Erynna

Erynna należy do historii greckiej poezji dzięki niewielkiemu, uszkodzonemu zbiorowi tekstów i podziwowi późniejszych czytelników. Zwykle umieszcza się ją w IV wieku p.n.e., lecz dowody nie ustalają pewnej biografii. Antyczne źródła różnią się co do ojczyzny; późne twierdzenie o towarzyszce Safony nie rozstrzyga daty. Tradycja śmierci w wieku dziewiętnastu lat może pochodzić od głosu poetyckiego, nie niezależnej biografii. Imię ma też odmienne pisownie. Dlatego ważne są zachowane wiersze i ich przekaz.

Najsłynniejszy utwór to Ἠλακάτη (Kądziel), tradycyjnie poemat trzystu heksametrów. Obszerny, niepełny fragment zachowuje głos wspominający Baukis, dziecięce zabawy i stratę. Wykopaliska w Oksyrynchos w 1928 roku odkryły papirus PSI IX 1090, opublikowany w 1929. Archiwum datuje dziś materialną kopię na koniec II wieku n.e., wieki po proponowanej dacie poematu. Uszkodzone wersy zmieniły współczesną wiedzę o Erynnie. Trzy epigramy Antologii greckiej także przekazano pod jej imieniem, lecz autorstwo jest sporne. Razem ukazują recepcję literacką bogatszą niż nieliczne pewne fakty życiowe.

Poemat Ἠλακάτη (Kądziel) wnosi wspomnienia dzieciństwa do lamentu nad Baukis. Zabawy, wspólna praca i straszne postacie tworzą konkretny świat straty. Tytuł nazywa przyrząd do podtrzymywania włókna podczas przędzenia, zestawiając domową pracę z uczonym heksametrem. Język miesza cechy dialektalne i epickie. Uszkodzone wersy wymagają decyzji edytorskich; ciągły przekład musi rozstrzygać postępowanie z lukami. Intymne wspomnienia są częścią skonstruowanego wiersza, nie dowodem każdego szczegółu życia autorki.

Trzy przypisane epigramy badają obecność i nieobecność. Antologia grecka 7.710 daje Baukis głos skierowany do przedmiotów przy grobie; 7.712 każe mówić grobowi i zmienia wesele w żałobę. Nie dowodzi to zachowania rozpoznanego pomnika z inskrypcją. Epigram 6.352 chwali portret Agatarchis: brak jedynie mowy. Słowa wiersza pozwalają wyobrazić sobie przedstawioną postać. Cytat pochodzi z początku, z zaznaczonym spornym autorstwem. Kontrast malowanego wyglądu i żywego głosu inspiruje nowe ćwiczenie: βλέπω (widzę), μιλώ (mówię), przeczenie δεν (nie).

Przeczytaj Antologię grecką 6.352 w cyfrowej Anthologia Graeca obok naszego dostosowanego tekstu nowogreckiego. Zauważ pomysł, że mowa dopełniłaby portret. Narysuj przyjaciółkę lub wymyśloną osobę. Opisz twarz i ręce, napisz Η ζωγραφιά δεν μιλά (Rysunek nie mówi). Powiedz Η φίλη μου μιλά (Moja przyjaciółka mówi), dodaj wyobrażone Γεια σου (Cześć). Porównaj μιλά (mówi) z δεν μιλά (nie mówi). Ćwiczysz teraźniejszy opis i przeczenie przez dawną ideę artystyczną; dialektalny epigram wymaga przekładu i sam nie jest nowogreckim A2.

• Papirus PSI IX 1090 przechowuje florencka Biblioteca Medicea Laurenziana.
• Kądziel miała według tradycji trzysta wersów; zachowały się fragmenty.
• Przypisane epigramy dają głos zmarłej dziewczynie i grobowi; wiersz o portrecie wyobraża brakującą obrazowi mowę.