Kallirroi Parren

Kallirroi Siganou werd in 1861 geboren in Rethymnon op Kreta en kreeg een voor een Grieks meisje van haar tijd ongewoon goede opleiding, die haar voorbereidde op het leraarschap. Zoals veel ontwikkelde Griekse vrouwen van de negentiende eeuw vond ze haar eerste loopbaan in het onderwijs in het buitenland, in de Griekse gemeenschappen van het Ottomaanse Rijk en Zuid-Rusland, en leidde ze meisjesscholen in Adrianopel en in Odessa.

Ze trouwde met Ioannis Parren, een journalist van Franse afkomst uit Constantinopel die het eerste Griekse persbureau oprichtte, en vestigde zich in Athene. Daar publiceerde ze op 8 maart 1887 het eerste nummer van Η Εφημερίς των Κυριών. De krant verscheen zo'n drie decennia wekelijks, en eromheen bouwde ze een heel netwerk van vrouwenorganisaties op: zondagsscholen voor werkende meisjes en dienstmeiden die nooit hadden leren lezen, liefdadigheids- en beroepsverenigingen en in 1896 de Unie van Griekse Vrouwen.

In 1911 richtte ze het Lyceum van Griekse Vrouwen op, gewijd aan de opvoeding van vrouwen en het behoud van Griekse klederdracht, dans en volkstraditie. Ze bleef in contact met de internationale vrouwenbeweging en bleef bijna tot het einde van haar lange leven actief. Ze stierf in 1940 in Athene, twaalf jaar voordat Griekse vrouwen in 1952 eindelijk stemrecht kregen bij landelijke verkiezingen.

Η Εφημερίς των Κυριών was haar grote werk. Het was de eerste Griekse krant die door vrouwen werd geleid en geschreven, en de pagina's mengden wat de lezeressen verwachtten, huishoudtips, mode en literatuur, met wat ze niet verwachtten: reportages over vrouwenonderwijs in Europa en Amerika, artikelen over de rechtspositie van getrouwde vrouwen, campagnes voor de toegang van vrouwen tot de universiteit en tot beroepen als geneeskunde en rechten, en verhalen over arbeidsters in fabrieken. Parren koos haar toon zorgvuldig en presenteerde haar eisen vaak als goed voor gezin en natie, maar de eisen zelf waren radicaal voor het Athene van de jaren 1880.

Ze schreef ook fictie om haar ideeën bij een breder publiek te brengen. Haar romans Η χειραφετημένη (De geëmancipeerde, 1900), Η μάγισσα (De heks, 1901) en Το νέον συμβόλαιον (Het nieuwe contract, 1902) volgen ontwikkelde jonge vrouwen die naar hun eigen keuzes proberen te leven en daarvoor de prijs betalen in een samenleving die niet klaar is voor hen. Haar toneelstuk Η νέα γυνή (De nieuwe vrouw, 1907), gebaseerd op deze romans en opgevoerd met Marika Kotopouli, bracht dezelfde thema's op het toneel.

Haar andere blijvende schepping is het Lyceum van Griekse Vrouwen, dat twee zaken verenigde die voor haar één waren: de waardigheid en opvoeding van vrouwen, en de waardigheid van de Griekse volkscultuur, die het Lyceum verzamelde en opvoerde.

Parren wordt herinnerd als de eerste grote figuur van het Griekse feminisme, en elke geschiedenis van vrouwenrechten in Griekenland begint met haar krant. Het door haar opgerichte Lyceum van Griekse Vrouwen is nog altijd actief, met afdelingen in heel Griekenland en daarbuiten: de dansgroepen, kostuumcollecties en volksmuziekvoorstellingen zijn te zien op festivals en nationale feesten, en veel Griekse kinderen leren er traditionele dansen. Jaargangen van Η Εφημερίς των Κυριών worden bewaard in Griekse bibliotheken, en een blik op een originele pagina met koppen in het katharevousa is een levendige les in hoe het Grieks is veranderd. De datum van het eerste nummer, 8 maart 1887, legt een opvallende link met de huidige Internationale Vrouwendag.

• Het eerste nummer van haar krant verscheen op 8 maart 1887, de datum die nu Internationale Vrouwendag is.
• Ze richtte zondagsscholen op zodat werkende meisjes en dienstmeiden konden leren lezen en schrijven.
• Het Lyceum van Griekse Vrouwen, dat ze in 1911 oprichtte, is nog steeds een van de belangrijkste hoeders van Griekse traditionele dans en klederdracht.
• Haar man richtte het eerste Griekse persbureau op.