Nikos Dimu

Nikos Dimu urodził się w Atenach w 1935 roku, w 1954 ukończył Athens College. Studiował filozofię na Uniwersytecie Monachijskim oraz literaturę angielską i francuską. Pracował w reklamie, dziennikarstwie, telewizji, radiu i fotografii. Pisał o komputerach i samochodach, a także o literaturze i filozofii. Poezja, proza, eseje i satyra należą do jednej szerokiej drogi twórczej. Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας (Nieszczęście bycia Grekiem) ukazało się w Ikaros w 1975 roku i stało się jego najbardziej znaną książką.

Własne życie również uczynił długotrwałym projektem literackim. Cztery części wokół ulic, przy których mieszkał, połączyły się w Οι δρόμοι μου (Moje ulice) w 2004 roku. Rozszerzone wydanie Patakis wyszło w 2015. W swoim tekście dla ERT wyjaśnił, że autobiografia zajęła piętnaście lat i zaczęła się od rozproszonych osobistych historii. Muzeum Benaki poświęciło jego twórczości wystawę i katalog w 2015 roku, łącząc pisanie, fotografię i pracę w mediach. Późniejsze książki to Μικρό εγχειρίδιο ορθολογισμού (και ανορθολογισμού) (Mały podręcznik racjonalizmu i irracjonalizmu, 2016) i Η αντίσταση στον Δαρβίνο και άλλα 13 ετερόδοξα κείμενα (Opór wobec Darwina i trzynaście innych tekstów heterodoksyjnych, 2024).

Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας (Nieszczęście bycia Grekiem, 1975) używa krótkich numerowanych refleksji zamiast ciągłej narracji. Początek rozważa dystans między pragnieniem i rzeczywistością, potem greckie wyobrażenia o sobie, mity i lęki. Dedykacja dla Emmanuila Roidisa wpisuje książkę w tradycję podważania publicznych pewników. To argumenty pisarza, z którymi można się zgadzać lub spierać, nie neutralne opisy każdego Greka. Μικρό εγχειρίδιο ορθολογισμού (και ανορθολογισμού) (Mały podręcznik racjonalizmu i irracjonalizmu, 2016) przedstawia krytyczne myślenie jako metodę do ćwiczenia, nie odziedziczoną doktrynę.

Οι δρόμοι μου (Moje ulice, zebrane 2004, rozszerzone 2015) przechodzi od debaty publicznej do doświadczenia osobistego. Ulice porządkują wspomnienia, lecz Dimu opisuje opowieść wewnętrzną, nie listę zdarzeń. Dzieciństwo pod okupacją, studia w Niemczech, praca i pisanie tworzą jedno wspominane życie. Uczący się może zacząć własne wspomnienie od miejsca. Wybierz ulicę dzieciństwa, zacznij Όταν ήμουν παιδί… (Kiedy byłem dzieckiem…) i dodaj, gdzie mieszkałeś i jak chodziłeś do szkoły. Trzy własne zdania utworzą wykonalny pierwszy akapit autobiograficzny.

Twórczość Dimu jest dostępna u wydawców, w archiwach i katalogu Benaki. Strona ERT Νίκος Δήμου: μια ζωή πιο αληθινή από μυθιστόρημα (Nikos Dimu: życie prawdziwsze niż powieść) zawiera jego relację o pisaniu Οι δρόμοι μου (Moje ulice). Przeczytaj krótki początek i stwórz kartę wspomnienia. Użyj Όταν ήμουν παιδί… (Kiedy byłem dzieckiem…), dodaj Έμενα… (Mieszkałem…) i Πήγαινα στο σχολείο… (Chodziłem do szkoły…). Wybierz zdjęcie lub ulicę jako pomoc. Przeczytaj trzy zdania i zapytaj partnera Πού έμενες; (Gdzie mieszkałeś?). Ćwiczysz tak osobistą przeszłość bez całej autobiografii.

• Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας z 1975 roku dedykowane jest Emmanuilowi Roidisowi.
• Autobiografia wyrosła z czterech części wokół ulic, przy których mieszkał.
• Muzeum Benaki pokazało razem jego teksty i fotografie w 2015 roku.