Erina

Erina i përket historisë së poezisë greke përmes një korpusi të vogël e të dëmtuar dhe admirimit të lexuesve të mëvonshëm. Zakonisht vendoset në shekullin IV p.e.s., por dëshmitë nuk japin biografi të sigurt. Burimet antike nuk pajtohen për vendlindjen; pretendimi i vonë se shoqëronte Safon nuk cakton datën. Tradita se vdiq nëntëmbëdhjetë vjeç mund të rrjedhë nga zëri poetik, jo biografi e pavarur. Emri ka shkrime të ndryshme. Prandaj poezitë e ruajtura dhe transmetimi janë veçanërisht të rëndësishëm.

Vepra më e njohur është Ἠλακάτη (Furka), tradicionalisht poemë me treqind heksametra. Një fragment i gjerë por i paplotë ruan zërin që kujton Baukidën, lojërat e fëmijërisë dhe humbjen. Gërmimet në Oksirink gjetën më 1928 papirusin PSI IX 1090, botuar më 1929. Arkivi tani e daton kopjen materiale në fund të shekullit II e.s., shekuj pas datës së propozuar për poemën. Vargjet e dëmtuara ndryshuan njohjen moderne të Erinës. Tre epigrame të Antologjisë greke mbajnë gjithashtu emrin e saj, me autorësi të diskutuar. Së bashku tregojnë pritje letrare më të pasur se faktet e pakta të sigurta.

Poema Ἠλακάτη (Furka) sjell kujtimet fëmijërore në vajtimin për Baukidën. Lojërat, puna e përbashkët dhe figurat frikësuese i japin humbjes botë konkrete. Titulli emërton mjetin që mban fijet për tjerrje, pranë formës së ditur të heksametrit. Gjuha përzien tipare dialektore dhe epike. Rreshtat e dëmtuar kërkojnë gjykim editorial; përkthimi i vazhduar zgjedh si t’i trajtojë boshllëqet. Kujtimet intime janë pjesë e poezisë së përpunuar, jo prova për çdo hollësi të autores.

Tre epigramet e atribuuara shqyrtojnë praninë e mungesën. Antologjia greke 7.710 i jep zë Baukidës drejt sendeve të varrit; 7.712 bën të flasë varri dhe e kthen dasmën në zi. Kjo nuk provon ruajtjen e një monumenti të identifikuar me mbishkrim. Epigrami 6.352 lavdëron portretin e Agatarkidës: mungon vetëm fjala. Poema i lejon lexuesit ta imagjinojnë figurën përmes fjalëve. Citimi vjen nga fillimi me autorësinë e diskutuar të deklaruar. Kontrasti pamje e pikturuar–zë i gjallë frymëzon ushtrim modern me βλέπω (shoh), μιλώ (flas), dhe mohimin δεν (nuk).

Lexoni Antologjinë greke 6.352 në botimin digjital Anthologia Graeca krahas tekstit tonë të përshtatur në greqishten e sotme. Vini re idenë e portretit të plotë po të fliste. Vizatoni një shoqe ose person të trilluar. Përshkruani fytyrën e duart, shkruani Η ζωγραφιά δεν μιλά (Vizatimi nuk flet). Thoni Η φίλη μου μιλά (Shoqja ime flet), shtoni Γεια σου (Përshëndetje) si përshëndetje të imagjinuar. Krahasoni μιλά (flet) me δεν μιλά (nuk flet). Ushtroni përshkrimin në të tashmen dhe mohimin përmes idesë antike; epigrami dialektor kërkon përshtatje dhe nuk është vetë greqishte e sotme A2.

• Papirusi PSI IX 1090 ruhet në Biblioteca Medicea Laurenziana të Firences.
• Furka kishte sipas traditës treqind vargje; ruhet në fragmente.
• Epigramet e atribuuara i japin zë vajzës së vdekur dhe varrit; poema e portretit imagjinon të folurit që mungon.