Angeliki Stellatou

Angeliki Stellatou werd in 1963 in Athene geboren. Ze kreeg een opleiding in klassiek ballet en studeerde met lof af aan de Staatsdansschool, waar docente Mary Tsouti dansers vroeg op te merken wat ze in elke beweging voelen, en die niet alleen uit te voeren. In een interview uit 2015 herinnerde ze zich ook een voorstelling van het gezelschap van Pina Bausch in het Odeion van Herodes Atticus als ‘zoiets als een openbaring’. Een beurs van de Onassis Stichting bracht haar daarna naar New York, waar ze studeerde in de studio’s van Merce Cunningham en seminars volgde in contactimprovisatie en releasetechniek.

Terug in Athene richtte ze met Dimitris Papaioannou Edafos Dance Theatre op; de eigen geschiedenis van de groep noemt 1986, andere bronnen 1987. Ze was de leidende danseres en ook assistent-choreografe bij producties als Medea en Dracula, tot ze na For Ever in 2001 vertrok. Ze danste ook bij andere onafhankelijke gezelschappen, onder meer Sine Qua Non, Analia en de Choriká van Zouzou Nikoloudi. In het theater werkte ze als choreografe en bewegingsadviseur voor regisseurs, onder andere bij het Nationaal Theater, het Neos Kosmos Theater, het Athene Concertgebouw Megaron en het Athens Festival. Later regisseerde ze eigen stukken, ook met haar eigen gezelschap Ypsilon.

Stellatous werk beweegt tussen dansen, choreograferen en het vormgeven van hoe acteurs op het toneel bewegen. In Ανθρώπινη δίψα (Menselijke dorst, 1999) van Edafos leverde haar solo Σκαλοπάτια (Treden) haar de prijs voor beste vrouwelijke vertolking op bij de Griekse nationale dansprijzen. In 2004 was ze choreografe in het creatieve team van Papaioannou voor de openings- en slotceremonie van de Olympische Spelen in Athene. Haar bewegingswerk voor Motortown, het stuk van Simon Stephens in regie van Vangelis Theodoropoulos, kreeg in 2008 de Koula Pratsika-prijs voor choreografie.

Als regisseur en choreografe maakte ze in 2006 a little before ( ) a little after voor Patras, Culturele Hoofdstad van Europa, en in 2009 cann.ib.als met Ypsilon in het Neos Kosmos Theater. Een later duet, little lives or the body I inhabit, gespeeld in Athene en Kalamata, maakte de inspanning van twee lichamen om in exacte synchronie te bewegen tot onderwerp. In maart 2015 gaf de Griekse Nationale Opera haar de opdracht voor haar eerste werk voor het balletgezelschap: twee composities van Manos Hadjidakis, Το χαμόγελο της Τζοκόντας (De glimlach van de Gioconda) en het zelden opgevoerde Μαρσύας (Marsyas), in het Olympia Theater. Ze vertelde LiFO dat ze geen vaste choreografische code heeft en abstracte expressie verkiest boven vertellen: beweging kan, net als muziek, gevoelens oproepen zonder een plot uit te leggen.

Stellatou hoort bij de generatie die de Griekse hedendaagse dans in de jaren tachtig en negentig in onafhankelijke groepen opbouwde. In 2015 merkte ze op dat die bloei bepaalde choreografen betrof en niet de dans als geheel, omdat de structuren ontbraken om haar te dragen. Vandaag staat haar naam in programma’s van Griekse theaters en festivals, vaak op de regel ‘beweging’ of ‘choreografie’. Lees haar Griekse interview uit 2015 in LiFO en zoek de werkwoorden die ze voor de repetitie gebruikt: χορεύω, δοκιμάζω, προχωρώ. Sta daarna op, buig langzaam opzij, kom weer recht, stop en geef de reeks weer: Η δασκάλα είπε ότι γέρνουμε αργά, σηκωνόμαστε και σταματάμε (De lerares zei dat we langzaam opzij buigen, overeind komen en stoppen). Beweeg alleen binnen een comfortabel bereik.

• Ze kreeg een opleiding in klassiek ballet en zegt dat ze spitzen even comfortabel droeg als pantoffels.
• Ze filmt elke repetitie en maakt haar correcties nadat ze de video heeft bekeken.
• Haar solo uit 1999 in Menselijke dorst heette Σκαλοπάτια (Treden).
• Hadjidakis schreef Marsyas voor het Griekse Choreodrama van Rallou Manou.