Dimitra Siaterli

Dimitra Siaterli lindi në Argos, në Peloponez, në vitin 1952. Nga viti 1971 deri në 1977 studioi në Akademinë e Arteve të Bukura në Bolonjë, ku u diplomua në pikturë në vitin 1975 dhe përfundoi studimet në dekorim në vitin 1977. Midis viteve 1975 dhe 1977, një bursë e EOMMEX, organizatës greke për ndërmarrjet e vogla dhe zejtarinë, mbështeti punën e saj për teknika të reja grafike, dhe ajo u përqendrua te gravura në bakër. Në po ato vite punoi në studion e grafistit Pino Pandolfini, i cili më vonë u bë bashkëshorti i saj.

Në vitin 1977 u kthye në Greqi dhe themeloi me Pandolfinin Qendrën e Grafikës së Athinës. Nga viti 1983 krijoi ndërhyrje në hapësirë: konstruksione, skulptura dhe performanca të ndërthurura me tingull dhe poezi. Në vitin 1989 ishte anëtare themeluese e grupit Qendra e Grafikës, dhe nga viti 1991 nisi të krijonte botime artistike dhe ilustrime librash. Nga viti 2010 deri në 2016 dha mësim grafikë dhe art të shtypur në Universitetin e Maqedonisë Perëndimore. Është anëtare e Shoqatës së Grafistëve Grekë, dhe Prefektura e Argolidës i dha Çmimin e saj të Kulturës në vitin 2004 dhe sërish në 2008. Veprat e saj ndodhen në koleksione si Galeria Kombëtare dhe Pinakoteka e Bashkisë së Athinës.

Siaterli punon me grafikë, instalacion dhe skulpturë të sheshtë; i pret dhe i gdhend pllakat e saj në dru, zink, bakër, hekur dhe linoleum. Në një intervistë për CultureNow në vitin 2026 ajo përshkroi dy faza: së pari një marrëdhënie të gjatë dhe eksperimentale me pllakën; pastaj, me stampat, një marrëdhënie të re me ngjyrën, letrën dhe shtypjen. Prandaj e paraqet pllakën dhe stampën e saj si të barabarta, dhe shumë pllaka shfaqen si vepra të pavarura. Πιθανές Νήσοι (Ishuj të mundshëm), një gravurë me acid me ngjyra e vitit 1991, është një nga stampat e saj.

Rrjeta e merimangës përshkon veprën e saj që nga viti 1983. Ajo e ka trajtuar si mitin e Arakneas që sfidon Athinanë, si kurth, plan qyteti dhe rrjet solidariteti, duke zgjedhur sipas çdo ideje litarë, pe qepjeje, lëkurë, pëlhurë ose tel. Ekspozita e saj personale e vitit 1995 në Galerinë 7 në Athinë e mori titullin nga një frazë që ajo ia atribuon Platonit: Ιστός ψυχοδιάβατος πλεκτάνην εαυτώ δαιδαλεύεται. Dy gravura të vogla në bakër të po atij viti, Φιάλη κλειστή (Shishe e mbyllur) dhe Φιάλη ανοιχτή (Shishe e hapur), ndodhen në Koleksionin Sotiris Felios. Retrospektiva e saj Συνεκτικά Δίκτυα (Rrjete lidhëse) në vitin 2026 në Pinakotekën e Bashkisë së Athinës, me kuratore Vasia Magoulën, përfshinte një rrjetë prej fijesh të holla bakri dhe Σκιές (Hijet), një varg figurash prej druri të shpuara, fëmijë dhe adoleshentë.

Rruga e Siaterlit e lidh grafikën greke me jetën e një punishteje. Qendra e Grafikës së Athinës, që ajo bashkëthemeloi në vitin 1977, vazhdon si shoqëri jofitimprurëse me hapësirën e vet ekspozuese, ETCH INK. Si veprimtari të parë, hapni faqen e Koleksionit Felios për Φιάλη κλειστή (Shishe e mbyllur), një gravurë në bakër e vitit 1995 vetëm 19 × 6 cm. Emërtoni tri gjëra në greqisht: η μήτρα (pllaka grafike), το τύπωμα (stampa), το χαρτί (letra). Pastaj krijoni dy fjali tuajat me πρώτα dhe μετά: Πρώτα δουλεύει τη μήτρα. Μετά έρχεται το τύπωμα. (Së pari ajo punon pllakën. Pastaj vjen stampa.) Këto fjali ushtrimi ndjekin përshkrimin e saj të përgjithshëm të grafikës dhe nuk janë rrëfim i dokumentuar se si u bë pikërisht kjo stampë.

• Në greqisht μήτρα do të thotë njëkohësisht pllakë grafike dhe mitër, gjë që i jep kuptim të dyfishtë figurës së saj të pllakës si nënë.
• Shpesh e ekspozon pllakën grafike pranë stampës si vepër me vlerë të barabartë.
• Dy gravurat e saj Φιάλη në Koleksionin Felios masin vetëm 19 × 6 cm secila.
• Ekspozita e saj e vitit 2026 në Pinakotekën e Bashkisë së Athinës përfshinte vepra nga vitet 1980 deri sot.