Konstandinos Teotokis

Teotokis urodził się w mieście Korfu 13 maja 1872 roku w jednej z najstarszych rodzin szlacheckich wyspy; jego ojciec był hrabią szlachty weneckiej, a rodzina posiadała majątek Karusades na północy wyspy. Kształcony przez prywatnych nauczycieli, w wieku siedemnastu lat wyjechał do Paryża studiować nauki przyrodnicze i filozofię, a w tym samym wieku poślubił Ernestine von Mallowitz, baronównę z Grazu, z którą żył na przemian w Austrii i na Korfu. W 1897 roku on i jego bliski przyjaciel, poeta Lorendzos Mawilis, walczyli jako ochotnicy w powstaniu kreteńskim przeciw Osmanom.

Niespokojny i uczony, studiował sanskryt na Uniwersytecie w Grazu, czytał Nietzschego, a potem, w sposób rozstrzygający, Marksa, i w 1910 roku znalazł się wśród założycieli Grupy Socjalistycznej Korfu (Σοσιαλιστικός Όμιλος), gorsząc swoją klasę. Śmierć małej córki i rosnące wyobcowanie z otaczającego go arystokratycznego świata zaciemniły jego ostatnie lata i pogłębiły jego pisarstwo. Był zaangażowanym zwolennikiem dimotiki, publikował w czasopiśmie Ο Νουμάς i w sporze o język stanął po stronie «wulgarystów».

W czasie pierwszej wojny światowej wydał już większość majątku i sprzedawał rodzinną ziemię, by żyć. Zmarł na raka na Korfu 1 lipca 1923 roku, w wieku pięćdziesięciu jeden lat, rok po wydaniu swojej ostatniej i największej powieści; znaczna część jego dorobku, w tym opowiadania z Korfu, ukazała się w formie książkowej dopiero po jego śmierci.

Teotokis zaczynał od krótkich, brutalnych opowieści z życia wsi, zebranych pośmiertnie jako Κορφιάτικες ιστορίες (Opowieści z Korfu, 1935). Najsłynniejsza, Πίστομα (Twarzą do ziemi, 1899), ma ledwie trzy strony: bandyta wraca z gór, odkrywa, że jego żona ma dziecko z innym mężczyzną, a opowiadanie kończy się jednym strasznym rozkazem.

Kolejne nowele zwróciły się ku społeczeństwu i pieniądzom. Akcja Η τιμή και το χρήμα (Honor i pieniądze, 1912) toczy się w Manduki, biednej dzielnicy miasta Korfu: Rini kocha przemytnika Andreasa, który nie chce się z nią ożenić bez posagu, którego jej matka nie może dać, a gdy w końcu proponuje, że weźmie ją bez posagu, ona odmawia, wybierając własną pracę zamiast męża kupionego za pieniądze. Κατάδικος (Skazaniec, 1919) opowiada o parobku Turkojannisie, który przyjmuje wyrok więzienia za morderstwo, którego nie popełnił, i głosi z celi miłość na wzór Chrystusa. Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα (Życie i śmierć Karawelasa, 1920) śledzi starego skąpca zniszczonego przez chciwość otaczającej go wsi.

Jego ostatnia powieść, Οι σκλάβοι στα δεσμά τους (Niewolnicy w swoich kajdanach, 1922), to panorama miasta Korfu na przełomie wieków: zrujnowana arystokratyczna rodzina Ofiomachosów, wschodzący bankier, który kupuje ich córkę przez małżeństwo, i młody socjalista, który nie potrafi jej uratować. Napisana bogatą dimotiki pełną słów z Korfu, jest pierwszą grecką powieścią, którą czyta się jak Balzaka, a «niewolnikami» z tytułu są wszyscy jej bohaterowie, bogaci i biedni.

Teotokis dawno wszedł do greckich klas: Πίστομα ze swoim wstrząsającym zakończeniem oraz fragmenty Η τιμή και το χρήμα i Κατάδικος znajdują się w licealnych antologiach literackich, a dylemat Rini, honor czy pieniądze, to klasyczny temat wypracowania. Jego książki nigdy nie zniknęły z rynku; od 1993 roku, siedemdziesiąt lat po jego śmierci, są w domenie publicznej, a jego greckie teksty są swobodnie dostępne w internecie, co czyni je praktycznym wyborem dla zaawansowanego ucznia, zwłaszcza zwięzłe Η τιμή και το χρήμα. Na Korfu imię Teotokisa noszą ulice i wiąże się ono z rodzinnymi domami w mieście i w Karusades, a Wyspy Jońskie uważają go, obok Solomosa, Mawilisa i Kalwosa, za część Szkoły Heptanezyjskiej. Historycy literatury przypisują mu pierwsze prawdziwie socjalistyczne powieści w języku greckim.

• W wieku siedemnastu lat poślubił austriacką baronównę, Ernestine von Mallowitz, i dzielił życie między Korfu a Graz.
• Nauczył się sanskrytu i tłumaczył z niego, a także przełożył na dimotiki O naturze rzeczy Lukrecjusza i kilka sztuk Szekspira.
• Hrabia z urodzenia, pomógł założyć Grupę Socjalistyczną Korfu w 1910 roku i zmarł prawie w biedzie, sprzedawszy rodzinny majątek.
• Jego opowiadanie Πίστομα (1899) liczy tylko około trzech stron i wciąż jest jednym z najczęściej omawianych tekstów w greckich szkołach.