Angeliki Stellatu

Angeliki Stellatu urodziła się w Atenach w 1963 roku. Kształciła się w balecie klasycznym i z wyróżnieniem ukończyła Państwową Szkołę Tańca, gdzie nauczycielka Mary Tsouti prosiła tancerzy, by zauważali, co czują w każdym ruchu, a nie tylko go wykonywali. W wywiadzie z 2015 roku wspomniała też spektakl zespołu Piny Bausch w Odeonie Heroda Attyka jako „coś w rodzaju objawienia”. Stypendium Fundacji Onassisa zaprowadziło ją następnie do Nowego Jorku, gdzie studiowała w studiach Merce’a Cunninghama i uczestniczyła w seminariach improwizacji kontaktowej i techniki release.

Po powrocie do Aten założyła z Dimitrisem Papaioannou Edafos Dance Theatre; historia samej grupy podaje rok 1986, inne źródła 1987. Była jej czołową tancerką, a także asystentką choreografa w takich spektaklach jak Medea i Drakula, aż odeszła po For Ever w 2001 roku. Tańczyła też w innych niezależnych zespołach, m.in. Sine Qua Non, Analia i Choriká Zuzu Nikoludi. W teatrze pracowała jako choreografka i konsultantka ruchu dla reżyserów, między innymi w Teatrze Narodowym, Teatrze Neos Kosmos, ateńskiej sali koncertowej Megaron i na Festiwalu Ateńskim. Później reżyserowała własne prace, także ze swoim zespołem Ypsilon.

Praca Stellatu porusza się między wykonawstwem, choreografią i kształtowaniem ruchu aktorów na scenie. W Ανθρώπινη δίψα (Ludzkie pragnienie, 1999) zespołu Edafos jej solo Σκαλοπάτια (Stopnie) przyniosło jej nagrodę za najlepszą rolę kobiecą na greckich narodowych nagrodach tanecznych. W 2004 roku była choreografką w zespole twórczym Papaioannou przygotowującym ceremonie otwarcia i zamknięcia igrzysk olimpijskich w Atenach. Jej praca nad ruchem w sztuce Simona Stephensa Motortown w reżyserii Wangelisa Teodoropulosa otrzymała w 2008 roku nagrodę choreograficzną im. Kuli Pratsiki.

Jako reżyserka i choreografka stworzyła w 2006 roku a little before ( ) a little after dla Patras, Europejskiej Stolicy Kultury, a w 2009 roku cann.ib.als z Ypsilon w Teatrze Neos Kosmos. Późniejszy duet, little lives or the body I inhabit, pokazany w Atenach i Kalamacie, uczynił swoim tematem wysiłek dwóch ciał, by poruszać się w dokładnej synchronii. W marcu 2015 roku Grecka Opera Narodowa zamówiła u niej pierwszą pracę dla swojego baletu: dwa utwory Manosa Hadjidakisa, Το χαμόγελο της Τζοκόντας (Uśmiech Giocondy) i rzadko wystawiany Μαρσύας (Marsjasz), w Teatrze Olympia. Powiedziała LiFO, że nie ma stałego kodu choreograficznego i woli ekspresję abstrakcyjną od narracji: ruch, podobnie jak muzyka, może wywoływać uczucia, nie objaśniając fabuły.

Stellatu należy do pokolenia, które w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych budowało grecki taniec współczesny w niezależnych grupach. W 2015 roku zauważyła, że ten rozkwit dotyczył określonych choreografów, a nie tańca jako całości, bo brakowało struktur, które by go podtrzymały. Dziś jej nazwisko pojawia się w programach greckich teatrów i festiwali, często w rubryce „ruch” lub „choreografia”. Przeczytaj jej grecki wywiad dla LiFO z 2015 roku i znajdź czasowniki, których używa o próbie: χορεύω, δοκιμάζω, προχωρώ. Potem wstań, powoli przechyl się w bok, wyprostuj się, zatrzymaj i zrelacjonuj sekwencję: Η δασκάλα είπε ότι γέρνουμε αργά, σηκωνόμαστε και σταματάμε (Nauczycielka powiedziała, że powoli się przechylamy, prostujemy i zatrzymujemy). Poruszaj się tylko w wygodnym zakresie.

• Kształciła się w balecie klasycznym i mówi, że nosiła pointy tak wygodnie jak kapcie.
• Filmuje każdą próbę i wprowadza poprawki po obejrzeniu nagrania.
• Jej solo z 1999 roku w Ludzkim pragnieniu nosiło tytuł Σκαλοπάτια (Stopnie).
• Hadjidakis napisał Marsjasza dla Greckiego Choreodramatu Rallu Manu.