Pavlos Sidiropoulos

Sidiropoulos werd op 27 juli 1948 in Athene geboren in een welgestelde familie; tot zijn zesde woonde het gezin in Thessaloniki, in het huis van zijn grootvader, en vestigde zich daarna in Athene. Langs moederskant was hij een achterkleinzoon van Alexis Zorbas, de echte man achter de Zorba van Kazantzakis, en een neef van de schrijfster Elli Alexiou. In 1967 begon hij aan de studie wiskunde aan de Universiteit van Thessaloniki, maar de rockscene van de stad interesseerde hem meer dan zijn studie, die hij geleidelijk opgaf. De militaire dictatuur van 1967–1974 maakte van rock een taal van vrijheid: lang haar, gitaren en harde muziek werden door het regime met argwaan bekeken.

In 1969 vormde hij met gitarist Pantelis Deligiannidis het duo Δάμων και Φιντίας (Damon en Phintias), en begin jaren zeventig zong hij bij de groep Μπουρμπούλια. Na de val van de junta zong hij op platen van de componist Giannis Markopoulos. In 1978 sloeg hij de handen ineen met de jonge Atheense band Σπυριδούλα (Spyridoula) om zijn eigen liedjes op te nemen, en in 1979 speelde hij de hoofdrol in de film Ο ασυμβίβαστος (De Compromisloze). Van 1980 tot het einde van zijn leven speelde hij met de band Οι Απροσάρμοστοι (De Buitenbeentjes), nam hij albums op en trad hij overal in Griekenland op.

Zijn leven werd getekend door de excessen van de rockwereld, en hij worstelde jarenlang met een heroïneverslaving. Hij stierf op 6 december 1990 in Athene, tweeënveertig jaar oud, aan een overdosis. Zijn dood schokte een generatie voor wie hij de stem van een ander, vrijer Griekenland was geweest, en maakte hem tot een legende van de Griekse rock.

De grote bijdrage van Sidiropoulos was even taalkundig als muzikaal. De Griekse rock van de jaren zestig en zeventig imiteerde vaak Britse en Amerikaanse voorbeelden en werd in het Engels gezongen. Hij hield vast aan het Grieks, en wel aan een heel bijzonder Grieks: de taal van de straat, van studenten en nachtbrakers, vermengd met ironie, woordspelingen en plotselinge momenten van poëzie. Zijn teksten gaan over eenzaamheid in de grote stad, over de liefde en haar mislukkingen, over drugs, conformisme en opstand, en ze drijven de spot met de fatsoenlijke maatschappij waar hij geen deel van wilde uitmaken.

Het album Φλου (Wazig, opgenomen in 1978 en uitgebracht in mei 1979 met Σπυριδούλα) verkocht aanvankelijk minder dan 5.000 exemplaren, maar is keer op keer heruitgebracht; in 1992 kozen de redacteuren van het tijdschrift Ποπ & Ροκ het tot het beste album in de geschiedenis van de Griekse rock. Het nummer Μπάμπης ο Φλου (Babis de Wazige), een portret van een dromerige, verloren jongeman, is een van zijn bekendste. Met Οι Απροσάρμοστοι bracht hij Εν λευκώ (Carte blanche, 1982) uit, waarvan sommige nummers door de censuur van de radio werden geweerd, en Zorba the Freak (1985), waarvan de titel speelt met het beroemdste Griekse stereotype, Zorba de Griek, en zijn wens toont om te breken met clichés over het Grieks-zijn. In 1989 volgde het livealbum Χωρίς μακιγιάζ (Zonder make-up).

Zijn stem was niet gepolijst, en hij zocht nooit commercieel succes; wat telde was oprechtheid. Veel muzikanten die na hem kwamen, liet hij zien dat de Griekse taal rockmuziek kon dragen zonder iets te verliezen.

Meer dan dertig jaar na zijn dood is Sidiropoulos nog steeds een cultfiguur in Griekenland. Jongeren die nog niet geboren waren toen hij stierf, dragen zijn gezicht op T-shirts en zingen zijn liedjes, en er verschijnen steeds weer tributeconcerten en -albums van andere artiesten, vooral rond zijn sterfdag in december. Zijn platen zijn vele malen heruitgebracht, en documentaires en boeken vertellen zijn verhaal. In Thessaloniki en Athene valt zijn naam in elk gesprek over Griekse rock. Een leerder kan beginnen met Μπάμπης ο Φλου en het album Φλου: luisteren met de tekst in de hand is een uitstekende manier om echt gesproken Grieks te leren, inclusief straattaal die geen lesboek onderwijst.

• Langs moederskant was hij een achterkleinzoon van Alexis Zorbas, het model voor de Zorba van Kazantzakis, wat een extra draai geeft aan zijn albumtitel Zorba the Freak.
• Hij koos ervoor rock in het Grieks te zingen in een tijd dat veel Griekse rockbands in het Engels zongen.
• Φλου verkocht bij verschijnen minder dan 5.000 exemplaren; in 1992 koos het tijdschrift Ποπ & Ροκ het tot het beste Griekse rockalbum aller tijden.
• Hij was ook acteur: hij speelde de hoofdrol in de film Ο ασυμβίβαστος (1979) en zong alle liedjes ervan.