Dimitris Mitropanos

Mitropanos urodził się 2 kwietnia 1948 roku w Trikali, mieście w Tesalii, które dało już Grecji Wasilisa Tsitsanisa. Jego rodzina była biedna i w 1964 roku, mając szesnaście lat, przeniósł się do Aten, by zamieszkać u wuja, pracować i spróbować szczęścia jako śpiewak. Grigoris Bithikotsis wysłał go do wytwórni płytowej Columbia, gdzie poznał Jorgosa Zambetasa, którego później nazywał swoim wielkim nauczycielem. W 1966 roku przypadkowe spotkanie z Mikisem Theodorakisem sprawiło, że śpiewał na koncertach fragmenty Ρωμιοσύνη (Romiosini) i Το Άξιον Εστί (Godne jest), a w 1967 roku ukazała się jego pierwsza płyta, piosenka «Θεσσαλονίκη» (Saloniki).

Dyktatura wojskowa z 1967 roku zakazała muzyki Theodorakisa, a Mitropanos zwrócił się ku repertuarowi λαϊκό lokali nocnych, «πίστες», do których Grecy chodzili słuchać na żywo buzuki i śpiewaków. W latach 70. i 80. stał się jednym z najpopularniejszych śpiewaków w kraju, nagrywał z wieloma czołowymi kompozytorami i autorami tekstów i śpiewał wieczór w wieczór w Atenach i Salonikach.

W 1996 roku dzięki albumowi z kompozytorem Thanosem Mikrutsikosem, Στου αιώνα την παράγκα (W baraku stulecia), znalazł nową publiczność, młodszą i bardziej miejską, i zaczął występować w dużych salach koncertowych i teatrach pod gołym niebem, a nie tylko w klubach. Śpiewał dalej w XXI wieku, podziwiany przez muzyków wszystkich stylów. Zmarł w Marusi w Atenach 17 kwietnia 2012 roku, w wieku sześćdziesięciu czterech lat. Opłakiwała go cała Grecja, zarówno miłośnicy λαϊκό, jak i muzycy wszelkich stylów.

Mitropanos był wykonawcą, nie kompozytorem: jego sztuką był głos. Był to głęboki, ciemny baryton, szorstki na krawędziach i bardzo pewny, a on śpiewał bez sztuczek, stojąc niemal nieruchomo i pozwalając słowom nieść uczucie. Grecy często opisują jego śpiew słowem «βαριά», ciężki, w sensie poważny i pełen wagi, a piosenka w jego głosie brzmi jak spowiedź człowieka, który przeżył swoje.

Jego repertuar to klasyczne λαϊκό: piosenki o miłości i stracie, o wyjeździe i powrocie do domu, o samotności w wielkim mieście, o morzu i drodze emigranta. Do najbardziej znanych należą Άγιος Φεβρουάριος (Święty Luty, 1971) Dimosa Moutsisa i Manosa Eleftheriu, Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη (Szukam cię w Salonikach), której akcja toczy się w Salonikach, oraz Πάρε αποφάσεις (Zdecyduj się, 1991) Christosa Nikolopulosa i Lefterisa Papadopulosa. W 1996 roku, z Thanosem Mikrutsikosem jako kompozytorem i Alkisem Alkeosem jako autorem tekstu, nagrał Ρόζα (Roza), piosenkę o bardziej nowoczesnym, poetyckim tekście, która zdobyła mu nowe pokolenie słuchaczy i stała się jedną z jego wizytówek.

Przez całe życie śpiewał też utwory Theodorakisa, a jego koncerty mieszały stare piosenki z lokali nocnych z tym bardziej «artystycznym» repertuarem, pokazując, jak cienka może być granica między nimi w muzyce greckiej.

Mitropanos to jeden z głosów, które Grecy wymieniają jako pierwsze, mówiąc o piosence λαϊκό, obok Steliosa Kazantzidisa i Grigorisa Bithikotsisa. Jego nagrania nieustannie grają w greckim radiu i w tawernach, a śpiewacy na żywo wciąż co wieczór wykonują jego piosenki. Aby go poznać, posłuchaj «Ρόζα» i «Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη»: język jest prosty, śpiew powolny i wyraźny. W Trikali wspomina się go z dumą jako drugiego wielkiego muzyka miasta po Tsitsanisie, a oba nazwiska często wymienia się razem. Jego piosenki są chronione prawem autorskim, więc szukaj oryginalnych nagrań.

• Urodził się w Trikali, tym samym mieście co kompozytor Wasilis Tsitsanis.
• Jego pierwsza płyta, piosenka «Θεσσαλονίκη», ukazała się w 1967 roku, gdy miał dziewiętnaście lat.
• Był śpiewakiem, nie autorem piosenek: jego sława opiera się całkowicie na głosie i doborze piosenek.
• Jego album z 1996 roku z Thanosem Mikrutsikosem przyniósł mu młodą publiczność po trzydziestu latach kariery.