Lukia Madżoru

Lukia Madżoru, której nazwisko w alfabecie łacińskim zapisuje się także jako Maggiorou, Mangiorou lub Magiorou, urodziła się w Atenach w 1914 roku. W latach 1934–1939 studiowała malarstwo i grafikę w ateńskiej Szkole Sztuk Pięknych, najpierw u Konstandinosa Partenisa, a potem u grafika Jannisa Kefalinosa. W późniejszym wywiadzie wspominała, że to Partenis zachęcił ją do grafiki. W latach 1939–1940 kontynuowała naukę w pracowni miedziorytu École des Beaux-Arts w Paryżu. Jannis Moralis namalował jej portret olejny w 1939 roku.

W Szkole poznała grafika A. Tassosa (Anastasios Alewizos, 1914–1985), który został jej partnerem w życiu i pracy, a później mężem. W czasie okupacji była współzałożycielką grupy artystów EAM i wraz z innymi artystami cięła drzeworyty, które krążyły jako propaganda przeciw okupantowi. Była też współzałożycielką Izby Sztuk Pięknych, powołanej w 1944 roku, oraz grupy artystycznej Στάθμη (Poziom).

Po studiach wypadek ręki sprawił, że nie mogła jej przemęczać, dlatego dalej pracowała głównie jako malarka. W 1987 roku, dwa lata po śmierci Tassosa, założyła Towarzystwo Sztuk Wizualnych «Α. Τάσσος», by promować jego twórczość i wspierać młodych greckich grafików. Zmarła w Atenach w 2008 roku.

Oprócz drzeworytów jej twórczość graficzna obejmuje ilustracje do albumów i książek. Ilustrowała książki drzeworytami, między innymi Λειτουργία σε λα ύφεσις (Msza As-dur, 1943) M. Karagatsisa oraz książki K. Paraschosa i K. Makrisa. Państwowe Muzeum Sztuki Współczesnej w Salonikach opisuje jej grafiki jako oszczędne w linii, z elementami ekspresjonistycznymi, a jej malarstwo jako miękkie w przejściach tonalnych i harmonijne w kolorze.

Jej najbardziej znane dzieło publiczne powstało wspólnie z Tassosem w 1960 roku: Η καλλιέργεια του καπνού (Uprawa tytoniu), zamówione przez firmę Papastratos dla fabryki Narodowej Organizacji Tytoniowej w Stawrupoli, w zachodnich Salonikach. Miało przedstawiać robotników tytoniowych fabryki i początkowo to oni byli jego jedynymi widzami. Wykonane techniką mieszaną na tkaninie naklejonej na drewno, ma wymiary 2 × 12,40 metra i rozwija się w pięciu częściach jak fryz, czerpiąc ze sztuki bizantyjskiej, malarstwa wazowego i rzeźby starożytnej, w ziemistych i szarych tonach. Po konserwacji w Galerii Narodowej pokazano je w klasztorze lazarystów w Salonikach w 2013 roku.

Galeria Narodowa w Atenach przechowuje dwa jej obrazy: akwarelę Κατασκήνωση στη Βελίκα (Obozowisko w Velice), datowaną na około 1965 rok i podarowaną przez Ministerstwo Edukacji, oraz duży obraz olejny Μεσημέρι (Południe) z około 1980 roku.

Obrazy Madżoru znajdują się w zbiorach publicznych i wciąż są wystawiane. Latem 2017 roku gmina Skiatos pokazała ponad trzydzieści jej oryginalnych obrazów i grafik w swoim centrum kultury na Burdzi. Założone przez nią Towarzystwo Sztuk Wizualnych «Α. Τάσσος» nadal wspiera grecką grafikę. Na ćwiczenie z greckiego otwórz internetowy opis pracy Κατασκήνωση στη Βελίκα (Obozowisko w Velice) w Galerii Narodowej. Zwróć uwagę na tytuł: pisze się στη Βελίκα bez końcowego ν, ale στην Αθήνα i στην Κέρκυρα z ν, ponieważ ν zostaje przed samogłoską i przed dźwiękami takimi jak κ, π i τ. Potem napisz jedno ostrożne zdanie o dacie: Ο πίνακας χρονολογείται γύρω στο 1965 (Obraz datuje się na około 1965 rok).

• Ona i A. Tassos urodzili się oboje w 1914 roku i poznali się jako studenci ateńskiej Szkoły Sztuk Pięknych.
• Ich tytoniowy fryz ma 12,40 metra długości, mniej więcej tyle co autobus miejski.
• Jannis Moralis namalował jej portret w 1939 roku, gdy kończyła studia.
• Jej akwarela z Veliki trafiła do Galerii Narodowej jako dar Ministerstwa Edukacji.