Teokryt

Teokryt pochodził z Syrakuz, greckiego miasta na Sycylii o silnej tradycji komedii i mimu. Działał w pierwszej połowie III wieku p.n.e.; dokładne daty urodzenia i śmierci są niepewne. Jego poezja należy do świata hellenistycznego, w którym grecka literatura łączyła Sycylię, wyspy egejskie i Egipt. Tradycje biograficzne i wiersze wiążą go z Kos i Aleksandrią, choć miejsce akcji wiersza samo nie dowodzi pobytu autora. Pochwała Ptolemeusza II i utwór do Hierona z Syrakuz pokazują, jak poeci zabiegali o uznanie i wsparcie władców.

Zachowane dzieła przedstawiają wykreowane głosy, a nie ciągłą autobiografię. W Θαλύσια (Święcie plonów) narrator Simichidas przemierza Kos i spotyka koźlarza Likidasa. Wymieniają pieśni przed wiejskim świętem. Badacze analizują relację narratora z poetą, lecz nie czynią z epizodu dosłownego dziennika. Zbiór łączy pasterzy, bohaterów mitycznych i mieszczan. Niektóre wiersze przekazane pod jego imieniem uznaje się za nieautentyczne. Ta mieszana tradycja pozwala oddzielić historycznego poetę od szerszej tradycji pasterskiej, która wokół niego wyrosła.

Idylle to krótkie wiersze o bardzo różnych sceneriach i głosach. Θύρσις ἢ Ὠιδή (Tyrsis albo Pieśń), idylla 1, umieszcza pieśń o Dafnisie w centrum spotkania wiejskich śpiewaków. Θαλύσια (Święto plonów), idylla 7, łączy wymianę pieśni z wędrówką i świętem Demeter. Συρακόσιαι ἢ Ἀδωνιάζουσαι (Syrakuzanki albo Kobiety na święcie Adonisa), idylla 15, prowadzi dwie kobiety przez Aleksandrię na królewskie uroczystości. Miejskie głosy nie pozwalają sprowadzić zbioru do spokojnej wsi.

Teokryt pisze kunsztowne wiersze, często w literackim dialekcie doryckim i epickim heksametrze. Codzienne gesty i rozmowy współistnieją z mitami oraz uczonymi aluzjami. Pasterze są postaciami sztuki, nie dokumentalnym zapisem wiejskiej mowy. Pod koniec idylii 7 brzmią owady i ptaki, powietrze pachnie dojrzałym latem, obok leży obfitość gruszek i jabłek. Cytat pochodzi z wersu 143. Następne inspirują osobne ćwiczenie nowogreckie: ένα μήλο / δύο μήλα (jedno jabłko / dwa jabłka), ένα αχλάδι / δύο αχλάδια (jedna gruszka / dwie gruszki). To współczesne formy; dawnych słów ani dialektu nie uznajemy za grekę A2.

Centrum Języka Greckiego przedstawia Teokryta w antycznej antologii i przewodniku hellenistycznym, rozróżniając wiejskie i miejskie idylle. Znajdź z przekładem końcowy krajobraz Θαλύσια, idylla 7, wersy 135–147. Zauważ gruszki i jabłka w 144–145. Potem użyj owoców lub rysunku: oznacz jedno jabłko ένα μήλο, dwa — δύο μήλα; powtórz z ένα αχλάδι / δύο αχλάδια (jedna gruszka / dwie gruszki). Zapytaj Πόσα μήλα έχεις; (Ile masz jabłek?). Poetycka obfitość staje się praktycznym liczeniem po nowogrecku; dawny dialekt dorycki pozostaje osobną lekturą ze wsparciem.

• Idylle przedstawiają również sceny miejskie, nie tylko pasterzy.
• Idylla 7 świętuje Demeter, boginię zbóż i plonów.
• Niektóre wiersze przekazane pod jego imieniem uważa się za nieautentyczne.