Jeta
Alekos Alexandrakis lindi në Athinë më 27 nëntor 1928. U përgatit në shkollën dramatike të Teatrit Kombëtar dhe doli në skenë më 1949 me trupën e Katerina Andreadi. Filmat e hershëm përfshijnë Εκείνες που δεν πρέπει να αγαπούν (Ato që nuk duhet të dashurojnë, 1951) dhe Η Αγνή του λιμανιού (Agni e portit, 1952). Teatri dhe kinemaja u zhvilluan së bashku gjatë karrierës.
Më 1954 luajti Hipolitin në tragjedinë e Euripidit në teatrin antik të Epidaurit, drejtuar nga Dimitris Rontiris. Filmat shtriheshin nga drama romantike te komedia, përfshirë Στέλλα (Stela, 1955) të Michael Cacoyannis. Më 1961, si regjisor dhe aktor në Συνοικία το όνειρο (Një lagje e quajtur Ëndërr), iu drejtua banorëve të një lagjeje të varfër të Athinës. Censura u bë pjesë e vendit të filmit në historinë e kinemasë greke.
Krijoi edhe trupa teatrore dhe bashkëpunoi profesionalisht për shumë vite me Nonika Galinea. Hapën Teatrin Ilissia më 1986. Televizioni zgjeroi publikun në vitet 1970 dhe më vonë. U kthye në Teatrin Kombëtar në Σαλόνικα (Selaniku, 1998) të Louise Page dhe luajti në Το φως που σβήνει (Drita që shuhet, 2000) të Vasilis Douros. Më 2001 mori Kryqin e Artë të Urdhrit të Nderit. Vdiq më 8 nëntor 2005.
Veprat
Ιππόλυτος (Hipoliti) i vitit 1954 tregon Alexandrakis në një ansambël që interpreton Euripidin. Luajti personazhin e titullit, ndërsa Thanos Kotsopoulos luajti Tezeun, babanë e Hipolitit. Prodhimi i përkiste punës së hershme të Teatrit Kombëtar në Epidaur; festivali vjetor u institucionalizua vitin pasues. Diçiturat arkivore dallojnë emrat e aktorëve nga rolet dramatike.
Στέλλα (Stela, 1955) e bashkoi me Melina Mercouri dhe Giorgos Fountas në filmin e Cacoyannis. Συνοικία το όνειρο (Një lagje e quajtur Ëndërr, 1961) i dha përgjegjësi edhe pas kamerës. Me skenar të Tasos Livaditis dhe Kostas Kotzias, ndjek njerëz të varfër që imagjinojnë të ardhme më të mirë. Vëmendja neorealiste ndaj jetës së zakonshme sfidoi imazhin tërheqës të Greqisë që parapëlqenin autoritetet.
Në Δεσποινίς Διευθυντής (Zonjushë drejtoreshë, 1964) të Dinos Dimopoulos, luan me Jenny Karezi në komedi rreth një shoqërie teknike. Teatri i mëvonshëm përfshin Σαλόνικα (Selaniku, 1998), drejtuar nga Yannis Iordanidis. Το φως που σβήνει (Drita që shuhet, 2000) vazhdoi karrierën me një brez tjetër të kinemasë greke. Këto prodhime lidhin personazh antik, dramë shoqërore moderne dhe komedi popullore përmes autorëve, regjisorëve e kolegëve të ndryshëm.
Trashëgimia në Greqinë e sotme
Hap në Arkivin Dimitris Rontiris të Bashkisë së Pireut Φωτογραφίες από την παράσταση «Ιππόλυτος» (Fotografi nga Hipoliti), datuar 11 korrik 1954. Në shënime lidh Alexandrakis me Ιππόλυτος dhe Kotsopoulos me Θησέας. Pyet Ποιος παίζει τον Ιππόλυτο; dhe përgjigju me emrin e aktorit.
Pastaj shkruaj Ο Κωτσόπουλος παίζει τον Θησέα. Vër re si pas παίζει Ιππόλυτος bëhet τον Ιππόλυτο dhe Θησέας bëhet τον Θησέα. Janë fjali tona ushtrimi mbi kastin historik. Teksti A2 ndihmon leximin e një dokumenti teatror; tragjedia e plotë dhe gjuha letrare kërkojnë mbështetje shtesë. Dallimi aktor-rol ndihmon edhe në programe e lista filmike greke.
A e dinit?
- Luajti Hipolitin në prodhimin e Teatrit Kombëtar në Epidaur më 1954.
- Drejtoi dhe interpretoi Një lagje e quajtur Ëndërr (1961).
- Teatri Ilissia u hap më 1986 përmes bashkëpunimit profesional me Nonika Galinea.
Veprat kryesore
| Titulli greqisht | Titulli | Viti |
|---|---|---|
| Ιππόλυτος | Hipoliti (Epidaur) | 1954 |
| Στέλλα | Stela | 1955 |
| Συνοικία το όνειρο | Një lagje e quajtur Ëndërr | 1961 |
| Δεσποινίς Διευθυντής | Zonjushë drejtoreshë | 1964 |
| Σαλόνικα | Selaniku (Teatri Kombëtar) | 1998 |
| Το φως που σβήνει | Drita që shuhet | 2000 |
Një varg për t’u mbajtur mend
Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, είμαι βέβαιος ότι πάλι την ίδια δουλειά θα έκανα.
An gýriza ton chróno píso, eímai vévaios óti páli tin ídia douleiá tha ékana.
Po ta ktheja kohën pas, jam i sigurt se do të bëja përsëri të njëjtën punë.
