Kakia Analyti

Kakia Analyti werd in 1934 in Piraeus geboren. Ze studeerde aan de Toneelschool van het Conservatorium van Athene (Ωδείο Αθηνών), waar regisseur Dimitris Rontiris lesgaf. In 1955, nog als studente, debuteerde ze op het toneel bij het gezelschap van Dionysis Pagoulatos als Katerina in Το φιόρο του Λεβάντε (De bloem van de Levant) van Grigorios Xenopoulos. Het ERT-archief dateert haar eerste officiële optreden in 1958, in Βαθιές είναι οι ρίζες (Diep zijn de wortels), met het Grieks Volkstheater van Manos Katrakis in het Kotopouli-theater. Ze werkte ook met de gezelschappen van Adamantios Lemos en met de Nea Skini van Kostis Leivadeas. In het gezelschap van Katerina Andreadi ontmoette ze de acteur Kostas Rigopoulos, die haar man en levenslange tegenspeler werd. Hun dochter, Zoi Rigopoulou, werd ook actrice.

In 1963 richtte het paar het gezelschap Rigopoulos–Analyti op, gevestigd in het Analyti-theater bij het Pedion tou Areos in Athene. Tot halverwege de jaren negentig speelde het Griekse en internationale stukken, vooral komedies. Vanaf eind jaren vijftig speelde Analyti ook komische en dramatische bijrollen in de Griekse film, zoals in Λαός και Κολωνάκι (Het volk en Kolonaki) en Μια του κλέφτη (Eén voor de dief) met Dimitris Horn. Haar laatste optreden in haar eigen theater was in Σε φιλώ στη μούρη (Ik kus je op je snoet) in 1997–98. Rigopoulos overleed in 2001. Analyti overleed plotseling aan een hartaanval in haar huis in Palaio Faliro op 1 juni 2002, 68 jaar oud.

Het Analyti-theater was vooral een thuis voor boulevardkomedie: lichte, snelle stukken vol misverstanden, huwelijken en persoonsverwisselingen. Het grootste succes was Αγάπη μου Ουάουα (Mijn lief Ouaoua), een Griekse enscenering van de Franse komedie Chérie noire van François Campaux. Volgens ERT ging het in het seizoen 1967–68 in première in het Vergi-theater en werd het tot 1972 gespeeld. Andere verslagen noemen een langere looptijd, dus de precieze duur is onzeker, maar iedereen is het eens over het uitzonderlijke succes. In januari 1974 volgde een filmversie. Tot het repertoire van het gezelschap behoorden ook Έρωτας και πολιτική (Liefde en politiek), Ένα κρεβάτι για τρεις (Een bed voor drie) en Γυάλινος κόσμος (Het glazen speelgoed).

De televisie heeft een deel van dit werk bewaard. Voor ERT’s Θέατρο της Δευτέρας (Maandagtheater) regisseerde Rigopoulos André Roussins komedie Ένα κρεβάτι για τρεις, opgenomen in 1977 en voor het eerst uitgezonden op 4 september 1978. Analyti speelde Nina, Rigopoulos Adolphe Tessier en Lefteris Vournas Gérard de Val. In 1987 verscheen het paar samen in ERT’s Το καλλιτεχνικό καφενείο (Het kunstenaarscafé) en vertelde over zijn eerste stappen in het theater en over Αγάπη μου Ουάουα. Haar laatste productie leverde een warme recensie op van criticus Vangelis Psyrrakis, die haar ingetogenheid en innerlijkheid prees.

Analyti’s loopbaan hoort bij de geschiedenis van de Atheense privégezelschappen, waar acteur-directeuren hun eigen podium leidden en seizoen na seizoen een trouw publiek opbouwden. ERT is in archiefhuldes op haar werk teruggekomen, en de opnamen van het Maandagtheater houden haar vertolkingen toegankelijk. Bekijk een paar minuten van Ένα κρεβάτι για τρεις in het ERT-archief en volg wie er spreekt: noteer elke regel die je opvangt met de naam van het personage, zoals Η Νίνα λέει ότι… (Nina zegt dat…). Beschrijf daarna een beweging die je echt ziet in een eigen Griekse zin met een passief werkwoord, bijvoorbeeld Η πόρτα ανοίγεται (De deur wordt geopend). Dit zijn onze eigen oefenzinnen, geen regels uit het stuk.

• Ze debuteerde in 1955 op het toneel, toen ze nog toneelstudente was.
• Het theater dat ze met haar man leidde, droeg haar eigen achternaam: Θέατρο Αναλυτή (Analyti-theater).
• Een theaterjournalist die haar laatste productie zag, herinnerde zich dat ze speelde met een gebroken arm in het gips.
• Αγάπη μου Ουάουα ging in 1974 van haar podium naar de bioscoop.