Dimitris Pikionis

Pikionis 1887'de Pire'de doğdu. Atina Politeknik Okulu'nda inşaat mühendisliği okudu ve 1908'de mezun oldu, ama ilk tutkusu resimdi. Ardından desen ve heykel eğitimi aldığı Münih'e, sonra da resim okuyup dönemin yeni sanatını özümsediği Paris'e gitti. O yıllarda Volos doğumlu ressam Giorgio de Chirico'nun yakın dostuydu; antik mekânların sessizliğine ve gizemine duydukları hayranlığı paylaşıyorlardı, bu hava daha sonra onun kendi eserlerinde de görülecekti.

Yunanistan'a dönünce mimarlığı seçti ve otuz yılı aşkın süre Politeknik'te ders verdi; Yunan mimarlarının kuşakları onun derslerinden geçti. Aynı zamanda Yunanistan'ın köylerini dolaşıp evleri, avluları ve duvarları çizip ölçtü: ona göre adalardaki ve dağlardaki isimsiz ustalar, antik çağ insanları kadar önemli öğretmenlerdi. 1930'larda gelenekte kök salmış modern bir Yunan kültürünü tanımlamak isteyen aydınlar çevresine katıldı ve ressam Nikos Hadjikyriakos-Ghikas ile birlikte Το Τρίτο Μάτι (Üçüncü Göz, 1935–1937) dergisini yönetti. O on yıldaki binaları arasında Likavittos yamaçlarındaki bir ilkokul ve Selanik Üniversitesi Deneme Okulu vardır. Savaştan sonra büyük siparişi geldi: Akropolis ve Filopappu çevresinin peyzaj düzenlemesi. 1966'da Atina Akademisi (Ακαδημία Αθηνών) üyeliğine seçildi. 1968'de Atina'da öldü.

Pikionis geçmişle bağını koparmayı reddeden bir modernistti. Likavittos'taki Pefkakia okulu (1932) ve Selanik Deneme Okulu (1930'ların ortası) gibi ilk binalarında yalın modern kütleler yerel malzemelerle, ahşapla, kiremit çatılarla ve geleneksel evlerden esinlenen avlularla buluşur. Yazılarında, özellikle 1930'ların ortasında Το Τρίτο Μάτι'de yayımlanan Συναισθηματική τοπογραφία (Duygusal Topografya) denemesinde, mimarlığın bir yeri dinlemekle başladığını savundu: ışığını, taşlarını, yamaçlarını, taşıdığı belleği.

Başyapıtı bu düşünceyi uygulamaya koyar. 1954 ile 1957 arasında Akropolis'e çıkan yolları ve karşıdaki Filopappu Tepesi'nin patikalarını tasarladı. Asfalt ve beton yerine taş kullandı; ayrıca o sırada yıkılmakta olan Atina'nın neoklasik evlerinden alınmış mermer, tuğla ve kiremit parçalarını da. Sahada taş ustalarıyla birlikte çalıştı, parçaları neredeyse tek tek seçip yerleştirdi; böylece yollar topraktan bitmiş gibi görünür ve desenleri aynı anda Bizans döşemelerini, Japon bahçelerini ve köy avlularını hatırlatır. Bu arada küçük Άγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης (Aziz Dimitrios Lumbardiaris) kilisesini restore etti ve yanına küçük bir köşk yaptı. Sonuç, Parthenon'la yarışan bir anıt değil, yürüyeni onu görmeye hazırlayan alçakgönüllü, düşündürücü bir güzergâhtır.

Pikionis'e yapılabilecek en güzel saygı, onun yollarında yürümektir. Dionysiou Areopagitou yaya caddesinden başlayın, Agios Dimitrios Loumbardiaris kilisesinin önünden geçerek Filopappu Tepesi'ne tırmanın ve ayaklarınızın altındaki taşlara bakın: neredeyse her birini o seçti. Dünyanın her yerinden mimarlar bu eseri incelemeye gelir ve eser, tarihe saygı gösteren peyzaj tasarımının örneği olarak sürekli anılır. Yunanistan'da onun adı hem modern hem de Yunan olan, ışığa ve malzemeye kök salmış bir mimarlığı temsil eder; çizimleri ve yazıları yayımlanmış ve sergilenmiştir, öğretmenliği ise ülkenin önde gelen birçok mimarını yetiştirmiştir.

• Akropolis yollarındaki taşların çoğu, yıkılan on dokuzuncu yüzyıl Atina evlerinden gelir.
• Gençliğinde Giorgio de Chirico'nun dostuydu.
• Önce inşaat mühendisi olarak yetişti ve mimarlığa yönelmeden önce ressam olmak istedi.
• Antik çağ insanlarının yanı sıra Yunan köylerinin isimsiz ustalarını da öğretmenleri sayardı.