Olia Lazaridu

Olia Lazaridu (Olia Lazaridou olarak da yazılır) Atina’da doğdu. Karolos Koun’un kurduğu Sanat Tiyatrosu Theatro Technis’in drama okulunda oyunculuk okudu, daha sonra Paris’te Fransız yönetmen Antoine Vitez’den dersler aldı. Erken bir sahne anısı onu Yunan tiyatrosunun büyük bir adına bağlar: 1978’de Elli Lambeti’nin Έξι μονόπρακτα (Altı Tek Perdelik Oyun) yapımında sessiz bir rolü vardı. Kırk yıldan uzun bir süre sonra bu deneyim yeni bir gösteriye ilham verdi.

Sinema kariyeri Yeni Yunan Sineması yıllarında başladı. Nikos Nikolaidis’in Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα (Paçavralar Hâlâ Şarkı Söylüyor, 1979) filminde Vera’yı oynadı ve Το στίγμα (Damga, 1982) filminde başrolü üstlendi. Damga, Terirem ve Tutkunun Başmeleği’ndeki performansları ödüllendirildi. 2012’de Παράδεισος (Cennet, 2011) ile Yunan Film Akademisi’nin en iyi yardımcı kadın oyuncu ödülünü aldı.

Tiyatroda Lefteris Vogiatzis, Theodoros Terzopoulos, Vasilis Papavasileiou ve Angela Brouskou gibi yönetmenlerle çalıştı. 2008’de, 18 Άνω terapi programını tamamlamış kişilerden oluşan 18 Μποφώρ (18 Bofor) tiyatro grubunu Atina Festivali’ndeki bir Brecht yapımı için koordine etti. Potamos yayınevinden kısa şiirlerden oluşan küçük bir kitap da yayımladı: Τα δύσκολα εύκολα (Zor olanlar, kolay).

Lazaridu’nun çalışmaları sinema, tiyatro ve yönetmenlik arasında gidip gelir. Sinemada 1970’ler ve 1980’lerin Yeni Yunan Sineması’nı biçimlendiren oyuncu kuşağına aittir. Sonraki filmleri arasında Πριν το τέλος του κόσμου (Dünyanın Sonundan Önce, 1996) ve ona Akademi ödülünü getiren rol olan Cennet vardır.

Sahnede çoğu zaman sese dayanan metinleri seçer. Aralık 2016’da Atina’daki Bios kültür mekânında, Sylvia Liouliou’nın yönetiminde Samuel Beckett’in Ευτυχισμένες μέρες (Mutlu Günler) oyununda toprağa gömülü kadını oynadı: bir “mutlu günü” daha geçirmeye çalışırken neredeyse hiç durmadan konuşan, toprağa saplanmış bir kadın. 2017’de, Harold Pinter’ın kısa tek perdelik oyunlarından oluşan ve Manos Karatzogiannis’in yönettiği Φωνές (Sesler) gösterisinde Dimitris Katalifos ile birlikte oynadı. 2020’de Giorgos Nanouris onu Atina Konser Salonu Megaron’da Έξι φορές (Altı Kez) gösterisinde yönetti: Strindberg, Çehov, Cocteau ve Shakespeare metinlerinden oluşan, Lambeti’nin 1978 yapımından esinlenen bir akşam.

Yönetmen olarak 2021’de Dostoyevski’nin Έγκλημα και τιμωρία (Suç ve Ceza) eserini yazarın doğumunun 200. yılı için Pire Belediye Tiyatrosu’nun Omega Sahnesi’nde sahneledi. Daha önceki yapımları arasında Papadiamantis’in Ο γάμος του Καραχμέτη (Karahmetis’in Düğünü) ve Άσμα ασμάτων (Neşideler Neşidesi) bulunur. Oyunculuğu, yönetmenliği ve yazmayı aynı şeye ulaşmanın farklı yolları olarak tanımlamıştır.

Lazaridu, Yeni Yunan Sineması’nı deneysel tiyatroyla buluşturan bir kuşağa aittir ve oynamayı, yönetmeyi ve yazmayı sürdürüyor. Yunanca öğrenenler için sahne rollerinden biri iyi bir ilk betimleme alıştırmasıdır. Mutlu Günler’deki kadını hayal edin: toprağın içinde, yürüyemiyor ama konuşuyor. Bu sayfadaki metinden yararlanarak şimdiki zamanda üç kısa cümle yazın: Η ηρωίδα είναι στο χώμα. Δεν περπατάει. Μιλάει πολύ. (Kahraman toprağın içinde. Yürümüyor. Çok konuşuyor.) Sonra bir arkadaşınıza Ποιος μιλάει; (Kim konuşuyor?) diye sorun ve bir adla yanıt verin. Bunlar oyundan replikler değil, bizim kendi alıştırma cümlelerimizdir.

• 1978’de Elli Lambeti’nin Altı Tek Perdelik Oyun yapımında sessiz bir rolü vardı.
• Paris’te Antoine Vitez’den oyunculuk dersleri aldı.
• Sinema rolleri, Yunan Film Akademisi ödülü de dahil olmak üzere ödüller kazandı.
• Kısa şiirlerden oluşan Τα δύσκολα εύκολα (Zor olanlar, kolay) adlı bir kitap yazdı.