Angelos Terzakis

Terzakis 16 Şubat 1907'de, Venedik kaleleri ve 1821 hatıralarıyla Yunanistan'ın eski başkenti Nafplio'da doğdu; kentin katman katman tarihi ömrü boyunca onunla kaldı. Ailesi 1915'te Atina'ya taşındı; okulu orada bitirdi, Atina Üniversitesi'nde hukuk okudu ve çok genç yaşta yayımlamaya başladı: ilk öykü kitabı Ο ξεχασμένος (Unutulmuş) 1925'te, on sekiz yaşındayken çıktı.

1930'larda Kosmas Politis, Yorgos Theotokas ve Stratis Mirivilis ile birlikte, modern Avrupa romanını psikolojisi ve kentleriyle Yunancaya getirmek isteyen 30'lar Kuşağının önde gelen düzyazı yazarlarından biri oldu. Sahne için de yazdı ve 1937'den 1975'e kadar Ulusal Tiyatro'da bir dizi görevde bulundu: sekreter, repertuvar müdürü, sanat yönetmeni ve genel müdür olarak oyunları seçti ve onlarca yıl Yunan seyircisinin zevkini biçimlendirdi. 1950'den itibaren tiyatronun drama okulunda tiyatro tarihi de öğretti.

Onu derinden etkileyen 1940–41 Yunan-İtalyan Savaşı'nda savaştı ve 1964'te bu seferin kapsamlı bir tarihini yazdı. Üretken bir gazeteci ve deneme yazarı olarak onlarca yıl Atina basınında edebiyat, tarih ve Yunan kimliğinin anlamı üzerine yazdı. Atina Akademisi 1969'da ona Edebiyat Ödülü'nü verdi ve 1974'te Atina Akademisi üyeliğine seçildi. 3 Ağustos 1979'da Atina'da öldü.

Terzakis'in çağdaş yaşamı anlatan romanları, kesinliklerden yoksun bir kuşağın portreleridir. Δεσμώτες (Tutsaklar, 1932) ve Η παρακμή των σκληρών (Sertlerin Çöküşü, 1933), can sıkıntısına ve aile çöküşüne hapsolmuş genç orta sınıf Atinalıları izler. Adını «menekşe taçlı» Atina'nın antik imgesinden alan Η μενεξεδένια πολιτεία (Menekşe Rengi Şehir, 1937), kentli romanlarına özgü kasvetli atmosferi ve sıkışmış, yoksul kahramanlarıyla iki savaş arası kentin bir portresidir. Δίχως θεό (Tanrısız, 1951) en iddialı romanıdır; kesinliklerin olmadığı bir dünyada anlam arayışıdır.

Ne var ki en büyük halk başarısı tarihseldir. Πριγκηπέσσα Ιζαμπώ (Prenses Isabeau, 1945), Dördüncü Haçlı Seferi'nden sonra Frank prenslerinin yönettiği Mora'da, on üçüncü yüzyıl Peloponez'inde geçer; orada Yunanlar ve Batılı şövalyeler birbirleriyle savaşır, evlenir ve birbirlerine ihanet eder. Hikâye, 1293'te Kalamata'daki Frank kalesini ele geçiren Yunan ve Slav ayaklanmasına ve Prens II. Guillaume de Villehardouin'in kızı Isabeau ile isyancı önder Nikiforos Sguros arasındaki aşka odaklanır; Terzakis bu yolla Doğu ile Batı arasında Yunan olmanın ne anlama geldiğini sorar ve İşgal'in hemen ardından 1945'te yayımlanan kitap, yenilgi zamanında ulusal kimlik üzerine bir tefekkür olarak okundu.

Çoğu tarihî dram olan oyunları arasında Αυτοκράτωρ Μιχαήλ (İmparator Mihail, 1936) vardır; son yıllarında ise büyük tarih eseri Ελληνική εποποιία 1940–1941'i (Yunan Destanı 1940–1941) yazdı. Üslubu yoğun, müzikal ve düşüncelidir; uzun cümleler ve ahlaki sorularla zengindir.

Πριγκηπέσσα Ιζαμπώ ile başlayın: sürekli yeniden basılır ve yaşlı Yunanların gençken okuduklarını hatırladıkları kitaptır. Ayrıca Mora'daki Frank kalelerine, Hlemutsi, Mistras ya da Karitena'ya yapılacak bir gezi için de iyi bir yol arkadaşıdır. Modern kenti tercih edenler, Yunan devlet televizyonunun 1975'te diziye uyarladığı, iki savaş arası Atina'nın portresi Η μενεξεδένια πολιτεία'yı deneyebilir. Nafplio'da Agios Spiridon kilisesinin yakınında bronz bir büstü durur ve aile evinin bulunduğu sokak onun adını taşır. Düzyazısından sayfalar Yunan okullarının modern edebiyat antolojilerinde yer alır ve edebiyat tarihleri onu 30'lar Kuşağı'nın kalbine yerleştirir. Neredeyse kırk yıl hizmet ettiği Ulusal Tiyatro, onu repertuvarının mimarlarından biri olarak anar.

• İlk öykü kitabını on sekiz yaşında, 1925'te yayımladı.
• 1937'den 1975'e kadar Ulusal Tiyatro'da sekreterlikten genel müdürlüğe kadar görev yaptı.
• Yönetmen olarak tek filmi Νυχτερινή περιπέτεια (Gece Macerası) 1954'te çıktı.
• 1974'te Atina Akademisi'ne seçildi.