Rena Kyriakou

Rena Kyriakou urodziła się w Heraklionie 25 lutego 1917 roku. 31 grudnia 1923, jako sześciolatka, wystąpiła w ateńskiej sali Parnassos z własnymi kompozycjami. Jej wczesna publiczna tożsamość łączyła więc granie i pisanie muzyki. Studia w Wiedniu i Paryżu rozwijały obie umiejętności.

W 1930 wstąpiła do konserwatorium w Paryżu, uczyła się fortepianu u Isidora Philippa oraz harmonii i kompozycji, między innymi u Henriego Büssera. Zdobyła pierwszą nagrodę pianistyczną konserwatorium i zaczęła międzynarodową karierę. Własne utwory pojawiały się obok uznanego repertuaru, niekiedy na bis. Późniejsze projekty dla Vox poświęcały szczególną uwagę Mendelssohnowi, Chabrierowi i Albénizowi oraz Solerowi i Fieldowi.

W 1943 zagrała partię solową na prawykonaniu swego Koncertu fortepianowego op. 18 z Ateńską Orkiestrą Państwową pod dyrekcją Theodorosa Vavayannisa. Wykonała go ponownie w Genewie w 1954 pod Jeanem Meylanem. Jej życie muzyczne obejmowało nauczanie i pracę jurorską. Zmarła w Moschato w sierpniu 1994. Muzeum Historyczne Krety i Biblioteka Muzyczna Lilian Voudouri zachowują partytury i dokumenty pozwalające wspólnie badać działalność wykonawczą i kompozytorską.

Katalog Kyriakou zawiera drobne utwory o różnych tytułach i charakterach: Tango i Kloster (Klasztor), 1928; Les cloches (Dzwony) i Burlesque nr 2, 1935; Perpetuum Mobile (Nieustanny ruch), 1940. Komponowanie towarzyszyło rozwojowi pianistki. Koncert fortepianowy op. 18 rozszerza skalę do dialogu solisty z orkiestrą.

Wydana partytura datuje koncert na lata 1938–1940; prawykonanie nastąpiło w 1943. Współczesne badania analizują zmienną fakturę i równowagę fortepianu z orkiestrą oraz warunki pracy kobiety komponującej w greckim życiu muzycznym. Późniejsze wykonawczynie, w tym Efi Agrafioti, powracały do utworu. Jej wspomnienia ukazują nauczanie skupione na szukaniu dźwięku.

Nagrania zachowują interpretacje Kyriakou utworów innych kompozytorów. Wydania Vox z muzyką Chabriera obejmują Aubade i Caprice i wyraźnie wskazują pianistkę. Słuchacz śledzi ruch, głośność i ciszę bez słów. Rękopisy i płyty dają uzupełniające spotkania: z muzyką, którą stworzyła, i z tą, którą interpretowała dotykiem, rozłożeniem czasu i frazowaniem.

Greckie archiwa, badania i koncerty ukazują obie kariery. Partytury można poznawać w cyfrowym repozytorium Biblioteki Muzycznej, a katalogi nagrań wskazują wykonane utwory. W krótkim zadaniu wybierz jej Aubade lub Caprice Chabriera i posłuchaj dwóch fragmentów. Z pomocą adaptowanego tekstu zanotuj tempo, głośność i pauzę. Napisz dwa proste porównania z πιο αργός i πιο δυνατός, używając ο ρυθμός i ο ήχος jako podmiotów. Przeczytaj własne zdania na głos i wyjaśnij wybory. To grecki opis wsparty słuchaniem instrumentalnym; fortepian sam nie dostarcza greckiej mowy.

• Urodziła się w Heraklionie 25 lutego 1917.
• Grała własne kompozycje w ateńskim Parnassos 31 grudnia 1923.
• Prawykonała swój Koncert z Ateńską Orkiestrą Państwową w 1943.
• Archiwa są w Heraklionie i Bibliotece Muzycznej Lilian Voudouri w Atenach.