Maria Papageorgiou

Maria Papageorgiou dorastała w Grewenie, mieście w Macedonii Zachodniej, a w wywiadach opowiadała o dzieciństwie na prowincji. Rok jej urodzenia nie pojawia się w źródłach użytych do tej strony. Podobnie jak jej rodzeństwo studiowała ekonomię, ale nigdy nie pracowała w tym zawodzie; jej nauczycielką śpiewu była Elisavet Karatzoi. W Atenach zaczynała w małych klubach muzycznych i tawernach. Autor piosenek Alexandros Emmanouilidis jako pierwszy pisał dla niej piosenki, a ich współpraca zwróciła na nią uwagę miejskiej sceny muzycznej. Krytycy nazwali ją dziewczyną z czerwoną gitarą.

Przez cztery kolejne lata dawała koncerty w każdy poniedziałek w ateńskim klubie Σταυρός του Νότου (Stavros tou Notou). Wydała też album koncertowy 4 Χρόνια Δευτέρα (4 lata poniedziałków). Przez około piętnaście lat występowała też w dziecięcej grupie teatralnej Κοπέρνικος (Kopernikos) i współpracowała z Quasi Stellar, zespołem teatru tańca choreografki Apostolii Papadamaki. Prowadziła audycję Τα τραγούδια των άλλων (Piosenki innych) w Drugim Programie greckiego radia publicznego, a także uczy śpiewu zawodowców, uchodźców i każdego, kto chce odkryć własny głos.

Jej pierwsza książka, Μια χαραμάδα πανικού (Szczelina paniki, 2016), to osobista relacja o atakach paniki, kilkakrotnie wznawiana. W 2025 roku wydawnictwo Patakis opublikowało jej pierwszą książkę literacką, Το γάβγισμα (Szczekanie).

Jej pierwszy album, Όμορφοι και ηττημένοι (Piękni i pokonani, około 2010), powstał z Alexandrosem Emmanouilidisem, który napisał większość piosenek; oboje dzielili się aranżacjami i produkcją. Potem przyszły kolejne autorskie płyty, wśród nich Άβουλο θεριό (Bestia bez woli), 3 Μοίρες (3 Mojry) i Μνήμη (Pamięć). Na ostatnich koncertach akompaniuje sobie na gitarze i fortepianie, budując piosenki na żywo za pomocą pętli i efektów.

Punktem zwrotnym była Αλληλογραφία (Korespondencja). Mikis Theodorakis zaproponował jej nagranie drugiego odczytania dziesięciu swoich piosenek; album ukazał się najpierw z gazetą Η Εφημερίδα των Συντακτών na Wielkanoc 2018 roku, a później w wydaniu winylowym. W wywiadzie z 2019 roku opowiadała, że ona i kompozytor zostali przyjaciółmi i słuchali razem płyt w jego domu. Latem 2025 roku zaprezentowała ten projekt w Chinach.

W 2022 roku wróciła z płytą Ο τελευταίος αναλογικός έρωτας (Ostatnia analogowa miłość): sześć nowych piosenek Emmanouilidisa, Stavrosa Roumeliotisa, Panagiotisa Manouilidisa, Michalisa Gelasakisa i jej samej, w tym utwór do wiersza Napoleona Lapathiotisa, przeplatanych recytowanymi wierszami Nikosa Karouzosa i Christosa Boulotisa. W listopadzie 2023 roku jej hołd dla Thanosa Mikrutsikosa, 17 ταπεινά ρέκβιεμ για το μέλλον (17 skromnych requiem dla przyszłości), wyprzedał Teatr Olympia w Atenach. Pisała też muzykę do filmów krótkometrażowych, teatru i gry wideo.

Papageorgiou należy do pokolenia greckich wokalistów, którzy podtrzymują klasyczny repertuar piosenki, interpretując go na nowo: Theodorakis, Mikrutsikos i poeci, których wiersze umuzycznili, docierają dzięki jej koncertom do nowych słuchaczy. Przekazuje też to, czego się nauczyła. Jej warsztat głosu Φτου ξελευθερία (od okrzyku, który dzieci wołają w zabawie w chowanego) co roku tworzy grupy śpiewacze w różnych częściach Grecji, a w 2023 roku śpiewała w Delfach.

Zadanie dla ciebie: wybierz piosenkę Theodorakisa z płyty Αλληλογραφία i posłuchaj jej obok starszego oficjalnego nagrania tej samej piosenki. Nie przepisując tekstu, napisz trzy greckie zdania o tym, co słyszysz, na przykład Εδώ τραγουδά πιο αργά (Tutaj śpiewa wolniej) albo Η κιθάρα ακούγεται πιο ήσυχα (Gitara brzmi ciszej).

• Theodorakis zachęcał ją, by szła dalej, słowami Μαρία, δεν θέλω να φοβάσαι (Mario, nie chcę, żebyś się bała), jak wspominała w 2019 roku.
• Według opublikowanego profilu artystki muzyka, którą napisała do filmów krótkometrażowych, została nagrodzona za muzykę oryginalną na festiwalu w Cannes.
• Na nowo zorkiestrowała utwór Coalescence Returns Christosa Christodoulou do gry wideo Risk of Rain.
• W 2026 roku mówiła o głosie i interpretacji w cyklu Τραγούδια από τον Τρίτο Όροφο (Piosenki z trzeciego piętra) w Muzeum Marii Callas w Atenach.