Kalliroi Parren

Kalliroi Siganu urodziła się w 1861 roku w Retimnie na Krecie i otrzymała niezwykle dobre jak na grecką dziewczynę swoich czasów wykształcenie, które przygotowało ją do zawodu nauczycielki. Jak wiele wykształconych Greczynek XIX wieku, pierwszą karierę znalazła w nauczaniu za granicą, w greckich społecznościach Imperium Osmańskiego i południowej Rosji, i kierowała szkołami dla dziewcząt w Adrianopolu i w Odessie.

Wyszła za Ioannisa Parrena, dziennikarza francuskiego pochodzenia z Konstantynopola, który założył pierwszą grecką agencję prasową, i osiadła w Atenach. Tam 8 marca 1887 roku wydała pierwszy numer Η Εφημερίς των Κυριών. Gazeta ukazywała się co tydzień przez około trzy dekady, a wokół niej Parren zbudowała całą sieć organizacji kobiecych: szkoły niedzielne dla robotnic i służących, które nigdy nie nauczyły się czytać, stowarzyszenia dobroczynne i zawodowe, a w 1896 roku Związek Greczynek.

W 1911 roku założyła Liceum Greczynek, poświęcone edukacji kobiet i ochronie greckiego stroju, tańca i tradycji ludowej. Utrzymywała kontakt z międzynarodowym ruchem kobiecym i pozostała aktywna niemal do końca swego długiego życia. Zmarła w Atenach w 1940 roku, dwanaście lat przed tym, jak Greczynki w końcu uzyskały prawo głosu w wyborach krajowych, w 1952 roku.

Η Εφημερίς των Κυριών była jej wielkim dziełem. Była to pierwsza grecka gazeta kierowana i pisana przez kobiety, a jej strony łączyły to, czego czytelniczki się spodziewały, porady domowe, modę i literaturę, z tym, czego się nie spodziewały: reportażami o edukacji kobiet w Europie i Ameryce, artykułami o sytuacji prawnej mężatek, kampaniami na rzecz dostępu kobiet do uniwersytetu i do zawodów takich jak medycyna i prawo oraz historiami robotnic w fabrykach. Parren dbała o ton, często przedstawiając swoje żądania jako korzystne dla rodziny i narodu, ale same żądania były radykalne jak na Ateny lat 80. XIX wieku.

Pisała też prozę, by przekazać swoje idee szerszej publiczności. Jej powieści Η χειραφετημένη (Wyemancypowana, 1900), Η μάγισσα (Czarownica, 1901) i Το νέον συμβόλαιον (Nowa umowa, 1902) opowiadają o wykształconych młodych kobietach, które próbują żyć według własnych wyborów i płacą za to cenę w społeczeństwie, które nie jest na nie gotowe. Jej sztuka Η νέα γυνή (Nowa kobieta, 1907), oparta na tych powieściach i wystawiona z Mariką Kotopuli, przeniosła te same tematy na scenę.

Jej drugim trwałym dziełem jest Liceum Greczynek, które łączyło dwie sprawy, będące dla niej jedną: godność i edukację kobiet oraz godność greckiej kultury ludowej, którą Liceum zbierało i prezentowało.

Parren jest pamiętana jako pierwsza wielka postać greckiego feminizmu, a każda historia praw kobiet w Grecji zaczyna się od jej gazety. Założone przez nią Liceum Greczynek wciąż działa, ma oddziały w całej Grecji i za granicą: jego zespoły taneczne, kolekcje strojów i występy z muzyką ludową można zobaczyć na festiwalach i świętach narodowych, a wiele greckich dzieci uczy się tam tańców tradycyjnych. Roczniki Η Εφημερίς των Κυριών przechowywane są w greckich bibliotekach, a spojrzenie na oryginalną stronę z tytułami w katharewusie to żywa lekcja tego, jak zmieniła się greka. Data pierwszego numeru, 8 marca 1887 roku, tworzy uderzający związek z dzisiejszym Międzynarodowym Dniem Kobiet.

• Pierwszy numer jej gazety ukazał się 8 marca 1887 roku, w dniu, który jest dziś Międzynarodowym Dniem Kobiet.
• Założyła szkoły niedzielne, aby robotnice i służące mogły nauczyć się czytać i pisać.
• Liceum Greczynek, które stworzyła w 1911 roku, nadal jest jednym z głównych strażników greckiego tańca i stroju tradycyjnego.
• Jej mąż założył pierwszą grecką agencję prasową.