Olia Lazaridou

Olia Lazaridou (ook gespeld als Olia Lazaridu) werd geboren in Athene. Ze studeerde toneel aan de toneelschool van het Theatro Technis, het Kunsttheater dat Karolos Koun oprichtte, en volgde later in Parijs lessen bij de Franse regisseur Antoine Vitez. Een vroege toneelherinnering verbindt haar met een grote naam van het Griekse theater: in 1978 had ze een zwijgende rol in Έξι μονόπρακτα (Zes eenakters), de productie van Elli Lambeti. Meer dan veertig jaar later inspireerde die ervaring een nieuwe voorstelling.

Haar filmloopbaan begon in de jaren van de Nieuwe Griekse Cinema. Ze speelde Vera in Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα (De lompen zingen nog, 1979) van Nikos Nikolaidis en had de hoofdrol in Το στίγμα (Het stigma, 1982). Haar vertolkingen in Het stigma, Terirem en Aartsengel van de hartstocht werden bekroond. In 2012 ontving ze de prijs van de Griekse Filmacademie voor beste vrouwelijke bijrol voor Παράδεισος (Paradijs, 2011).

In het theater werkte ze met regisseurs als Lefteris Vogiatzis, Theodoros Terzopoulos, Vasilis Papavasileiou en Angela Brouskou. In 2008 coördineerde ze de theatergroep 18 Μποφώρ (18 Beaufort), gevormd door mensen die het therapieprogramma 18 Άνω hadden afgerond, voor een Brecht-voorstelling op het Athens Festival. Ze publiceerde ook bij Potamos een klein boek met korte gedichten, Τα δύσκολα εύκολα (Het moeilijke, makkelijk).

Het werk van Lazaridou beweegt zich tussen film, theater en regie. In de film hoort ze bij de generatie acteurs die de Nieuwe Griekse Cinema van de jaren zeventig en tachtig vormgaf. Latere films zijn Πριν το τέλος του κόσμου (Voor het einde van de wereld, 1996) en Paradijs, de rol die haar de academieprijs opleverde.

Op het toneel kiest ze vaak teksten die op de stem steunen. In december 2016 speelde ze de begraven vrouw in Samuel Becketts Ευτυχισμένες μέρες (Gelukkige dagen) in de culturele ruimte Bios in Athene, in een regie van Sylvia Liouliou: een vrouw vastgezet in de aarde die bijna onophoudelijk praat terwijl ze probeert nog een ‘gelukkige dag’ door te komen. In 2017 speelde ze met Dimitris Katalifos in Φωνές (Stemmen), een mozaïek van korte eenakters van Harold Pinter, geregisseerd door Manos Karatzogiannis. In 2020 regisseerde Giorgos Nanouris haar in Έξι φορές (Zes keer) in het Megaron, de concertzaal van Athene: een avond met teksten van Strindberg, Tsjechov, Cocteau en Shakespeare, geïnspireerd door Lambeti’s productie van 1978.

Als regisseur bracht ze in 2021 Dostojevski’s Έγκλημα και τιμωρία (Misdaad en straf) op het Omega-podium van het Gemeentelijk Theater van Piraeus, voor de tweehonderdste geboortedag van de schrijver. Eerdere producties zijn Ο γάμος του Καραχμέτη (De bruiloft van Karachmetis) van Papadiamantis en Άσμα ασμάτων (Hooglied). Ze heeft spelen, regisseren en schrijven beschreven als verschillende wegen naar hetzelfde doel.

Lazaridou behoort tot een generatie die de Nieuwe Griekse Cinema met experimenteel theater verbond, en ze blijft spelen, regisseren en schrijven. Voor wie Grieks leert, is een van haar toneelrollen een goede eerste beschrijvingsoefening. Stel je de vrouw uit Gelukkige dagen voor: ze zit in de aarde, ze kan niet lopen, maar ze praat. Schrijf met de tekst op deze pagina drie korte zinnen in de tegenwoordige tijd: Η ηρωίδα είναι στο χώμα. Δεν περπατάει. Μιλάει πολύ. (De heldin is in de aarde. Ze loopt niet. Ze praat veel.) Vraag dan een partner Ποιος μιλάει; (Wie praat er?) en antwoord met een naam. Dit zijn onze eigen oefenzinnen, geen regels uit het stuk.

• In 1978 had ze een zwijgende rol in Elli Lambeti’s Zes eenakters.
• Ze volgde in Parijs toneellessen bij Antoine Vitez.
• Haar filmrollen werden bekroond, onder meer door de Griekse Filmacademie.
• Ze schreef een boek met korte gedichten, Τα δύσκολα εύκολα (Het moeilijke, makkelijk).