Marika Kotopuli

Marika Kotopuli urodziła się w Atenach w 1887 roku w rodzinie wędrownych aktorów; jej ojciec, Dimitrios Kotopulis, prowadził niewielką trupę, a ona występowała na scenie już jako mała dziewczynka. W 1902 roku wstąpiła do Teatru Królewskiego (Βασιλικό Θέατρο), pierwszej próby stworzenia poważnej, wspieranej przez państwo greckiej sceny, gdzie pod kierunkiem jego dyrektora Tomasa Ikonomu nauczyła się bardziej naturalnego stylu gry. W 1908 roku, mając zaledwie dwadzieścia jeden lat, stanęła na czele własnego zespołu, «Θίασος Κοτοπούλη», którym kierowała do końca życia; od 1912 roku zespół miał własny teatr w pobliżu placu Omonia.

Jej wielką rywalką była Kiweli Adrianu, znana po prostu jako Kiweli, inna błyskotliwa młoda aktorka z własnym zespołem. Obie kobiety rywalizowały o publiczność, sztuki i autorów, a ateńska publiczność podzieliła się na «Κοτοπουλικοί» i «Κυβελικοί», fanów, którzy spierali się o nie w kawiarniach i gazetach. Później połączyły siły: na początku lat trzydziestych stworzyły wspólny zespół, który odniósł wielki sukces. Kotopuli była też przez kilka lat towarzyszką życia pisarza i dyplomaty Iona Dragumisa, zamordowanego w 1920 roku.

W latach 1930–1932 objeżdżała z występami greckie społeczności w Stanach Zjednoczonych, a w 1936 roku przeniosła zespół do nowego teatru Rex przy ulicy Panepistimiu, jednej z najnowocześniejszych sal Aten. Grała dalej w czasie okupacji i w latach powojennych, a zmarła w Atenach we wrześniu 1954 roku. Jej willa w Zografu stała się później muzeum poświęconym jej i greckiemu teatrowi.

Kariera Kotopuli objęła niemal każdy rodzaj teatru, który kochała ateńska publiczność: komedię i melodramat, europejski repertuar Ibsena, Szekspira i francuskiego teatru bulwarowego oraz nowe greckie sztuki tamtych lat. Miała niezwykłą skalę, od lekkiej komedii po tragedię, a widzowie podziwiali jej głos i obecność, które potrafiły wypełnić salę bez forsowania. Greccy dramatopisarze jej czasów, wśród nich Grigorios Ksenopulos, znajdowali w jej zespole scenę dla swoich nowych sztuk, a przez dziesięciolecia premiera z Kotopuli była wydarzeniem towarzyskim.

Liczyła się także jako kobieta prowadząca przedsiębiorstwo. W czasach, gdy Greczynki nie miały prawa głosu, zatrudniała aktorów, wybierała sztuki, negocjowała z autorami i właścicielami teatrów i organizowała długie tournée za granicą. Jej zespół wykształcił pokolenia aktorów, którzy później mieli przewodzić greckiej scenie, a jej przenosiny do Rexu dały Atenom nowoczesny teatr przy głównej alei. Rywalizacja z Kiweli była czymś więcej niż plotką: skłaniała obie kobiety do podnoszenia jakości przedstawień i pomogła uczynić teatr główną rozrywką ateńskiego życia, zanim jego miejsce zajęło kino.

Odwiedź Muzeum Mariki Kotopuli w Zografu, w jej dawnej willi, gdzie pokazywane są kostiumy, fotografie, programy i pamiątki greckiej sceny jej epoki. Przy ulicy Panepistimiu w budynku Rexu, gdzie grał jej zespół, mieści się dziś scena Teatru Narodowego, «Ρεξ», więc wciąż można obejrzeć spektakl pod tym samym dachem. W historii greckiego teatru jej imię i imię Kiweli idą w parze, a wyrażenie «Κοτοπουλικοί και Κυβελικοί» wciąż stosuje się do dowolnych dwóch zagorzałych obozów fanów. Strona serwisu o Karolosie Kunie pokazuje, jak grecki teatr rozwijał się po niej.

• Występowała na scenie od dziecka, w wędrownej trupie ojca.
• Ateńczycy podzielili się na «Κοτοπουλικοί» i «Κυβελικοί», wielbicieli jej lub jej rywalki Kiweli.
• Kierowała własnym zespołem teatralnym przez ponad cztery dekady, co było rzadkim osiągnięciem dla kobiety jej czasów.
• Teatr Rex, w którym grał jej zespół, jest dziś sceną Teatru Narodowego Grecji.