Alkyoni Papadaki

Alkyoni Papadaki urodziła się w Nio Chorio (pisanym też Niochori), wsi tuż za Chanią w zachodniej Krecie; biografie jej wydawców nie podają roku urodzenia. Dorastała w domu, który nazywa czerwonym i który później dał tytuł jej pierwszej książce. Jej ojciec był nauczycielem rannym w wojnie w Albanii, a matka i dziadkowie również uczyli. W napiętych latach po wojnie domowej, gdy miała około trzech lat, jej rodzice i dziadkowie trafili do więzienia, ponieważ brat matki przyłączył się do lewicowych partyzantów. Jako nastolatka uparła się, by zamieszkać w internacie francuskiej szkoły Saint Joseph w Chanii, gdzie czytała Nikosa Kazantzakisa.

Po szkole wyjechała do Aten. Zdała egzamin wstępny na Uniwersytet Panteion, ale nigdy na niego nie chodziła i wybrała kursy dziennikarstwa. Śmiały list do wydawcy Christosa Lambrakisa dał jej praktykę w gazecie Τα Νέα (Ta Nea) pod okiem Nikosa Kakaounakisa. Gdy krytyk Tasos Vournas zrecenzował jej rękopis Το κόκκινο σπίτι (Czerwony dom), gazeta Αυγή (Avgi) zatrudniła ją jako reporterkę.

Pracowała tam do dyktatury w 1967 roku, potem spędziła krótki czas w Paryżu; z powodu policyjnej teczki odmówiono jej później paszportu. Od połowy piątej dekady życia wydaje powieść mniej więcej co dwa lata, najpierw w wydawnictwie Kalendis, a od 2018 roku w Dioptrze.

Papadaki napisała Το κόκκινο σπίτι (Czerwony dom) w wieku około dziewiętnastu lat i sama zapłaciła za pierwszy druk; książka jest otwarcie autobiograficzna i czerpie z kreteńskiego domu jej dzieciństwa. Lista wydawcy datuje wydanie Kalendis na 1988 rok, a po nim przyszła Η μπόρα (Ulewa, 1989). Jej najbardziej znana powieść, Το χρώμα του φεγγαριού (Kolor księżyca), ukazała się na początku lat 90.; katalogi podają rok 1991 lub 1995. Opowiada o Fotisie, młodym mężczyźnie z wyspy, i Marouso, dziewczynie z Aten, których miłość jest prawdziwa, lecz fatalna, gdy on przeprowadza się do miasta. Była wielokrotnie wznawiana, ostatnio przez wydawnictwo Dioptra.

Późniejsze powieści to m.in. Οι κάργιες (Kawki, 1997), Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια (Jaskółki wrócą, 2015) i Το χαμόγελο του δράκου (Uśmiech smoka, 2018), liryczna powieść o niekończącym się zmaganiu matki i córki oraz o zdradzie w miłości. W Το τετράδιο της Αλκυόνης (Zeszyt Alkyoni) i Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή (Kartkując ciszę), obu z 2004 roku, jej proza najbardziej zbliża się do poezji.

Jej styl jest osobisty i zwierzeniowy. Pisze ręcznie i mówi, że musi dobrze poznać swoich bohaterów, zanim historia może się zacząć. Słowo συγγραφέας (autor) uważa za zbyt ciężkie: nazywa siebie λογοτέχνης (artystką literatury) i rzemieślniczką literatury.

Papadaki należy do popularnego nurtu greckiej prozy: jej powieści sprzedają się stale, a na spotkania z autografami ustawiają się kolejki. Na łamach Τα Νέα krytyczka Michela Chartoulari nazwała ją „przyjaciółeczką” czytelnika, a Manolis Pimplis zauważył, że czytelnicy cierpliwie czekają na jej podpis. Na początku lat 2020 Dioptra wznowiła dwanaście jej książek w nowych malowanych okładkach, więc tytuły z lat 90. znów łatwo znaleźć w greckich księgarniach. W wywiadzie z 2018 roku powiedziała, że słowa straciły wiele ze swojej wagi i że musimy utrzymać nasz język przy życiu.

Spróbuj: weź tytuł Το χρώμα του φεγγαριού i napisz trzy własne obserwacje z το χρώμα του… lub το χρώμα της… (kolor czegoś), na przykład το χρώμα της σιωπής (kolor ciszy). Potem wyjaśnij jednym greckim zdaniem, dlaczego woli słowo μαστόρισσα (rzemieślniczka) niż συγγραφέας (autorka).

• Jej pierwszy rękopis, Czerwony dom, dał jej pracę: po recenzji krytyka Tasosa Vournasa zatrudniła ją gazeta Avgi.
• Jej plan studiów w Paryżu się nie powiódł: ponieważ pisała dla Avgi, policja miała na nią teczkę i odmówiła jej paszportu.
• We francuskiej szkole w Chanii była rzadką wychowanką internatu, która smutniała, a nie cieszyła się, gdy przychodził czas powrotu do domu.
• Swoje rękopisy pisze ręcznie.