Loukia Maggiorou

Adı Latin harfleriyle Mangiorou ya da Magiorou olarak da yazılan Loukia Maggiorou, 1914’te Atina’da doğdu. 1934–1939 yılları arasında Atina Güzel Sanatlar Okulu’nda resim ve baskı resim okudu; önce Konstantinos Parthenis’in, ardından baskı sanatçısı Giannis Kefallinos’un öğrencisi oldu. Sonraki bir söyleşide, onu baskı resme yönelten kişinin Parthenis olduğunu anlattı. 1939–1940’ta Paris’teki École des Beaux-Arts’ın bakır gravür atölyesinde eğitimini sürdürdü. Yannis Moralis 1939’da onun yağlıboya portresini yaptı.

Okulda baskı sanatçısı A. Tassos (Anastasios Alevizos, 1914–1985) ile tanıştı; Tassos hayatta ve işte yol arkadaşı, daha sonra da eşi oldu. İşgal yıllarında EAM sanatçılar grubunun kurucu üyelerinden biriydi ve başka sanatçılarla birlikte işgalciye karşı propaganda olarak dolaşan ağaç baskılar oydu. Ayrıca 1944’te kurulan Güzel Sanatlar Odası’nın ve Στάθμη (Seviye) adlı sanat grubunun kurucu üyelerindendi.

Öğreniminden sonra elinden geçirdiği bir kaza yüzünden elini yormaması gerekti; bu nedenle çalışmalarını ağırlıklı olarak ressam olarak sürdürdü. 1987’de, Tassos’un ölümünden iki yıl sonra, onun eserini tanıtmak ve genç Yunan baskı sanatçılarını desteklemek için «Α. Τάσσος» Görsel Sanatlar Derneği’ni kurdu. 2008’de Atina’da öldü.

Ağaç baskıların yanı sıra baskı resim çalışmaları albümler ve kitaplar için illüstrasyonları da kapsar. Kitapları ağaç baskılarla resimledi; bunlar arasında M. Karagatsis’in Λειτουργία σε λα ύφεσις (La Bemol Ayini, 1943) adlı eseri ile K. Paraschos ve K. Makris’in kitapları vardır. Selanik Devlet Çağdaş Sanat Müzesi baskılarını çizgide yalın ve ekspresyonist öğeler taşıyan, resimlerini ise ton geçişlerinde yumuşak ve renkte uyumlu olarak tanımlar.

En bilinen kamusal eseri 1960’ta Tassos ile birlikte yapıldı: Papastratos şirketinin, Selanik’in batısındaki Stavroupoli’de bulunan Ulusal Tütün Kurumu fabrikası için sipariş ettiği Η καλλιέργεια του καπνού (Tütün Yetiştiriciliği). Eser fabrikanın tütün işçilerini betimlemek için yapıldı ve başlangıçta tek izleyicileri onlardı. Ahşaba yapıştırılmış kumaş üzerine karışık teknikle yapılan eser 2 × 12,40 metre boyutundadır ve bir friz gibi beş bölümde açılır; toprak renkli ve gri tonlarda Bizans sanatından, vazo resminden ve antik heykelden beslenir. Ulusal Galeri’de restore edildikten sonra 2013’te Selanik’teki Lazaristler Manastırı’nda sergilendi.

Atina’daki Ulusal Galeri iki tablosunu saklar: yaklaşık 1965’e tarihlenen ve Eğitim Bakanlığı tarafından bağışlanan suluboya Κατασκήνωση στη Βελίκα (Velika’da Kamp) ile yaklaşık 1980 tarihli büyük yağlıboya Μεσημέρι (Öğle).

Maggiorou’nun tabloları kamu koleksiyonlarında bulunuyor ve hâlâ sergileniyor. 2017 yazında Skiathos Belediyesi, Bourtzi’deki kültür merkezinde onun otuzdan fazla özgün resmini ve baskısını sergiledi. Kurduğu «Α. Τάσσος» Görsel Sanatlar Derneği Yunan baskı resmini desteklemeyi sürdürüyor. Bir Yunanca alıştırması için Ulusal Galeri’nin Κατασκήνωση στη Βελίκα (Velika’da Kamp) çevrim içi kaydını açın. Başlığa dikkat edin: στη Βελίκα sondaki ν olmadan, ama στην Αθήνα ve στην Κέρκυρα ν ile yazılır, çünkü ν ünlüden önce ve κ, π, τ gibi seslerden önce korunur. Sonra tarih hakkında temkinli bir cümle yazın: Ο πίνακας χρονολογείται γύρω στο 1965 (Tablo yaklaşık 1965’e tarihleniyor).

• O ve A. Tassos ikisi de 1914’te doğdu ve Atina Güzel Sanatlar Okulu’nda öğrenciyken tanıştı.
• Tütün frizleri 12,40 metre uzunluğunda, aşağı yukarı bir şehir otobüsü kadar.
• Yannis Moralis, o öğrenimini bitirirken 1939’da portresini yaptı.
• Velika suluboyası Ulusal Galeri’ye Eğitim Bakanlığı’nın bağışıyla geldi.