Spiridon Samaras

Samaras lindi në Korfuz në nëntor 1861. Ishujt Jonianë kishin qenë nën sundimin venecian e më pas britanik, dhe opera italiane ishte pjesë e jetës së përditshme atje; Korfuzi kishte teatrin e vet të operas dhe një traditë të fortë muzikore, të ashtuquajturën Shkolla Joniane, të udhëhequr nga kompozitorë si Nikolaos Mancaros, autori i muzikës së himnit kombëtar grek. Djali studioi muzikë fillimisht në Korfuz e pastaj në Konservatorin e Athinës, dhe në fillim të viteve 1880 shkoi në Paris për të vazhduar studimet.

Në mesin e viteve 1880 u zhvendos në Itali, atëherë qendra e botës së operas, dhe më 1886 opera e tij Flora mirabilis u vu në skenë në Milano me sukses të madh. Për rreth njëzet vjet jetoi dhe punoi në Itali, duke shkruar opera për skenat italiane dhe duke bashkëpunuar me botuesin e rëndësishëm Sonzogno; kritikët italianë e radhitnin mes kompozitorëve premtues të brezit të ri. Më 1896 ishte në Athinë për Lojërat e para Olimpike moderne, për të cilat shkroi himnin e kënduar në ceremoninë e hapjes. Më 1911 u kthye përfundimisht në Greqi dhe u vendos në Athinë, ku shkroi opereta për publikun grek dhe dha mësim. Vitet e fundit ishin të vështira: kishte pak para dhe shëndet të dobët. Vdiq në Athinë në prill 1917, në moshën pesëdhjetë e pesë vjeç.

Samaras shkroi kryesisht për skenën. Operat e tij italiane përfshijnë Flora mirabilis (1886), Medgé (1888), La martire (1894) dhe Rhea (1908), një histori e vendosur në botën greke të Mesjetës; shkroi gjithashtu këngë dhe muzikë për piano. Stili i tij i përket operas italiane të fundit të shekullit XIX, botës së Maskanit dhe Puçinit: melodi të gjata e të këndueshme, orkestër e pasur, dramë e fortë. Pasi u kthye në Athinë, iu kthye operetës, një teatri muzikor më të lehtë në greqisht, dhe Η Κρητικοπούλα (Vajza nga Kreta, 1916) ishte një nga sukseset e tij të fundit.

Vepra e tij më e famshme, megjithatë, zgjat vetëm pak minuta. Për hapjen e Lojërave Olimpike të 1896-ës, më 6 prill 1896 në Stadiumin Panathinaik të rindërtuar në Athinë, ai i vuri muzikë një poezie të Kostis Palamasit, Ολυμπιακός Ύμνος (Himni Olimpik), që e thërret «shpirtin e lashtë të pavdekshëm» të Greqisë të zbresë dhe të shkëlqejë mbi Lojërat. U këndua nga një kor i madh para mbretit Gjergji I dhe turmës. Pas vitit 1896 himni u harrua pothuajse për dekada, derisa Komiteti Olimpik Ndërkombëtar e miratoi si himnin zyrtar olimpik më 1958. Që atëherë dëgjohet në ceremonitë e hapjes dhe të mbylljes së çdo Lojërave Olimpike, ndërsa ngrihet ose ulet flamuri olimpik.

Çdo dy vjet, në Lojërat Olimpike verore ose dimërore, miliarda njerëz dëgjojnë muzikën e Samarasit, shpesh të kënduar në greqisht. Për ta njohur, kërkoni Himnin Olimpik dhe lexoni vargjet e Palamasit ndërsa dëgjoni: fjalët e para, «Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο», i njohin shumë grekë. Në Korfuz, ishullin e tij të lindjes, shoqëritë filarmonike dhe jeta muzikore e ishullit ende e kujtojnë si një të tyren, dhe rrugë në Korfuz, Athinë e qytete të tjera mbajnë emrin e tij. Operat e tij, të harruara për një kohë të gjatë, kanë filluar vitet e fundit të vihen sërish në skenë e të regjistrohen. Për grekët ai kujton gjithashtu vendin e Ishujve Jonianë në muzikën greke.

• Himni Olimpik u këndua për herë të parë më 6 prill 1896, në hapjen e Lojërave të para Olimpike moderne në Athinë.
• U bë himni zyrtar i Lojërave Olimpike vetëm më 1958, më shumë se dyzet vjet pas vdekjes së Samarasit.
• Suksesi i tij i parë i madh nuk erdhi në Greqi, por në Milano, me operën Flora mirabilis më 1886.
• Fjalët e Himnit Olimpik janë të Kostis Palamasit, një nga poetët e mëdhenj grekë.