Konstandinos Chadzopulos

Chadzopulos urodził się w 1868 roku w Agrinio, w Etolii-Akarnanii, w zachodniej Grecji. Jego ojciec był kupcem o skromnych środkach, ale wychowywali go rodzice matki, bogata rodzina właścicieli ziemskich z Agrinio, a jeziora, równiny i stare wieże tej okolicy powracają raz po raz w jego książkach. Chodził do szkoły w Missolonghi, gdzie zauważył go młody Kostis Palamas, i studiował prawo w Atenach. Jako adwokat w Agrinio pracował tylko dwa lata: odziedziczona ziemia pozwoliła mu żyć dla literatury i osiadł w Atenach. Jako orędownik języka mówionego redagował w latach 1898–1899 czasopismo Τέχνη (Sztuka), krótkotrwałe, lecz ważne, które zapoznało greckich czytelników ze współczesną literaturą europejską.

W 1900 roku wyjechał do Niemiec, studiował w Monachium, Dreźnie i Lipsku i ożenił się z fińską studentką, Sanny Häggman. Po kilku latach ponownie w Atenach mieszkał w Monachium i Berlinie od 1905 do 1914 roku. Tam stał się przekonanym socjalistą (1907) i dowodził, że kwestia językowa i kwestia społeczna to ta sama walka, ponieważ katharewusa utrzymywała władzę w rękach nielicznych uczonych. Dokonał pierwszego greckiego przekładu Manifestu komunistycznego, opublikowanego w 1908 roku w gazecie w Wolos, i tłumaczył Goethego, Ibsena i Hofmannsthala na grekę demotyczną. Swoje utwory często podpisywał pseudonimem Petros Wasilikos.

Wrócił do Aten, gdy w 1914 roku wybuchła pierwsza wojna światowa. W 1920 roku, płynąc do Włoch parowcem Montenegro, zmarł na pokładzie z powodu zatrucia pokarmowego w wieku pięćdziesięciu dwóch lat i został pochowany w Brindisi; jego córka przeniosła później jego szczątki na Pierwszy Cmentarz w Atenach.

Jako poeta Chadzopulos zadebiutował tomami Τραγούδια της ερημιάς (Pieśni samotności) i Τα ελεγεία και τα ειδύλλια (Elegie i idylle), oba z 1898 roku. Pod wpływem francuskich symbolistów chciał, by poezja była muzyką, zanim stanie się twierdzeniem: jego wersy są miękkie, powtarzalne i zamglone, pełne zmierzchu, mgły, jezior i nostalgii, a on sam był jednym z pierwszych greckich poetów, którzy eksperymentowali ze swobodniejszymi rytmami. Jego późne tomy Απλοί τρόποι (Proste melodie) i Βραδινοί θρύλοι (Wieczorne legendy) ukazały się w 1920 roku.

Jego proza podąża dwiema drogami. Jedna jest społeczna: w Αγάπη στο χωριό (Miłość na wsi, 1910), a przede wszystkim w Ο πύργος του Ακροποτάμου (Wieża Akropotamosu, 1915) upadek rodziny wiejskich właścicieli ziemskich w ich ufortyfikowanym domu ukazuje stary świat ustępujący nowym siłom społecznym, a jego socjalistyczne przekonania kształtują opowieść, nie zamieniając jej w pamflet. W Ο υπεράνθρωπος (Nadczłowiek, 1915) podejmuje modę tamtych czasów na idee Nietzschego.

Druga droga jest liryczna. Φθινόπωρο (Jesień, 1917) prawie nie ma fabuły: kilka osób w prowincjonalnym mieście, jedna jesień, miłość, która nigdy w pełni się nie spełnia. Liczy się atmosfera, barwa światła, szum deszczu, powolny upływ czasu, oddane w prozie demotycznej o wielkiej muzycznej subtelności. To książka, w której grecka proza po raz pierwszy brzmi naprawdę symbolistycznie.

Chadzopulos jest raczej pisarzem dla pisarzy niż popularnym nazwiskiem, ale jego miejsce w historii literatury greckiej jest pewne: historie literatury nowogreckiej przedstawiają go jako głównego przedstawiciela symbolizmu w prozie greckiej i pioniera powieści zaangażowanej społecznie. Φθινόπωρο i Ο πύργος του Ακροποτάμου są regularnie wznawiane i omawiane na uniwersytetach, a w jego rodzinnym mieście, Agrinio, centralny plac nosi jego imię i stoi na nim jego pomnik. Dla uczącego się na poziomie C1 pierwsze strony Φθινόπωρο to piękne ćwiczenie w powolnym czytaniu: zwróć uwagę, jak wiele zostaje powiedziane przez pogodę i światło i jak prosta może być greka demotyczna, o którą walczył.

• Czasem pisał pod pseudonimem Petros Wasilikos.
• Dokonał pierwszego greckiego przekładu Manifestu komunistycznego, opublikowanego w 1908 roku w gazecie robotniczej w Wolos.
• Zmarł na morzu w 1920 roku, na statku płynącym do Włoch, i został najpierw pochowany w Brindisi.
• Jego czasopismo Τέχνη (1898–1899) przetrwało tylko rok, ale pomogło sprowadzić europejski modernizm do Aten.