Melissanthi

Melissanthi urodziła się w Atenach jako Ivi Kougia. Większość rekordów bibliotecznych podaje kwiecień 1907 roku jako datę urodzenia, choć niektóre dzieła informacyjne podają rok 1910. Studiowała filologię francuską i niemiecką w Instytucie Francuskim i w Abendschule (szkole wieczorowej) w Atenach, uczęszczała do przedwojennej Szkoły Dziennikarstwa w Atenach, a także kształciła się w muzyce, malarstwie i tańcu. W 1932 roku poślubiła Ioannisa Skandalakisa, adwokata, polityka i autora esejów filozoficznych; często figuruje jako Kougia-Skandalaki. W alfabecie łacińskim jej imię zapisuje się jako Ivi, Eve lub Hebe.

Utrzymywała się z pracy dziennikarki i nauczycielki francuskiego. W latach 1945–1955 współpracowała przy programach literackich radia państwowego, prezentując poezję grecką i obcą oraz własne utwory. Pisała też krytykę i eseje filozoficzne oraz tłumaczyła poezję; Emily Dickinson, Robert Frost i Rainer Maria Rilke należą do poetów, których miała przekładać. W latach 1961–1972 była członkinią Kobiecego Towarzystwa Literackiego (Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά), a w latach 1969–1975 zasiadała w komisji Nagród Państwowych.

Wspomnieniowy artykuł krytyka Dimitrisa Karamvalisa, opublikowany w 1992 roku, datuje jej śmierć na piątek 9 listopada 1990 roku, a kartoteki haseł wzorcowych bibliotek również podają rok 1990. Niektóre późniejsze dzieła informacyjne podają 1991.

Melissanthi zadebiutowała w 1930 roku tomikiem Φωνές εντόμου (Głosy owada), a rok później Προφητείες (Proroctwa) powitano jako wydarzenie literackie roku. Te wczesne książki są religijne, wręcz mistyczne, i bliskie symbolizmowi. Po utworze Ο γυρισμός του ασώτου (Powrót syna marnotrawnego, 1936), poemacie długości książki, którego tytuł przywołuje ewangeliczną przypowieść, przyszło w 1936 roku wyróżnienie Akademii Ateńskiej. Λυρική εξομολόγηση (Liryczne wyznanie, 1945) otrzymało wyróżnienie w konkursie o Nagrodę Palamasa, a mniej więcej od tego roku poetka stopniowo przechodziła od tradycyjnego metrum do wiersza wolnego, odnawiając także tematy i język.

Do późniejszych książek należą Το ανθρώπινο σχήμα (Ludzki kształt, 1961) i Το φράγμα της σιωπής (Zapora milczenia), który w 1965 roku zdobył drugą Nagrodę Państwową za poezję. Jej zebrane Τα ποιήματα 1930–1974 (Wiersze 1930–1974) zrecenzowano w 1976 roku, w którym otrzymała pierwszą Nagrodę Państwową za poezję. Krytycy sytuują jej twórczość między wiarą religijną a lękiem egzystencjalnym. Jej tłumaczka Kathryn Maris zauważa, że przez pewien czas czuła się obco w kulturze połowy wieku, przestała pisać i zwróciła się ku Carlowi Jungowi; późniejsze wiersze są raczej ontologiczne niż religijne. Melissanthi opisywała swoją metodę prosto: mówiła pośrednio, za pomocą symboli alegorycznych. Jej tytuły pokazują tę metodę w miniaturze.

Melissanthi jest mniej tłumaczona niż Seferis, Elytis czy Ritsos, ale nie zniknęła. Dwujęzyczny wybór Hailing the Ascending Morn, przygotowany przez Marię Voelker-Kamarinea, ukazał się w 1987 roku; czasopismo Πάροδος opublikowało w 2004 roku jej wiersz i rozmowę z poetką Yolandą Pengli; a w 2025 roku nowe angielskie przekłady Kathryn Maris ukazały się w The Yale Review. Praca dyplomowa Uniwersytetu Ateńskiego zbadała jej poetykę. Spróbuj małego ćwiczenia z jej tytułami: weź Το φράγμα της σιωπής (Zapora milczenia) i napisz po grecku zdanie, które objaśnia obraz, na przykład Η σιωπή γίνεται τοίχος ανάμεσα στους ανθρώπους (Milczenie staje się murem między ludźmi). Potem zrób to samo z Φωνές εντόμου. Te zdania są twoimi interpretacjami, a nie wersami z jej wierszy.

• Jej pseudonim Μελισσάνθη przywodzi na myśl greckie słowa μέλισσα (pszczoła) i άνθος (kwiat).
• Otrzymała zarówno drugą Nagrodę Państwową za poezję (1965), jak i pierwszą (1976).
• Przez dziesięć lat, od 1945 do 1955 roku, prezentowała poezję w greckim radiu państwowym.
• Cykl pieśni Manosa Hadjidakisa Η εποχή της Μελισσάνθης (Epoka Melissanthi) nosi jej pseudonim, ale jego Melissanthi to postać symboliczna, a kompozytor zadedykował utwór pamięci swojej matki.