Alkyoni Papadaki

Alkyoni Papadaki, batı Girit’te Hanya’nın hemen dışındaki Nio Chorio (Niochori olarak da yazılır) köyünde doğdu; yayıncılarının biyografileri doğum yılını vermiyor. Kırmızı dediği bir evde büyüdü; bu ev daha sonra ilk kitabına adını verdi. Babası Arnavutluk savaşında yaralanmış bir öğretmendi; annesi, büyükannesi ve büyükbabası da öğretmendi. İç Savaş sonrasının gergin yıllarında, o yaklaşık üç yaşındayken, annesinin erkek kardeşi solcu gerillalara katıldığı için anne babası ile büyükanne ve büyükbabası hapse atıldı. Ergenliğinde Hanya’daki Fransız Saint Joseph okulunda yatılı okumakta ısrar etti ve orada Nikos Kazancakis okudu.

Okuldan sonra Atina’ya gitti. Panteion Üniversitesi’nin giriş sınavını kazandı ama hiç devam etmedi, bunun yerine gazetecilik kurslarını seçti. Yayıncı Hristos Lambrakis’e yazdığı cesur bir mektup, ona Nikos Kakaounakis’in yanında Τα Νέα (Ta Nea) gazetesinde stajyerlik kazandırdı. Eleştirmen Tasos Vournas, Το κόκκινο σπίτι (Kırmızı Ev) adlı müsveddesi hakkında yazı yazınca Αυγή (Avgi) gazetesi onu muhabir olarak işe aldı.

1967 diktatörlüğüne kadar orada çalıştı, ardından kısa bir süre Paris’te kaldı; bir polis dosyası yüzünden daha sonra ona pasaport verilmedi. Kırklı yaşlarının ortasından beri yaklaşık iki yılda bir roman yayımlıyor; önce Kalendis’te, 2018’den beri de Dioptra’da.

Papadaki Το κόκκινο σπίτι (Kırmızı Ev) kitabını on dokuz yaşlarında yazdı ve ilk baskısını kendisi ödedi; kitap açıkça otobiyografiktir ve çocukluğunun Girit evinden beslenir. Yayıncısının listesi Kalendis baskısını 1988’e tarihler; ardından Η μπόρα (Sağanak, 1989) gelir. En bilinen romanı Το χρώμα του φεγγαριού (Ayın Rengi) 1990’ların başında çıktı; kataloglar 1991 ya da 1995 yılını verir. Roman, adalı genç Fotis ile Atinalı kız Marouso’yu anlatır; Fotis şehre taşındığında aşkları gerçek ama ölümcül olur. Pek çok kez yeniden basıldı; en son Dioptra tarafından.

Sonraki romanları arasında Οι κάργιες (Küçük Kargalar, 1997), Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια (Kırlangıçlar Geri Dönecek, 2015) ve anne ile kız arasındaki bitmeyen hesaplaşmayı ve aşkta ihaneti anlatan lirik roman Το χαμόγελο του δράκου (Ejderhanın Gülümsemesi, 2018) vardır. İkisi de 2004 tarihli Το τετράδιο της Αλκυόνης (Alkyoni’nin Defteri) ve Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή (Sessizliği Karıştırırken) kitaplarında düzyazısı şiire en çok yaklaşır.

Üslubu kişisel ve itirafçıdır. Elle yazar ve bir öykünün başlayabilmesi için kahramanlarını iyice incelemesi gerektiğini söyler. συγγραφέας (yazar) sözcüğünü fazla ağır bulur: kendine λογοτέχνης (edebiyatçı) ve edebiyatın usta kadını der.

Papadaki Yunan kurmacasının popüler yüzüne aittir: romanları istikrarlı biçimde satar, imza günlerinde kuyruklar oluşur. Τα Νέα gazetesinde eleştirmen Mikela Hartoulari onu okurun “küçük dostu” diye andı, Manolis Pimplis ise okurların imzası için sabırla beklediğini yazdı. 2020’lerin başında Dioptra, on iki kitabını yeni boyalı kapaklarla yeniden yayımladı; böylece 1990’ların kitapları Yunan kitapçılarında yeniden kolayca bulunuyor. 2018’deki bir söyleşide sözcüklerin ağırlıklarının çoğunu yitirdiğini ve dilimizi canlı tutmamız gerektiğini söyledi.

Deneyin: Το χρώμα του φεγγαριού adını alın ve το χρώμα του… ya da το χρώμα της… (…in rengi) ile üç özgün gözlem yazın; örneğin το χρώμα της σιωπής (sessizliğin rengi). Sonra neden συγγραφέας (yazar) yerine μαστόρισσα (usta kadın) sözcüğünü seçtiğini tek bir Yunanca cümleyle açıklayın.

• İlk müsveddesi Kırmızı Ev ona iş kazandırdı: eleştirmen Tasos Vournas hakkında yazınca Avgi gazetesi onu işe aldı.
• Paris’te okuma planı suya düştü: Avgi’ye yazdığı için polisin onun hakkında dosyası vardı ve ona pasaport verilmedi.
• Hanya’daki Fransız okulunda, eve dönme zamanı gelince sevinmek yerine hüzünlenen nadir yatılı öğrenciydi.
• Müsveddelerini elle yazar.