Jeta
Teokriti vinte nga Sirakuza, qytet grek i Sicilisë me traditë të fortë komike dhe mimike. Veproi në gjysmën e parë të shekullit III p.e.s.; datat e sakta të lindjes e vdekjes janë të pasigurta. Poezia e tij i përket botës helenistike, ku kultura letrare greke lidhte Sicilinë, ishujt e Egjeut dhe Egjiptin. Traditat biografike dhe poezitë e lidhin me Kosin e Aleksandrinë, por vendi i një poezie nuk provon banimin e autorit atje. Lavdërimi i Ptolemeut II dhe drejtpërdrejtimi ndaj Hieronit të Sirakuzës tregojnë si kërkonin poetët njohje e mbështetje nga sundimtarët.
Vepra e ruajtur ofron zëra të ndërtuar, jo autobiografi të vazhdueshme. Te Θαλύσια (Festa e të korrave), rrëfimtari Simikida ecën në Kos dhe takon dhivarin Likida. Shkëmbejnë këngë para një feste fshatare. Studiuesit shqyrtojnë marrëdhënien e rrëfimtarit me poetin, por skena nuk bëhet ditar i mirëfilltë. Përmbledhja bashkon barinj, figura mitike e qytetarë. Disa poezi të trashëguara me emrin e tij sot quhen joautentike. Kjo traditë e përzier dallon poetin historik nga tradita më e gjerë baritore që u zhvillua rreth tij.
Veprat
Idilet janë poezi të shkurtra me vende e folës të ndryshëm. Θύρσις ἢ Ὠιδή (Tirsi ose Kënga), Idili 1, vë këngën për Dafnin në qendër të takimit të këngëtarëve fshatarë. Θαλύσια (Festa e të korrave), Idili 7, lidh shkëmbimin e këngëve me udhëtimin dhe festën e Demetrës. Συρακόσιαι ἢ Ἀδωνιάζουσαι (Sirakuzanet ose Gratë në festën e Adonisit), Idili 15, ndjek dy gra nëpër Aleksandri drejt një feste mbretërore. Zërat qytetarë tregojnë se përmbledhja nuk është vetëm qetësi fshatare.
Teokriti punon vargje të përpunuara, shpesh në dorishten letrare dhe në heksametrin epik. Gjeste e biseda të përditshme bashkëjetojnë me mite e aludime dijetare. Barinjtë i përkasin një bote artistike, jo një regjistrimi dokumentar. Në fund të Idilit 7 dëgjohen insekte e zogj, ajri mban erë vere të pjekur dhe dardhat e mollët janë me bollëk. Citimi vjen nga vargu 143. Vargjet pasuese frymëzojnë një ushtrim të veçantë modern: ένα μήλο / δύο μήλα (një mollë / dy mollë), ένα αχλάδι / δύο αχλάδια (një dardhë / dy dardha). Këto forma janë të sotme; fjalët e lashta dhe dialekti nuk quhen greqishte A2.
Trashëgimia në Greqinë e sotme
Qendra e Gjuhës Greke e paraqet Teokritin në antologjinë antike dhe udhëzuesin helenistik, duke dalluar idilet fshatare e qytetare. Gjeni me përkthim peizazhin përfundimtar të Θαλύσια, Idili 7, vargjet 135–147. Vini re dardhat dhe mollët në 144–145. Pastaj përdorni fruta ose vizatim: shkruani ένα μήλο për një mollë dhe δύο μήλα për dy; përsëriteni me ένα αχλάδι / δύο αχλάδια (një dardhë / dy dardha). Pyesni dikë Πόσα μήλα έχεις; (Sa mollë ke?). Bollëku poetik bëhet numërim praktik në greqishten moderne; dorishtja e lashtë mbetet lexim më vete me mbështetje.
A e dinit?
- Idilet përmbajnë skena qytetare krahas barinjve.
- Idili 7 kremton Demetrën, perëndeshën e drithërave dhe të korrave.
- Disa poezi të trashëguara me emrin e tij quhen joautentike.
Veprat kryesore
| Titulli greqisht | Titulli | Viti |
|---|---|---|
| Θύρσις ἢ Ὠιδή (Εἰδύλλιον 1) | Tirsi ose Kënga (Idili 1) | Early 3rd century BCE |
| Θαλύσια (Εἰδύλλιον 7) | Festa e të korrave (Idili 7) | Early 3rd century BCE |
| Κύκλωψ (Εἰδύλλιον 11) | Ciklopi (Idili 11) | Early 3rd century BCE |
| Συρακόσιαι ἢ Ἀδωνιάζουσαι (Εἰδύλλιον 15) | Sirakuzanet ose Gratë në festën e Adonisit (Idili 15) | Early 3rd century BCE |
Një varg për t’u mbajtur mend
πάντʼ ὦσδεν θέρεος μάλα πίονος, ὦσδε δʼ ὀπώρας.
Në greqishten e sotmeΌλα μύριζαν πλούσιο καλοκαίρι, μύριζαν την εποχή των ώριμων καρπών.
pánt’ ôsden théreos mála píonos, ôsde d’ opṓras.
Gjithçka mbante erë vere të bollshme, erë stine frutash të pjekura.
