozulmuş genç bir kadınla Arkadya dağlarında gezinen bir çocuğu, büyükannesinin harap evine dönene kadar izler. Film festivalin en iyi film ve en iyi yönetmen ödüllerini kazandı ve New York’taki Museum of Modern Art’ta gösterildi.

Έρωτας στη χουρμαδιά (Hurma Ağacının Altında Aşk, 1990) ve Christos Vakalopoulos ile birlikte yazılan Παρακαλώ, γυναίκες, μην κλαίτε (Lütfen Hanımlar, Ağlamayın, 1992) da Selanik’te ödül aldı. İkincisinde Atina’dan iki ikon restoratörü, bir Bizans kilisesinin fresklerini onarmak için Arkadya’da bir dağ köyüne gelir ve kış gelince işi yarım bırakır. Ας περιμένουν οι γυναίκες (Kadınlar Beklesin, 1998), aileleri Taşoz’da tatildeyken üç bacanağı Volvi Gölü çevresinde dolaştırır. Γυναίκες που περάσατε από δω (Buradan Geçen Kadınlar, 2017) ile birlikte son ikisi gayriresmî bir “kadınlar” üçlemesi oluşturur. Üslubu yumuşak mizaha, doğaçlama diyaloğa, avareliğe ve sık sık amatör oyunculara dayanır.

Tsiolis’in filmleri telaşsız gezintileri ve sessiz komedileriyle hatırlanır. Aralık 2023’te Selanik Sinematek’i, on üç filminin gösterildiği ve dijitalleştirilmelerinin tartışıldığı Μια τόσο κοντινή παρουσία (Öylesine Yakın Bir Varlık) adlı bir retrospektif düzenledi. Filmler Yunancadır, ancak doğaçlama gündelik diyaloglarla dolu filmlerin tamamı C2 düzeyinde bile zorludur; bu yüzden kısa sahneler ve altyazılarla çalışın. Şunu deneyin: Selanik Film Festivali’nin Ακατανίκητοι εραστές (Yenilmez Âşıklar) için çevrimiçi özetini okuyun, ardından çocuğun yetimhaneden Atina’nın içinden ve Tripoli trenine, oradan dağlara uzanan rotasını πρώτα, έπειτα, ώσπου (önce, sonra, -e kadar) kullanarak Yunanca yeniden anlatın. Son olarak rotadaki bir yeri iki cümleyle betimleyin.

• Kendi filmlerini yönetmeden önce elliden fazla filmde yardımcı yönetmenlik yaptı.
• Μια τόσο μακρινή απουσία (Öylesine Uzun Bir Yokluk), oyuncu Pemi Zouni’nin de beyaz perdedeki ilk filmiydi.
• Son filmi için yürütülen kitlesel fonlama kampanyası 60.000 €’luk hedefin yalnızca yaklaşık 8.000 €’sunu topladı; ardından Faliro House şirketi filmin tamamlanmasına yardım etti.
• Γυναίκες που περάσατε από δω (Buradan Geçen Kadınlar) Kasım 2017’de Selanik festivalinde gösterildiğinde seksen yaşındaydı.