Sofia Filippidou

Filippidou urodziła się i dorastała w Salonikach. Studiowała filologię germańską na Uniwersytecie Arystotelesa w Salonikach i aktorstwo w Państwowym Konserwatorium w tym mieście, a przez rok odbywała studia podyplomowe z dramaturgii na tej samej uczelni. Jej doświadczenie sceniczne zaczęło się w warsztacie teatralnym salonickiego stowarzyszenia Τέχνη (Sztuka), do którego należała w latach 1971–1979, a kontynuowała je na jego Scenie Eksperymentalnej w latach 1980–1985. Przez osiem lat uczyła też niemieckiego jako nauczycielka godzinowa w Sindos i odeszła z tej posady wkrótce po otrzymaniu stałego etatu.

W 1985 roku przeniosła się do Aten, gdzie od tamtej pory pracuje jako aktorka, reżyserka i autorka. Jej droga zawodowa prowadziła do Teatru Narodowego, Teatru Sztuki Karolosa Kuna, Teatru przy ulicy Kykladon „Lefteris Voyiatzis”, antycznego teatru w Epidauros, Odeonu Heroda Attyka i na festiwale takie jak Ajschyleje. W 2000 roku założyła grupę studencką Ιδαίοι Δάκτυλοι (Daktyle Idajscy) w fundacji kulturalnej Κρητική Εστία (Kreteńskie Ognisko), z którą przygotowała dwanaście spektakli opartych na poezji, prozie i tekstach dramatycznych. W latach 2002–2005 uczyła teatru i aktorstwa na seminariach edukacji dorosłych w całej Grecji. Od 2010 roku jest dyrektorką artystyczną organizacji non-profit τ3χνη, zajmując się głównie badaniami, przekładem i reżyserią.

Archiwum Teatru Narodowego wymienia trzy jej przedstawienia w tej instytucji. W 1997 roku zagrała rolę tytułową w Φαύστα ή Η απωλεσθείς κόρη (Fausta, czyli zaginiona córka), parodii Bostantzoglou z 1964 roku w reżyserii Nikosa Chatzipapasa na Nowej Scenie. Latem 2011 roku wystąpiła w Σκηνοβάτες (Wędrowcy sceny) Stamatisa Fasoulisa, spektaklu złożonym ze scen teatru antycznego, który miał premierę w Epidauros i objechał Grecję; grała Kasandrę oraz komiczną postać fliaka o imieniu Κλαυταιμνήστρα. W 2015 roku przetłumaczyła Szczęśliwe dni Samuela Becketta jako Ευτυχισμένες μέρες i zagrała Winnie, kobietę zakopaną w kopcu ziemi, która nie przestaje mówić, w inscenizacji Giorgosa Maniotisa w teatrze Rex.

Przekład i reżyseria wyznaczają dużą część jej pracy. W 2018 roku wystawiła w Teatrze Ateńskim swój przekład dzikiej komedii J. M. R. Lenza Η ιστορία του πρίγκιπα της Κούμπα Τάντι (Historia księcia Tandiego z Kuby), projektując również scenografię, kostiumy i ruch sceniczny. W 2021 roku połączyła dwie sztuki Konstantinosa Christomanosa w jeden spektakl, Τα τρία φιλιά… Η Σταχτιά γυναίκα (Trzy pocałunki… Popielata kobieta). Wydała też Με μια σκάλα στο φεγγάρι (Z drabiną do księżyca, 2015), zbiór jej felietonów prasowych Η ματιά της Σοφίας (Spojrzenie Sofii), i napisała sztukę Συγγνώμη, Κύριε Μπέκετ (Przepraszam, panie Beckett), wystawioną w 2025 roku.

Najnowsza praca Filippidou pokazuje inną stronę greckiego teatru: małą, niezależną i bliską widzom. W 2023 roku zamieniła swoją salę prób w Atenach w teatr na 35 miejsc z wolnym wstępem i wystawiła tam Υβόννη, πριγκίπισσα της Βουργουνδίας (Iwona, księżniczka Burgunda) Gombrowicza; w 2025 roku pokazała tam własną komedię inspirowaną Beckettem. Dla uczących się dobrym punktem wyjścia jest internetowe archiwum Teatru Narodowego. Otwórz stronę Ευτυχισμένες μέρες (2015) i przeczytaj grecką obsadę. Następnie opisz zdaniem w stronie biernej obraz sceniczny, którego wymaga Beckett: Η Γουίννυ είναι θαμμένη ως τη μέση σε έναν λόφο από χώμα (Winnie jest zakopana do pasa w kopcu ziemi). Na koniec przekaż jej zdanie z wywiadu z pomocą είπε ότι (powiedziała, że). Te zdania ćwiczeniowe są nasze; Beckett napisał sztukę po angielsku, a grecki tekst sceniczny był jej przekładem.

• Jako dziecko, jak opowiada, na pytanie, kim chce zostać, odpowiadała jednym słowem: „niezależna”.
• Archiwum Teatru Narodowego podaje ją w 2015 roku zarówno jako tłumaczkę Szczęśliwych dni, jak i odtwórczynię Winnie.
• Przekład komedii Lenza ukończyła w 2007 roku, ponad dziesięć lat przed jej wystawieniem.
• Do jej spektaklu według Christomanosa w 2021 roku około 130 aktorów przesłuchiwano przez Zoom na trzy miejsca.