Maro Vamvounaki

Maro Vamvounaki, której nazwisko zapisuje się też jako Vamvounakis, urodziła się w 1948 roku w Chanii na Krecie i tam spędziła wczesne dzieciństwo. Jeszcze jako dziecko przeprowadziła się z rodziną do Aten: wydawca podaje, że miała dziesięć lat, inne biografie mówią o dziewięciu, a w wywiadzie z 2015 roku wspominała, że wyjechała akurat wtedy, gdy zaczynała szóstą klasę szkoły podstawowej. Jej pierwszym obrazem Aten, jak opowiadała, był przyjazd do portu w Pireusie o świcie. Później studiowała prawo i psychologię.

Od 1972 roku przez jedenaście lat mieszkała na Rodos i pracowała jako notariusz. W tym samym wywiadzie z 2015 roku nazwała Rodos ojczyzną z wyboru, ponieważ nie mogła wrócić do Chanii. W wywiadzie dla Athens Voice z 2020 roku wyjaśniła, że pisanie nigdy nie było jej zawodem: przez wiele lat była notariuszem, a potem psycholożką, i z tej pracy utrzymywała siebie i syna. Obecnie mieszka w Atenach.

Jej pierwsza książka, zbiór opowiadań Ο Αρχάγγελος του καφενείου (Archanioł z kawiarni), ukazała się w 1978 roku. Od tego czasu wydała dziesiątki książek w kilku ateńskich wydawnictwach. Psichogios, dziś jej główny wydawca, wymienia dwadzieścia jeden jej dzieł i podaje, że jej książki zostały przetłumaczone i wydane we Francji, w Niemczech, Korei, Rosji, Armenii i Holandii.

Vamvounaki pisze przede wszystkim o miłości i o tym, co ona robi z ludźmi: o pożądaniu, zazdrości, czekaniu, samotności i strachu przed zranieniem. Jej najbardziej znana powieść, Το χρονικό μιας μοιχείας (Kronika pewnej zdrady), ukazała się po raz pierwszy w 1981 roku w wydawnictwie Domos i wciąż jest wznawiana przez Psichogios. Wydawca przedstawia ją serią pytań: czy kochamy ludzi, czy tylko samą miłość? Czy kochamy to, co inni nam dają, czy to, czego oczekujemy, że nam dadzą?

Do innych powieści z jej pierwszych dziesięcioleci należą Ντούλια (Doulia, 1984), Η μοναξιά είναι από χώμα (Samotność jest z ziemi, 1987) i Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο (Dawne miłości idą do raju, 1990). W wywiadzie z 2016 roku wskazała Ντούλια jako książkę najbliższą jej sercu i tę, której pisanie najbardziej ją bolało. Centrum Języka Greckiego umieszcza Ντούλια wśród książek swojego internetowego przewodnika literackiego po Chanii.

Studia psychologiczne ukształtowały także serię esejów i książek o związkach i nieświadomości. Późniejsze powieści, takie jak Η δικηγόρος (Adwokatka, 2015) i Γυναίκες της αναμονής (Kobiety oczekiwania, 2020), wracają do tych samych pytań. Sama opisuje swoją metodę jako impulsywną: nie planuje książki z góry, lecz pozwala, by prowadziła ją historia i bohaterowie.

Książki Vamvounaki są obecne w greckich księgarniach od ponad czterech dziesięcioleci, a wiele jej wczesnych powieści wydawnictwo Psichogios wydało ponownie. Jej nazwisko pojawia się też w przewodniku literackim po Chanii Centrum Języka Greckiego, obok takich pisarzy jak Maro Douka i Nikos Kazantzakis. Jako ćwiczenie z greckiego otwórz stronę Psichogios poświęconą książce Το χρονικό μιας μοιχείας i przeczytaj pytania w opisie. Znajdź czasowniki αγαπάμε (kochamy) i περιμένουμε (czekamy, oczekujemy). Następnie napisz dwa własne zdania o czymś ze swojego życia: Μου αρέσει… γιατί… (Podoba mi się… bo…) i Με φοβίζει… γιατί… (…przeraża mnie, bo…). Zauważ, że w μου αρέσει i με φοβίζει osoba, która odczuwa, występuje jako zaimek, μου lub με, a nie jako podmiot.

• Jako dziecko chciała zostać baletnicą, jak powiedziała LiFO w 2009 roku.
• Mówi, że nie ma żadnej rutyny pisarskiej, bo rutyna by ją niepokoiła.
• Od dzieciństwa nazywa siebie σπιτόγατος (domatorka, dosłownie „domowy kot”).
• Dla niej psychologia, a zwłaszcza psychoanaliza, sama w sobie jest wielką drogą ku poezji.