Konstandinos Volanakis

Volanakis lindi më 1837 në Iraklio të Kretës, që atëherë ishte ende nën sundimin osman. I ri shkoi në Trieste, porti i gjallë austriak ku shumë tregtarë grekë kishin zyrat e tyre, dhe nga viti 1856 punoi atje si llogaritar në shtëpinë tregtare të sheqerit të kunatit të tij, Afentoulis. Vizatonte anije e porte edhe në anët e regjistrave të tij, dhe më 1860 Afentoulis ia pagoi shkuarjen në Mynih, atëherë shkolla kryesore e piktorëve grekë, për të studiuar në Akademinë e Arteve të Bukura, ndoshta pranë Karl von Pilotit.

Në Mynih zgjodhi temën e jetës së tij: detin. U bë i njohur me një pikturë të madhe të betejës detare të Lisës (1866), të zhvilluar në Adriatik mes Austrisë dhe Italisë, që fitoi një konkurs të shpallur nga perandori austriak; piktura ndodhet sot në Muzeun e Arteve të Bukura në Budapest. Qëndroi shumë vite në Gjermani, duke dërguar piktura në ekspozita dhe duke ndërtuar ngadalë emrin e një piktori anijesh.

Më 1883 u kthye në Greqi dhe u vendos në Pire, portin e Athinës, ku mund të shihte anije çdo ditë. Nga 1883 deri më 1903 dha mësim në Shkollën e Arteve të Bukura në Athinë, dhe shumë piktorë më të rinj mësuan prej tij pikturën e detit. Ishte i respektuar, por kurrë i pasur, dhe duhej të shiste shumë piktura të vogla për të jetuar. Vdiq në Pire më 29 qershor 1907, dhe vetëm një grusht njerëzish erdhën në varrimin e tij.

Volanakis i përket Shkollës së Mynihut (Σχολή του Μονάχου), grupit të piktorëve grekë të shekullit të nëntëmbëdhjetë të shkolluar në Bavari, së bashku me Nikolaos Gyzisin, Nikiforos Lytrasin dhe Georgios Iakovidisin. Kolegët e tij pikturonin skena fshati, portrete dhe alegori; Volanakis pikturonte ujin. Ai është artisti i parë grek për të cilin vetë deti, ngjyra, drita dhe gjendjet e tij shpirtërore, është tema kryesore.

Vepra e tij ka dy anë. Nga njëra anë janë skenat e mëdha historike: beteja detare si ajo e Salaminës, të pikturuara për shtetin grek, dhe episodet e 1821-shit që i di çdo fëmijë grek, si djegia e një fregate turke nga një anije zjarrvënëse greke (1882). Këto janë telajo të mëdha, dramatike, plot tym, flakë e direkë të thyer. Nga ana tjetër, dhe më të dashura sot, janë pikturat e qeta: varka me vela që presin erën, porti i Pireut në perëndim të diellit, peshkatarë që tërheqin rrjetat, anije të ankoruara në një dritë të artë mbrëmjeje. Këtu vizatimi është i saktë, sepse ai e njihte çdo litar të një anijeje, por tema e vërtetë është drita mbi ujë.

Pikturoi qindra piktura të tilla, shumë prej tyre të vogla, dhe ato e bënë pikturën greke të detit një zhanër më vete. Bashkëkohësi i tij më i ri Ioannis Altamouras, dhe më vonë Vassileios Chatzis, e bënë gjithashtu detin grek temën e tyre, dhe së bashku formojnë brezin e parë të piktorëve grekë të detit.

Vendi më i mirë për të njohur Volanakisin është Galeria Kombëtare (Εθνική Πινακοθήκη) në Athinë, që ka një grup të madh pikturash të tij, përfshirë skena të qeta portesh si porti i Volosit (1875); Muzeu Detar në Pire ka pikturën e tij me anijen zjarrvënëse të 1882-shit. Të tjera u përkasin koleksioneve publike e private greke dhe dalin rregullisht në ankand, ku pikturat e tij të detit janë ndër pikturat greke më të kërkuara të shekullit të nëntëmbëdhjetë. Betejat e tij detare ilustrojnë librat shkollorë grekë dhe kopertinat e librave për Revolucionin, dhe rrugë në disa qytete greke mbajnë emrin e tij, Οδός Βολανάκη (Rruga Volanakis). Kur grekët shohin një pikturë me një anije me vela në një det që shkëlqen, fjala që shpesh u vjen ndër mend është thjesht «Βολανάκης» (Volanakis).

• E zbuloi talentin e tij ndërsa punonte si nëpunës në Trieste, duke vizatuar anije në kohën e lirë.
• U bë i njohur me pikturën e një beteje detare mes Austrisë dhe Italisë, jo të një beteje greke.
• Ishte një nga piktorët e parë grekë që e bëri detin temën e tij të vetme të madhe.
• Jetonte në Pire që të mund të shihte çdo ditë anijet e portit.