Kakia Analiti

Kakia Analiti urodziła się w Pireusie w 1934 roku. Studiowała w Szkole Dramatycznej Konserwatorium Ateńskiego (Ωδείο Αθηνών), gdzie uczył reżyser Dimitris Rontiris. W 1955 roku, jeszcze jako studentka, zadebiutowała na scenie w zespole Dionisisa Pagulatosa jako Katerina w sztuce Grigoriosa Ksenopulosa Το φιόρο του Λεβάντε (Kwiat Lewantu). Archiwum ERT datuje jej pierwszy oficjalny występ na 1958 rok, w sztuce Βαθιές είναι οι ρίζες (Głębokie są korzenie), z Greckim Teatrem Ludowym Manosa Katrakisa w teatrze Kotopuli. Pracowała też z zespołami Adamandiosa Lemosa oraz z Nea Skini Kostisa Liwadeasa. W zespole Kateriny Andreadi poznała aktora Kostasa Rigopulosa, który został jej mężem i scenicznym partnerem na całe życie. Ich córka, Zoi Rigopulu, również została aktorką.

W 1963 roku para założyła zespół Rigopulos–Analiti z siedzibą w Teatrze Analiti w pobliżu Pedion tu Areos w Atenach. Do połowy lat 90. wystawiał on sztuki greckie i zagraniczne, głównie komedie. Od końca lat 50. Analiti grała też komediowe i dramatyczne role drugoplanowe w kinie greckim, w filmach takich jak Λαός και Κολωνάκι (Lud i Kolonaki) i Μια του κλέφτη (Raz dla złodzieja) z Dimitrisem Hornem. Jej ostatni występ we własnym teatrze miał miejsce w sztuce Σε φιλώ στη μούρη (Całuję cię w buźkę) w sezonie 1997–98. Rigopulos zmarł w 2001 roku. Analiti zmarła nagle na zawał serca w swoim domu w Palaio Faliro 1 czerwca 2002 roku, w wieku 68 lat.

Teatr Analiti był przede wszystkim domem komedii bulwarowej: lekkich, szybkich sztuk opartych na nieporozumieniach, małżeństwach i pomyłkach co do tożsamości. Jego największym sukcesem była Αγάπη μου Ουάουα (Kochanie moje Ouaoua), grecka inscenizacja francuskiej komedii Chérie noire François Campaux. Według ERT premiera odbyła się w sezonie 1967–68 w teatrze Wergi, a sztukę grano do 1972 roku. Inne relacje podają dłuższy okres, więc dokładny czas jest niepewny, ale wszystkie zgadzają się co do wyjątkowego sukcesu. W styczniu 1974 roku powstała wersja filmowa. Repertuar zespołu obejmował też Έρωτας και πολιτική (Miłość i polityka), Ένα κρεβάτι για τρεις (Łóżko dla trojga) i Γυάλινος κόσμος (Szklana menażeria).

Telewizja zachowała część tej pracy. Dla cyklu ERT Θέατρο της Δευτέρας (Teatr Poniedziałkowy) Rigopulos wyreżyserował komedię André Roussina Ένα κρεβάτι για τρεις, nagraną w 1977 roku i po raz pierwszy wyemitowaną 4 września 1978 roku. Analiti grała Ninę, Rigopulos Adolphe’a Tessiera, a Lefteris Wurnas Gérarda de Val. W 1987 roku para wystąpiła razem w programie ERT Το καλλιτεχνικό καφενείο (Kawiarnia artystów), opowiadając o pierwszych krokach w teatrze i o Αγάπη μου Ουάουα. Jej ostatnia produkcja przyniosła ciepłą recenzję krytyka Wangelisa Psirakisa, który pochwalił jej umiar i wewnętrzną głębię.

Kariera Analiti należy do historii prywatnych zespołów teatralnych Aten, w których aktorzy-dyrektorzy prowadzili własne sceny i sezon po sezonie budowali wierną publiczność. ERT wracała do jej pracy w archiwalnych hołdach, a nagrania Teatru Poniedziałkowego pozostają dostępne. Obejrzyj kilka minut Ένα κρεβάτι για τρεις w archiwum ERT i śledź, kto mówi: zapisz każdą wychwyconą kwestię z imieniem postaci, np. Η Νίνα λέει ότι… (Nina mówi, że…). Potem opisz ruch, który naprawdę widzisz, własnym greckim zdaniem z czasownikiem w stronie biernej, na przykład Η πόρτα ανοίγεται (Drzwi są otwierane). To nasze własne zdania ćwiczeniowe, nie kwestie ze sztuki.

• Zadebiutowała na scenie w 1955 roku, gdy była jeszcze studentką aktorstwa.
• Teatr, który prowadziła z mężem, nosił jej własne nazwisko: Θέατρο Αναλυτή (Teatr Analiti).
• Autor tekstów o teatrze, który widział jej ostatnią produkcję, wspominał, że grała ze złamaną ręką w gipsie.
• Αγάπη μου Ουάουα przeszła z jej sceny do kina w 1974 roku.